صفحهای تازه حاوی «200px|thumb|left|شوید {{درشت|'''شوید'''}}؛ سبزی خوردنی با خواص طبی گوناگون شوید، گیاهی خوردنی از تیره چتریان با ساقههای سبزرنگ، برگهای ریز و متناوب، گلهای چتری زردرنگ و تخمهای ریز است.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/شوید معین، فرهنگ فارسی مع...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
{{درشت|'''شوید'''}}؛ سبزی خوردنی با خواص طبی گوناگون | {{درشت|'''شوید'''}}؛ سبزی خوردنی با خواص طبی گوناگون | ||
شوید گیاهی یکساله، معطر و خوراکی از تیره چتریان است که ارتفاع آن بین ۰٫۵ تا ۱ متر میرسد. این گیاه بومی مناطق آسیا، جنوب اروپا و آفریقا بوده و دارای برگهای ریز و متناوب، گلهای چتری زردرنگ و دانههای بیضوی و قهوهای است. امروزه شوید در سراسر جهان بهصورت پرورشی کشت میشود و علاوه بر کاربرد گستردهٔ خوراکی، از برگ، دانه و سرشاخههای آن در زمینههای دارویی و آرایشی نیز استفاده میشود. در فرهنگ و آشپزی ایرانی، شوید یکی از سبزیجات پرمصرف است و در تهیه طیف وسیعی از غذاهای ملی و محلی از جمله شویدپلو، باقلاقاتوق، آبگوشت بزباش و انواع آشها (مانند آش حلیم و آش اسفندی) به کار میرود. | |||
== معرفی == | |||
شوید، گیاهی خوردنی از تیره چتریان با ساقههای سبزرنگ، برگهای ریز و متناوب، گلهای چتری زردرنگ و تخمهای ریز است.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/شوید معین، فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه شوید.]</ref> عمر این گیاه، ۱ سال و ارتفاعش حدود ۰٫۵ تا ۱ متر است. دانههای آن نیز بهشکل بیضوی و مسطح هستند با رنگ قهوهای روشن که برجستگیهای زردرنگی روی آن قرار دارد. گلهای شوید، ریز و زردرنگ است که علیرغم شیرین نبودن آنها، مورد علاقهٔ زنبوران عسل است.<ref>خوشبین، گیاهان معجزهگر، ۱۳۸۹ش، ص۲۸۲.</ref> شوید یک نوع سبزی خودرو در مناطق آسیا، اروپای جنوبی و آفریقا است،<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/شوید دهخدا، لغتنامه دهخدا، ذیل واژه شوید.]</ref> اما امروزه در نقاط مختلفی این گیاه را بهصورت پرورشی، کِشت میکنند.<ref>میرحیدر، معارف گیاهی، ج1، ۱۳۷۴ش، ص156.</ref> این گیاه با نامهای دیگری مانند شوِد، شِبِت، شِویت، شوِت، شوبید و مهکه نیز معروف است.<ref>[https://www.vajehyab.com/amid/شوید عمید، فرهنگ فارسی عمید، ذیل واژه شوید؛] ابراهیمی، فرهنگ مردم بیضا، ۱۳۸۴ش، ص۲۲۸؛ صفری، واژهنامهٔ راجی، ۱۳۷۳ش، ص۲۰۱؛ آذرلی، غلامرضا، فرهنگ واژگان گویشهای ایران، تهران، کتابفروشی بلخ، هزار کرمان، ۱۳۸۷ش، ص۳۷۰.</ref> | شوید، گیاهی خوردنی از تیره چتریان با ساقههای سبزرنگ، برگهای ریز و متناوب، گلهای چتری زردرنگ و تخمهای ریز است.<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/شوید معین، فرهنگ فارسی معین، ذیل واژه شوید.]</ref> عمر این گیاه، ۱ سال و ارتفاعش حدود ۰٫۵ تا ۱ متر است. دانههای آن نیز بهشکل بیضوی و مسطح هستند با رنگ قهوهای روشن که برجستگیهای زردرنگی روی آن قرار دارد. گلهای شوید، ریز و زردرنگ است که علیرغم شیرین نبودن آنها، مورد علاقهٔ زنبوران عسل است.<ref>خوشبین، گیاهان معجزهگر، ۱۳۸۹ش، ص۲۸۲.</ref> شوید یک نوع سبزی خودرو در مناطق آسیا، اروپای جنوبی و آفریقا است،<ref>[https://www.vajehyab.com/moein/شوید دهخدا، لغتنامه دهخدا، ذیل واژه شوید.]</ref> اما امروزه در نقاط مختلفی این گیاه را بهصورت پرورشی، کِشت میکنند.<ref>میرحیدر، معارف گیاهی، ج1، ۱۳۷۴ش، ص156.</ref> این گیاه با نامهای دیگری مانند شوِد، شِبِت، شِویت، شوِت، شوبید و مهکه نیز معروف است.<ref>[https://www.vajehyab.com/amid/شوید عمید، فرهنگ فارسی عمید، ذیل واژه شوید؛] ابراهیمی، فرهنگ مردم بیضا، ۱۳۸۴ش، ص۲۲۸؛ صفری، واژهنامهٔ راجی، ۱۳۷۳ش، ص۲۰۱؛ آذرلی، غلامرضا، فرهنگ واژگان گویشهای ایران، تهران، کتابفروشی بلخ، هزار کرمان، ۱۳۸۷ش، ص۳۷۰.</ref> | ||