جز حمید گلزار صفحهٔ پیش‌نویس:آندره میشل را بدون برجای‌گذاشتن تغییرمسیر به آندره میشل منتقل کرد
خط ۱: خط ۱:
{{جعبه اطلاعات افراد
| تصویر            = 
| زیرنویس تصویر    = 
| image_alt        =
| فایل پادکست      = 
| حجم فایلپادکست    = 
| تاریخ پادکست      = 
| زیرنویس عنوان    = جامعه‌شناس و نویسندهٔ فمینیست فرانسوی
| نام              = آندره
| نام خانوادگی      = میشل
| زادهٔ              = ۲۲ سپتامبر ۱۹۲۰
| ناپدید شدن        = 
| درگذشت            = ۸ فوریه ۲۰۲۲
| علت مرگ          = 
| مدفن              = 
| محل زندگی        = فرانسه
| ملیت              = فرانسوی
| دیگر نام‌ها        = آدل ماری آلبر کنستانس ویه
| تحصیلات            = دکترای [[جامعه‌شناسی]]
| محل تحصیل        = دانشگاه اکس-مارسی{{سخ}}دانشگاه گرنوبل آلپ{{سخ}}دانشگاه پانتئون-سوربن
| شناخته‌شده برای    = پژوهش درباره تبعیض جنسیتی{{سخ}}نقد ساختار [[پدرسالاری]]{{سخ}}تحلیل کلیشه‌های جنسیتی
| آثار              = پیکار با تبعیض جنسی{{سخ}}جنبش زنان فمینیسم
| منصب              = پژوهشگر مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه
| دوره              = 
| پس از            = 
| پیش از            = 
| همسر              = 
| فرزندان          = 
| پدر              = 
| مادر              = 
| خویشاوندان        = 
| جوایز            = 
| افتخارات          = 
| درجه نظامی        = 
| درجه علمی        = دکترای جامعه‌شناسی
}}
{{درشت|'''آندره میشل'''؛}} جامعه‌شناس و نویسندهٔ فمینیست فرانسوی.
{{درشت|'''آندره میشل'''؛}} جامعه‌شناس و نویسندهٔ فمینیست فرانسوی.


خط ۱۴: خط ۵۴:


=== خشونت علیه زنان ===
=== خشونت علیه زنان ===
از منظر آندره میشل، نخستین وفاق میان فمینیست‌های سراسر جهان، طرد همه‌گونه [[خشونت علیه زنان]] است. این خشونت‌ها طیف وسیعی از [[خشونت خانگی]] و [[همسرآزاری]] تا [[تجاوز جنسی]] در [[جنگ‌|جنگ‌ها]] را در بر می‌گیرد. زنان جهان عرب و [[آفریقا]] که همواره قربانی خشونت‌های [[افراط‌گرایی مذهبی|افراطیون مذهبی]] هستند، نمونه‌ای برجسته از مقاومت در برابر این پدیده به‌شمار می‌روند. [[کنفرانس حقوق بشر وین]] (۱۹۹۳م) با تأکید بر اینکه [[حقوق زن|حقوق زنان]] بخشی جدایی‌ناپذیر از [[حقوق بشر]] است، گامی مهم در این مسیر بود. همچنین [[دادگاه بین‌المللی لاهه]] تحت تأثیر فشارهای فمینیستی، تجاوز جنسی در [[جنگ بوسنی]] را [[جنایت علیه بشریت]] اعلام کرد که نشان‌دهنده تأثیرگذاری این مبارزات بر [[حقوق بین‌الملل]] است. انجمن‌های متعددی مانند SOS برای حمایت از قربانیان [[خشونت جنسی در اروپا]] شکل گرفته‌اند. با این حال، همۀ فمینیست‌ها این خشونت‌ها را به نظام پدرسالاری خودکامه نسبت نمی‌دهند، اما طرد خشونت به‌عنوان یک عامل وحدت‌بخش میان آنان عمل می‌کند.<ref>میشل، جنبش زنان «فمینیسم»، 1387ش، ص142-154.</ref>
از منظر آندره میشل، نخستین وفاق میان فمینیست‌های سراسر جهان، طرد همه‌گونه [[خشونت علیه زنان]] است. این خشونت‌ها طیف وسیعی از [[خشونت خانگی]] و [[همسرآزاری]] تا [[تجاوز جنسی]] در [[جنگ]]‌ها را در بر می‌گیرد. زنان جهان عرب و [[آفریقا]] که همواره قربانی خشونت‌های [[افراط‌گرایی مذهبی|افراطیون مذهبی]] هستند، نمونه‌ای برجسته از مقاومت در برابر این پدیده به‌شمار می‌روند. [[کنفرانس حقوق بشر وین]] (۱۹۹۳م) با تأکید بر اینکه [[حقوق زن|حقوق زنان]] بخشی جدایی‌ناپذیر از [[حقوق بشر]] است، گامی مهم در این مسیر بود. همچنین [[دادگاه بین‌المللی لاهه]] تحت تأثیر فشارهای فمینیستی، تجاوز جنسی در [[جنگ بوسنی]] را [[جنایت علیه بشریت]] اعلام کرد که نشان‌دهنده تأثیرگذاری این مبارزات بر [[حقوق بین‌الملل]] است. انجمن‌های متعددی مانند SOS برای حمایت از قربانیان [[خشونت جنسی در اروپا]] شکل گرفته‌اند. با این حال، همهٔ فمینیست‌ها این خشونت‌ها را به نظام پدرسالاری خودکامه نسبت نمی‌دهند، اما طرد خشونت به‌عنوان یک عامل وحدت‌بخش میان آنان عمل می‌کند.<ref>میشل، جنبش زنان «فمینیسم»، 1387ش، ص142-154.</ref>


