حانیه کلهر (بحث | مشارکتها) صفحهای تازه حاوی «<big>'''شالکو'''</big>؛ نوعی بازی محلی و گروهی. شالکو نوعی بازی محلی بهصورت گروهی است. شالکو از دو واژة شال و کو تشکیل شده است. شال نوعی شلاق از جنس پارچة پشمی نسبتأ ضخیم است (به طول حدود ۱ متر)<ref>انوری، فرهنگ روز سخن، ذیل واژه شال؛ [https://vajehyab.com/moein...» ایجاد کرد |
زهرا غلامی (بحث | مشارکتها) ایجاد لینک داخلی |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
<big>'''شالکو'''</big>؛ نوعی بازی محلی و گروهی. | <big>'''شالکو'''</big>؛ نوعی بازی محلی و گروهی. | ||
شالکو نوعی بازی محلی بهصورت گروهی است. شالکو از دو واژة شال و کو تشکیل شده است. شال نوعی شلاق از جنس پارچة پشمی نسبتأ ضخیم است (به طول حدود ۱ متر)<ref>انوری، فرهنگ روز سخن، ذیل واژه شال؛ [https://vajehyab.com/moein/شال معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شال.]</ref> و کو در گویش محلی مناطق جنوبی بهمعنی میدان دایرهای شکل است که با گچ یا زغال روی زمین ترسیم میشود.<ref>درویشی، هندیجان تمدنی خفته در خاک، ۱۳۷۸ش، ص۱۶۰؛ جوکار، فرهنگ عامیانۀ مردم بهبهان، ۱۳۷۹ش، ص۹.</ref> مردم کازرون به ضربهای که مدافع با پا میزند کو میگویند که بهمعنی دقت و مهارت در زدن هدف است.<ref>حاتمی، بازیهای محلی کازرون، ۱۳۷۷ش، ص۶۶.</ref> از این بازی در مناطق مختلف کشور با نامهای متفاوتی یاد میشود. به این بازی در رامهرمز و بهبهان (استان خوزستان) شالکو، <ref>یوسفی، فرهنگ عامیانۀ مردم رامهرمز، ۱۳۸۷ش، ص۴۱؛ جوکار، فرهنگ عامیانۀ مردم بهبهان، ۱۳۷۹ش، ص۹.</ref>در کازرون و طالبآباد (استان فارس)، شلاقزنی،<ref>حاتمی، بازیهای محلی کازرون، ۱۳۷۷ش، ص۶۵؛ قزلایاغ، راهنمای بازیهای ایران، ۱۳۷۹ش، ص۱۶۱و۳۰۰.</ref> در کهگیلویه و بویراحمد گُرنا یا گُرنا دوال،<ref>امیریان، بازیهای محلی استان کهگیلویه و بویراحمد، ۱۳۷۰ش، ص۴۵.</ref> در ایزدخواست (استان فارس) دُرنهبازی،<ref>رنجبر، سرزمین و فرهنگ مردم ایزدخواست، ۱۳۷۳ش، ص۳۶۱؛ جعفری، لپوئی ستارۀ درخشان فارس، ۱۳۹۰ش، ص۱۳۴.</ref> در ایلام تهسمهبازی یا شالبازی،<ref>محمدی، فرهنگ بازیهای محلی ایلام، ۱۳۷۴ش، ج۳، ص۳۰.</ref> در بروجن (استان چهارمحال و بختیاری) گرمهکشی<ref>هادیپور بروجنی، بازیهای بومی محلی چهارمحال و بختیاری، ۱۳۷۱ش، ص۱۸۳.</ref> و در گیلان قَیشبازی گفته میشود.<ref>موسوی، نمایشها و بازیهای سنتی گیلان، ۱۳۸۶ش، ص۲۱۷.</ref> | شالکو نوعی بازی محلی بهصورت گروهی است. شالکو از دو واژة شال و کو تشکیل شده است. شال نوعی شلاق از جنس پارچة پشمی نسبتأ ضخیم است (به طول حدود ۱ متر)<ref>انوری، فرهنگ روز سخن، ذیل واژه شال؛ [https://vajehyab.com/moein/شال معین، فرهنگ فارسی، ذیل واژه شال.]</ref> و کو در گویش محلی مناطق جنوبی بهمعنی میدان دایرهای شکل است که با گچ یا [[زغال]] روی زمین ترسیم میشود.<ref>درویشی، هندیجان تمدنی خفته در خاک، ۱۳۷۸ش، ص۱۶۰؛ جوکار، فرهنگ عامیانۀ مردم بهبهان، ۱۳۷۹ش، ص۹.</ref> مردم [[کازرون]] به ضربهای که مدافع با پا میزند کو میگویند که بهمعنی دقت و مهارت در زدن هدف است.<ref>حاتمی، بازیهای محلی کازرون، ۱۳۷۷ش، ص۶۶.</ref> از این بازی در مناطق مختلف کشور با نامهای متفاوتی یاد میشود. به این بازی در رامهرمز و بهبهان (استان خوزستان) شالکو، <ref>یوسفی، فرهنگ عامیانۀ مردم رامهرمز، ۱۳۸۷ش، ص۴۱؛ جوکار، فرهنگ عامیانۀ مردم بهبهان، ۱۳۷۹ش، ص۹.</ref>در کازرون و طالبآباد (استان فارس)، شلاقزنی،<ref>حاتمی، بازیهای محلی کازرون، ۱۳۷۷ش، ص۶۵؛ قزلایاغ، راهنمای بازیهای ایران، ۱۳۷۹ش، ص۱۶۱و۳۰۰.</ref> در کهگیلویه و بویراحمد گُرنا یا گُرنا دوال،<ref>امیریان، بازیهای محلی استان کهگیلویه و بویراحمد، ۱۳۷۰ش، ص۴۵.</ref> در ایزدخواست (استان فارس) دُرنهبازی،<ref>رنجبر، سرزمین و فرهنگ مردم ایزدخواست، ۱۳۷۳ش، ص۳۶۱؛ جعفری، لپوئی ستارۀ درخشان فارس، ۱۳۹۰ش، ص۱۳۴.</ref> در ایلام تهسمهبازی یا شالبازی،<ref>محمدی، فرهنگ بازیهای محلی ایلام، ۱۳۷۴ش، ج۳، ص۳۰.</ref> در بروجن (استان چهارمحال و بختیاری) گرمهکشی<ref>هادیپور بروجنی، بازیهای بومی محلی چهارمحال و بختیاری، ۱۳۷۱ش، ص۱۸۳.</ref> و در گیلان قَیشبازی گفته میشود.<ref>موسوی، نمایشها و بازیهای سنتی گیلان، ۱۳۸۶ش، ص۲۱۷.</ref> | ||
==تعداد بازیکنان== | ==تعداد بازیکنان== | ||
این بازی بهصورت گروهی انجام میشود. افراد در دو گروه ۴ تا ۶ نفره تقسیم میشوند. بازیکنان این بازی معمولأ نوجوانان بین ۱۰ تا ۱۵ سال هستند.<ref>درویشی، هندیجان تمدنی خفته در خاک، ۱۳۷۸ش، ص۱۶۰.</ref> | این بازی بهصورت گروهی انجام میشود. افراد در دو گروه ۴ تا ۶ نفره تقسیم میشوند. بازیکنان این بازی معمولأ نوجوانان بین ۱۰ تا ۱۵ سال هستند.<ref>درویشی، هندیجان تمدنی خفته در خاک، ۱۳۷۸ش، ص۱۶۰.</ref> | ||
