صفحهای تازه حاوی «<big>'''بالنگ'''</big>؛ میوهای از خانواده مرکبات و نیز نوعی خیار کشیده<br> بالنگ، بادرنج یا بادرنگ، نوعی از مرکبات، میوهای معطر با طعمی دلنشین و پوستی ضخیم است که به «تُرنج» نیز معروف است. این گیاه، در منابع کهن به دو نوع خیار و ترنج اطلاق شده و در ن...» ایجاد کرد |
|||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
بالنگ در نظام غذایی ایرانیان نیز کاربرد داشته و مهمترین آن، برخی غذاهای محلی مانند دوغ بادرنگ (خیار)<ref>رضایی، بیرجندنامه، ۱۳۸۱ش، ص۳۷۱.</ref> و مربای بالنگ است.<ref>حجازی، غذاهای محلی و سنتی استان مرکزی، ۱۳۸۲ش، ص۱۰۳.</ref> | بالنگ در نظام غذایی ایرانیان نیز کاربرد داشته و مهمترین آن، برخی غذاهای محلی مانند دوغ بادرنگ (خیار)<ref>رضایی، بیرجندنامه، ۱۳۸۱ش، ص۳۷۱.</ref> و مربای بالنگ است.<ref>حجازی، غذاهای محلی و سنتی استان مرکزی، ۱۳۸۲ش، ص۱۰۳.</ref> | ||
در ادبیات ایرانیان نیز، بادرنگ در تشبیه به چهره زرد و پژمرده، میوهای خوشمزه و خوشبو و گاهی نیز بهمعنای غباری زردرنگ بهکار رفته است. برای مثال، محمدتقی بهار در شعری میگوید:<ref>[https://ganjoor.net/bahar/ghasidebk/sh147 ملک الشعرای بهار، قصاید، شماره 147، بیت 4، سایت گنجور.]</ref><br> | در ادبیات ایرانیان نیز، بادرنگ در تشبیه به چهره زرد و پژمرده، میوهای خوشمزه و خوشبو و گاهی نیز بهمعنای غباری زردرنگ بهکار رفته است. برای مثال، [[محمدتقی بهار (ملکالشعرا)|محمدتقی بهار]] در شعری میگوید:<ref>[https://ganjoor.net/bahar/ghasidebk/sh147 ملک الشعرای بهار، قصاید، شماره 147، بیت 4، سایت گنجور.]</ref><br> | ||
{{آغاز نستعلیق}} | {{آغاز نستعلیق}} | ||
{{شعر|نستعلیق}} | {{شعر|نستعلیق}} | ||
| خط ۳۲: | خط ۳۲: | ||
{{پایان نستعلیق}} | {{پایان نستعلیق}} | ||
واژه ترنج نیز در اشعار بزرگان ایرانی بسیار بهکار رفته است. برای مثال، مولانا میگوید:<ref>[https://ganjoor.net/moulavi/shams/ghazalsh/sh211 مولانا، دیوان شمس، غزلیات، غزل شماره 211، سایت گنجور.]</ref><br> | واژه ترنج نیز در اشعار بزرگان ایرانی بسیار بهکار رفته است. برای مثال، [[مولانا]] میگوید:<ref>[https://ganjoor.net/moulavi/shams/ghazalsh/sh211 مولانا، دیوان شمس، غزلیات، غزل شماره 211، سایت گنجور.]</ref><br> | ||
{{آغاز نستعلیق}} | {{آغاز نستعلیق}} | ||
{{شعر|نستعلیق}} | {{شعر|نستعلیق}} | ||
