کوه سبلان: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۱:

<big>'''کوه سبلان'''</big>؛ کوهی بلند در شمال‌غرب کشور و استان اردبیل.

سبلان، نام قله و کوهی در قسمت شمال‌غربی ایران است که از جمله کوه‌های آتشفشانی خاموش در ایران محسوب می‌شود.<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص۸.</ref> این قله، سومین کوه بلند ایران (با ارتفاع 4811 متر)<ref>گابریل، آلفونس، تحقیقات جغرافیایی راجع به ایران، ۱۳۴۸ش، ص۲۶۹.</ref> پس از دماوند و علم‌کوه است که در بیشتر روزهای سال، پوشیده از برف بوده و دارای چشمه‌های متعدد آب‌معدنی گرم و سرد است.<ref>جعفری، کوه‌ها و کوه‌نامۀ ایران، ۱۳۷۹ش، ص۲۹۹.</ref> کوه‌های سبلان، دارای سه قلۀ معروف به نام‌های سلطان (سلطان ساوالان که همان قلۀ اصلی سبلان است)، حرم داغی و کسرا (آقام داغی)<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص13-15.</ref> و نیز دریاچه‌ای زیبا است. ارتفاع بلندترین نقطۀ این کوهستان نیز در حدود 4,820 متر است.<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص۸.</ref>

سبلان، نام قله و کوهی در قسمت شمال‌غربی ایران است که از جمله کوه‌های آتشفشانی خاموش در [[ایران]] محسوب می‌شود.<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص۸.</ref> این قله، سومین کوه بلند ایران (با ارتفاع 4811 متر)<ref>گابریل، آلفونس، تحقیقات جغرافیایی راجع به ایران، ۱۳۴۸ش، ص۲۶۹.</ref> پس از [[کوه دماوند|دماوند]] و علم‌کوه است که در بیشتر روزهای سال، پوشیده از برف بوده و دارای چشمه‌های متعدد آب‌معدنی گرم و سرد است.<ref>جعفری، کوه‌ها و کوه‌نامۀ ایران، ۱۳۷۹ش، ص۲۹۹.</ref> کوه‌های سبلان، دارای سه قلۀ معروف به نام‌های سلطان (سلطان ساوالان که همان قلۀ اصلی سبلان است)، حرم داغی و کسرا (آقام داغی)<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص13-15.</ref> و نیز دریاچه‌ای زیبا است. ارتفاع بلندترین نقطۀ این کوهستان نیز در حدود 4,820 متر است.<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص۸.</ref>

==واژه‌شناسی سبلان==

سبلان، به‌معنای «سر آشیانه برف» در زبان تالشی یا آذری باستانی است. این واژه، از سه واژه «سه» مخفف سر، «وه»، «وا» یا «ور» به‌معنی برف (در کردی به‌صورت فر گفته می‌شود) و «لان» به‌معنای آشیانه است که در زبان ترکی به «ساوالان» و در زبان فارسی به «سبلان» تغییر یافته است.<ref>[https://vajehyab.com/wiki/%D8%B3%D8%A8%D9%84%D8%A7%D9%86 واژه‌نامه آزاد، سایت واژه‌یاب.]</ref>

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 <big>'''کوه سبلان'''</big>؛ کوهی بلند در شمال‌غرب کشور و استان اردبیل.
-سبلان، نام قله و کوهی در قسمت شمال‌غربی ایران است که از جمله کوه‌های آتشفشانی خاموش در ایران محسوب می‌شود.<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص۸.</ref>  این قله، سومین کوه بلند ایران (با ارتفاع 4811 متر)<ref>گابریل، آلفونس، تحقیقات جغرافیایی راجع به ایران، ۱۳۴۸ش، ص۲۶۹.</ref>  پس از دماوند و علم‌کوه است که در بیشتر روزهای سال، پوشیده از برف بوده و دارای چشمه‌های متعدد آب‌معدنی گرم و سرد است.<ref>جعفری، کوه‌ها و کوه‌نامۀ ایران، ۱۳۷۹ش، ص۲۹۹.</ref>  کوه‌های سبلان، دارای سه قلۀ معروف به نام‌های سلطان (سلطان ساوالان که همان قلۀ اصلی سبلان است)، حرم داغی و کسرا (آقام داغی)<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص13-15.</ref>  و نیز دریاچه‌ای زیبا است. ارتفاع بلندترین نقطۀ این کوهستان نیز در حدود 4,820 متر است.<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص۸.</ref>
+سبلان، نام قله و کوهی در قسمت شمال‌غربی ایران است که از جمله کوه‌های آتشفشانی خاموش در [[ایران]] محسوب می‌شود.<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص۸.</ref>  این قله، سومین کوه بلند ایران (با ارتفاع 4811 متر)<ref>گابریل، آلفونس، تحقیقات جغرافیایی راجع به ایران، ۱۳۴۸ش، ص۲۶۹.</ref>  پس از [[کوه دماوند|دماوند]] و علم‌کوه است که در بیشتر روزهای سال، پوشیده از برف بوده و دارای چشمه‌های متعدد آب‌معدنی گرم و سرد است.<ref>جعفری، کوه‌ها و کوه‌نامۀ ایران، ۱۳۷۹ش، ص۲۹۹.</ref>  کوه‌های سبلان، دارای سه قلۀ معروف به نام‌های سلطان (سلطان ساوالان که همان قلۀ اصلی سبلان است)، حرم داغی و کسرا (آقام داغی)<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص13-15.</ref>  و نیز دریاچه‌ای زیبا است. ارتفاع بلندترین نقطۀ این کوهستان نیز در حدود 4,820 متر است.<ref>میرشکرایی، «سبلان، کوه بزرگ و مقدس‌ترین کوه ایران»، ۱۳۸۲ش، ص۸.</ref>
 ==واژه‌شناسی سبلان==
 سبلان، به‌معنای «سر آشیانه برف» در زبان تالشی یا آذری باستانی است. این واژه، از سه واژه «سه» مخفف سر، «وه»، «وا» یا «ور» به‌معنی برف (در کردی به‌صورت فر گفته می‌شود) و «لان» به‌معنای آشیانه است که در زبان ترکی به «ساوالان» و در زبان فارسی به «سبلان» تغییر یافته است.<ref>[https://vajehyab.com/wiki/%D8%B3%D8%A8%D9%84%D8%A7%D9%86 واژه‌نامه آزاد، سایت واژه‌یاب.]</ref>