سفر زیارتی: تفاوت میان نسخه‌ها

==انگیزه سفر==

هدف اصلی سفر به مقصدی اشاره دارد که انگیزه محوری و اولیه سفر را شکل می‌دهد. می‌توان اهداف سفر را به صورت علمی در هشت دسته اصلی گردش و تفریح، دیدار دوستان و بستگان، زیارت، درمان، خرید، آموزش، کسب‌وکار و مأموریت شغلی  و سایر اهداف طبقه‌بندی کرد.<ref>نتايج آمارگيري از گردشگران ملي، ۱۴۰۰ش، ص۱۲.</ref>  تفریحات پیش از انقلاب اسلامی عمدتاً جنبه مردانه داشته و تفریحات زنان، در سطح شرکت در مهمانی‌ها، مجالس مذهبی زنانه و حمام و از منظر سفر در سطح رفتن به زیارت محدود می‌شد.<ref>[[پوراحمد و سالاروندیان، «روند تحولات تاریخی فضاهای گذران اوقات فراغت زنان از قاجاریه تاکنون در شهر تهران»، 1391ش، ص58-57.|https://jwdp.ut.ac.ir/article_29482.html]]</ref>  

==تحولات آماری==

===عربستان سعودی===

===عراق===

===ایران===

==دیدگاه‌ها==

در اسلام نمونه بارز آن برای زنان و مردان، عربستان سعودی شامل شهرهای مکه و مدینه، به‌ویژه قبرستان بقیع به‌عنوان مدفن چهار امام شیعه می‌باشد.<ref>ابن‌‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ۱۴۱۵ق، ج۷، ص۱۳۷.</ref>  در عراق، شهرهای مقدس کربلا (حرم امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل‌العباس(ع))، نجف (حرم امام علی(ع))، سامرا (حرم امام هادی(ع) و امام عسکری(ع))، کاظمین (حرم امام کاظم(ع) و امام جواد(ع)) و کوفه (مسجد کوفه) به‌عنوان اصلی‌ترین کانون‌های سفر زیارتی جهان تشیع محسوب می‌گردند. در ایران نیز شهر مشهد با وجود حرم مطهر امام رضا(ع) و شهر قم با وجود حرم حضرت معصومه(س)، شهر شیراز و شهر ری به ترتیب با وجود حرم شاهچراغ و حرم حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) به‌عنوان مهم‌ترین قطب سفر زیارتی کشور از جایگاه ویژه‌ای برخوردار هستند.<ref>غلامی جلیسه، «چاپ نوشت (3): طومارهای زیارتی چاپ سنگی از هونولولو تا قم»، ۱۴۰۱ش، ص۱۱۹.</ref>  

در اسلام بر سر به قصد زیارت مکان‌های مذهبی تأکید شده است و جز افراد محدودی همچون ابن تیمیه که زیارت را بدعت و سفر زیارتی را حرام دانسته است<ref>زارعی سبزواری، زیارت در نگاه شریعت، ۱۳۸۶ش، ص۲۰.</ref>، فقهای شیعه<ref>بحرانی، عوالم العلوم و المعارف والأحوال من الآیات و الأخبار و الأقوال، ۱۴۱۳ق، ج۱۱، ص۲۶۸.</ref> و علمای اهل‌سنت<ref>شرنبلانی، حاشیه علیمراقی الفلاح، شرح نور الایضاح، بی‌تا، ج۲، ص۱۹؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ۱۴۱۱ق، ج۱، ص۳۷۷.</ref> سفر به قصد زیارت را جایز دانسته‌اند.<ref>اردبیلی، مجمع الفائده و البرهان فی شرح ارشاد الأذهان، ۱۴۰۳ق، ج۲، ص۴۸۹.</ref> هیچ روایتی از پیامبر(ص) مبنی بر عدم جواز زیارت قبور به طور عام و حضور زنان زائر در اماکن مقدس و زیارتگاه‌ها به طور خاص وجود ندارد و با توجه به صراحت در روایات، تفاوتی میان مردان و زنان نیست.

====مسیحیت====

زیارت و سفر زیارتی یکی از اصول و سنت‌ها برای پیروان آیین مسیحیت و به خصوص کاتولیک‌ها است. سفر زیارتی در قرون وسطی برای زنان دهقان نه تنها فرصتی برای رهایی موقت از ستم فئودال‌ها بود، بلکه فضایی بی‌نظیر برای کسب استقلال نسبی در سفرهای طولانی مانند مسیر سانتیاگو محسوب می‌شد. اگرچه این سفرها با چالش‌های جنسیتی همراه بود، اما به زنان امکان می‌داد نقش‌های سنتی را پشت سر گذارند و هویت دینی مستقلی برای خود بسازند.<ref>Cain, “Jerome's epitaphium paulae: Hagiography, pilgrimage, and the cult of Saint Paula”, 2010, p.108-109.</ref>  کلیسای مقبره مقدس در اورشلیم به‌عنوان مکان رستاخیز، عمدتاً بر روایت مردانه مسیح متمرکز است، در حالیکه مکان‌های مرتبط با مریم مقدس (لورد، فاتیما) به کانون‌های زیارتی زنان تبدیل شده‌اند. سانتیاگو دِ کومپوستلا در اسپانیا، با تأکید بر سنت یعقوب، الگوی زیارتی مردانه را تقویت می‌کند، اما در عمل شاهد مشارکت چشمگیر زنان زائر بوده است. واتیکان به‌عنوان مرکز قدرت مردانه کلیسای کاتولیک، در تقابل با زیارتگاه‌های ماریانی قرار می‌گیرد که به زنان فضایی برای ابراز دینداری می‌دهند.<ref>Vukoniã, “Sacred Places and Tourism in the Roman Catholic Tradition”, Tourism, Religion and Spiritual Journeys, 2006, p. 243.</ref>  

سفرهای زیارتی در ادیان غیرابراهیمی مانند زرتشت، هندوئیسم و بودیسم با تنوعی چشمگیر در مقاصد و مناسک همراه هستند که بازتابی از نظام‌های اعتقادی و بافتارهای فرهنگی خاص هر سنت است. از منظر جنسیت، این زیارتگاه‌ها اغلب الگوهای پیچیده‌ای از مشارکت زنان را نشان می‌دهند.<ref>The Gospels of the Guru-Granth Sahib, tr. By: Duncan Greenlees, Adyar, The Theosophical  Publishing House, 1952, p.105-121.</ref>  

====زرتشت====

====هندوئیسم====

====بودائیسم====

==پانویس==