زهرا فاضل (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «<big>'''تعزیه‌خوانی'''</big>؛ نوعی نمایش مذهبی از رویدادهای حماسی و حزن‌انگیز واقعه کربلا<br> تعزیه‌خوانی یا شبیه‌خوانی، نوعی نمایش است که معمولا رویدادهای تاریخی و حماسی غم‌ناک زندگی امام حسین و دیگر اهل‌بیت را بازنمایی می‌کند. گاهی تعزیه، برخ...» ایجاد کرد
 
امان الله فصیحی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
<big>'''تعزیه‌خوانی'''</big>؛ نوعی نمایش مذهبی از رویدادهای حماسی و حزن‌انگیز واقعه کربلا<br>
<big>'''تعزیه‌خوانی'''</big>؛ نوعی نمایش مذهبی از رویدادهای حماسی و حزن‌انگیز واقعه کربلا<br>


تعزیه‌خوانی یا شبیه‌خوانی، نوعی نمایش است که معمولا رویدادهای تاریخی و حماسی غم‌ناک زندگی امام حسین و دیگر اهل‌بیت را بازنمایی می‌کند. گاهی تعزیه، برخی موضوعات الحاقی انتقادی، هجوآمیز و شاد را نیز در برمی‌گیرد.  
تعزیه‌خوانی یا شبیه‌خوانی، نوعی نمایش است که معمولا رویدادهای تاریخی و حماسی غم‌ناک زندگی امام حسین و دیگر اهل‌بیت را بازنمایی می‌کند. گاهی [[تعزیه]]، برخی موضوعات الحاقی انتقادی، هجوآمیز و شاد را نیز در برمی‌گیرد.  
==خاستگاه تعزیه‌خوانی==
==خاستگاه تعزیه‌خوانی==
تراژدی موجود در ادبیات مذهبی ایران، همواره متأثر از واقعه کربلا و شهادت امام حسین بوده و در همین راستا، به‌صورت شبیه‌خوانی، متجلی شده است.<ref>بلوکباشی، تعزیه‌خوانی، حدیث قدسی مصایب در نمایش آیینی، ۱۳۸۳ش، ص17.</ref>  تعزیه‌خوانی و نحوه‌ی بیان در آن، از عوامل فرهنگی متعددی اثر پذیرفته است. از نظر برخی پژوهشگران، ایرانیانِ در پدید آوردن تعزیه و شبیه‌خوانی، به سنت نمایش‌های آیینی نیاکان خود مانند «مصائب میترا»، حماسه «یادگار زریران»، آیین «سیاوشان»<ref>رضوانی، «پیدایش نمایش و رقص در ایران»، ۱۳۵۷ش، ص۱۶۷؛ <br>
تراژدی موجود در ادبیات مذهبی ایران، همواره متأثر از واقعه کربلا و شهادت امام حسین بوده و در همین راستا، به‌صورت شبیه‌خوانی، متجلی شده است.<ref>بلوکباشی، تعزیه‌خوانی، حدیث قدسی مصایب در نمایش آیینی، ۱۳۸۳ش، ص17.</ref>  تعزیه‌خوانی و نحوه‌ی بیان در آن، از عوامل فرهنگی متعددی اثر پذیرفته است. از نظر برخی پژوهشگران، ایرانیانِ در پدید آوردن تعزیه و شبیه‌خوانی، به سنت نمایش‌های آیینی نیاکان خود مانند «مصائب میترا»، حماسه «یادگار زریران»، آیین «سیاوشان»<ref>رضوانی، «پیدایش نمایش و رقص در ایران»، ۱۳۵۷ش، ص۱۶۷؛ <br>