حانیه کلهر (بحث | مشارکتها) صفحهای تازه حاوی «<big>'''شیرهپَزی'''</big>؛ تهیة شربت غلیظ از عصارة گیاه یا میوه. شیره در لغت بهمعنی آب انگور یا خرما است که جوشیده و به قوام رسیده باشد.<ref>داعی الاسلام، فرهنگ نظام، ذیل واژه دوشاب.</ref> شیرهپزی فرآیند تولید شیره است. آیین شیرهپزی در روستای مانیز...» ایجاد کرد |
زهرا غلامی (بحث | مشارکتها) ایجاد لینک داخلی |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
<big>'''شیرهپَزی'''</big>؛ تهیة شربت غلیظ از عصارة گیاه یا میوه. | <big>'''شیرهپَزی'''</big>؛ تهیة شربت غلیظ از عصارة گیاه یا میوه. | ||
شیره در لغت بهمعنی آب انگور یا خرما است که جوشیده و به قوام رسیده باشد.<ref>داعی الاسلام، فرهنگ نظام، ذیل واژه دوشاب.</ref> شیرهپزی فرآیند تولید شیره است. آیین شیرهپزی در روستای مانیزان (در شهر ملایر استان لرستان) ثبت ملی شده و در فهرست میراث فرهنگی کشور قرار گرفته است.<ref>[https://www.irna.ir/news/83498082/خاک-شیره-خوراک-انگورپزان-مانیزان «خاک شیره؛ خوراک انگورپزان مانیزان»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> | شیره در لغت بهمعنی آب انگور یا خرما است که جوشیده و به قوام رسیده باشد.<ref>داعی الاسلام، فرهنگ نظام، ذیل واژه دوشاب.</ref> شیرهپزی فرآیند تولید [[شیره]] است. آیین شیرهپزی در روستای مانیزان (در شهر [[ملایر]] استان لرستان) ثبت ملی شده و در فهرست میراث فرهنگی کشور قرار گرفته است.<ref>[https://www.irna.ir/news/83498082/خاک-شیره-خوراک-انگورپزان-مانیزان «خاک شیره؛ خوراک انگورپزان مانیزان»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> | ||
==پیشینه== | ==پیشینه== | ||
ابوریحان بیرونی در آثار خود به آبی که از پس فشردن انگور بهدست میآید اشاره کرده است.<ref>کاسانی، ترجمه و تحریر کهن فارسی الصیدنه بیرونی، ۱۳۵۸ش، ص۴۴۶-۴۴۷.</ref> مردم شیرة انگور را با نان میخوردند.<ref>کاسانی، ترجمه و تحریر کهن فارسی الصیدنه بیرونی، ۱۳۵۸ش، ص۳۴۲.</ref> در سدة ۶ قمری، مردم به دلیل وفور انگور عصاره و افشرة آن را میگرفتند.<ref>ابنبلخی، فارسنامه، ۱۳۴۳ش، ص۱۸۵-۱۸۶.</ref> اوحدی مراغهای (سدة ۸ قمری) در آثار خود دربارة شیوة تهیة شیره از انگور یاد کرده است.<ref>اوحدی مراغهای، دیوان، ۱۳۶۲ش، ص۸۹.</ref> بسحاق اطعمه (۸۴۰ قمری) دربارة شیره یا دوشاب خرما، اشعاری بیان کرده است.<ref>بسحاق اطعمه، کلیات، ۱۳۸۲ش، ص۶۷و۷۳و۸۲و۱۷۹.</ref> | ابوریحان بیرونی در آثار خود به آبی که از پس فشردن انگور بهدست میآید اشاره کرده است.<ref>کاسانی، ترجمه و تحریر کهن فارسی الصیدنه بیرونی، ۱۳۵۸ش، ص۴۴۶-۴۴۷.</ref> مردم شیرة انگور را با نان میخوردند.<ref>کاسانی، ترجمه و تحریر کهن فارسی الصیدنه بیرونی، ۱۳۵۸ش، ص۳۴۲.</ref> در سدة ۶ قمری، مردم به دلیل وفور انگور عصاره و افشرة آن را میگرفتند.<ref>ابنبلخی، فارسنامه، ۱۳۴۳ش، ص۱۸۵-۱۸۶.</ref> اوحدی مراغهای (سدة ۸ قمری) در آثار خود دربارة شیوة تهیة شیره از انگور یاد کرده است.<ref>اوحدی مراغهای، دیوان، ۱۳۶۲ش، ص۸۹.</ref> بسحاق اطعمه (۸۴۰ قمری) دربارة شیره یا دوشاب خرما، اشعاری بیان کرده است.<ref>بسحاق اطعمه، کلیات، ۱۳۸۲ش، ص۶۷و۷۳و۸۲و۱۷۹.</ref> | ||