=== الگوی توسعه ===
=== الگوی توسعه ===
خط ۲۰: خط ۶۰:


=== نظامی‌گری ===
=== نظامی‌گری ===
به اعتقاد آندره میشل، مقاومت زنان در برابر خشونت به حوزه نظامی‌گری نیز گسترش می‌یابد. فمینیست‌ها با افزایش مخارج نظامی و [[تجارت اسلحه]] مخالفت می‌کنند و [[دیپلماسی]] را جایگزین راه‌حل‌های نظامی می‌دانند. بر اساس گزارش [[سازمان ملل متحد]]، زنان ۶۴ درصد نیروهای [[صلح]] را تشکیل می‌دهند. آنان دریافته‌اند که قدرت نظامی بازوی مسلح ثروتمندان برای حفظ امتیازات‌شان است و هزینه افزایش بودجه نظامی به قیمت حذف مشاغل غیرنظامی تمام می‌شود که زنان بیشترین آسیب را از آن می‌بینند. نمونه‌های تاریخی از مخالفت زنان با نظامی‌گری در سراسر جهان وجود دارد: از اردوگاه صلح گرینهام کامن در [[انگلیس]] که سال‌ها در برابر [[سلاح‌ هسته‌ای|سلاح‌های هسته‌ای]] مقاومت کرد تا مادران روسی که خواستار بازگشت پسران‌شان از جبهه چچن شدند. در [[کلمبیا]]، [[الجزایر]]، [[بوسنی]] و [[لبنان]] نیز زنان با ابتکارات خود علیه خشونت نظامی ایستادگی کرده‌اند. شکاف جنسیتی در نگرش به خشونت نظامی مشهود است؛ زنان دو تا سه برابر مردان با توسل به زور مخالفت می‌کنند و پیشگام گفتگو و مذاکره هستند.<ref>میشل، جنبش زنان «فمینیسم»، 1387ش، ص142-154.</ref>
به اعتقاد آندره میشل، مقاومت زنان در برابر خشونت به حوزه نظامی‌گری نیز گسترش می‌یابد. فمینیست‌ها با افزایش مخارج نظامی و [[تجارت اسلحه]] مخالفت می‌کنند و [[دیپلماسی]] را جایگزین راه‌حل‌های نظامی می‌دانند. بر اساس گزارش [[سازمان ملل متحد]]، زنان ۶۴ درصد نیروهای [[صلح]] را تشکیل می‌دهند. آنان دریافته‌اند که قدرت نظامی بازوی مسلح ثروتمندان برای حفظ امتیازات‌شان است و هزینه افزایش بودجه نظامی به قیمت حذف مشاغل غیرنظامی تمام می‌شود که زنان بیشترین آسیب را از آن می‌بینند. نمونه‌های تاریخی از مخالفت زنان با نظامی‌گری در سراسر جهان وجود دارد: از اردوگاه صلح گرینهام کامن در [[انگلیس]] که سال‌ها در برابر [[سلاح هسته‌ای|سلاح‌های هسته‌ای]] مقاومت کرد تا مادران روسی که خواستار بازگشت پسران‌شان از جبهه چچن شدند. در [[کلمبیا]]، [[الجزایر]]، [[بوسنی]] و [[لبنان]] نیز زنان با ابتکارات خود علیه خشونت نظامی ایستادگی کرده‌اند. شکاف جنسیتی در نگرش به خشونت نظامی مشهود است؛ زنان دو تا سه برابر مردان با توسل به زور مخالفت می‌کنند و پیشگام گفتگو و مذاکره هستند.<ref>میشل، جنبش زنان «فمینیسم»، 1387ش، ص142-154.</ref>


=== بقای بشر ===
=== بقای بشر ===
خط ۵۱: خط ۹۱:
* Falquet, Jules (۹ فوریه ۲۰۲۲). "Continuer la lutte anti-militariste avec l'inspiration d'Andrée Michel". Mediapart (in French). Retrieved 25 February 2022.
* Falquet, Jules (۹ فوریه ۲۰۲۲). "Continuer la lutte anti-militariste avec l'inspiration d'Andrée Michel". Mediapart (in French). Retrieved 25 February 2022.
{{پایان چپ‌چین}}
{{پایان چپ‌چین}}
{{فمینیسم}}
[[رده:اهالی فرانسه]]
[[رده:جامعه‌شناسان اهل فرانسه]]
[[رده:درگذشتگان ۲۰۲۲ (میلادی)]]
[[رده:زادگان ۱۹۲۰ (میلادی)]]
[[رده:فمینیست‌های اهل فرانسه]]