زهرا غلامی (بحث | مشارکت‌ها)
ابرابزار
زهرا غلامی (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:آموزش کودک به کودک.jpg|جایگزین=ارائه درس توسط دانش آموز دختر در کلاس درس؛ مجموعه مدارس بهار|بندانگشتی|ارائه درس توسط دانش آموز دختر در کلاس درس؛ مجموعه مدارس بهار]]
[[پرونده:آموزش کودک به کودک.jpg|جایگزین=ارائه درس توسط دانش آموز دختر در کلاس درس؛ مجموعه مدارس بهار|بندانگشتی|ارائه درس توسط دانش آموز دختر در کلاس درس؛ مجموعه مدارس بهار]]
{{درشت|'''آموزش کودک به کودک'''}}؛ از روش‌های مؤثر و موفق در آموزش کودکان.
{{درشت|'''آموزش کودک به کودک'''}}؛ رویکردی که در آن کودکان، همسالان خود را آموزش می‌دهند.


'''آموزش کودک به کودک'''، رویکردی آموزشی است که از دهه ۱۹۷۰ میلادی با محوریت آموزش بهداشت آغاز شد و امروزه در بسیاری از کشورها از جمله ایران برای یادگیری دروس و مهارت‌های زندگی به کار می‌رود. این روش بر این فرض استوار است که کودکان توانایی و انگیزه آموزش به یکدیگر را دارند و یادگیری در سنین پایین اثربخش‌تر است و مزایایی چون افزایش اعتمادبه‌نفس، مسئولیت‌پذیری و بهبود نمرات را به همراه دارد. با این حال، در سنین نوجوانی ممکن است به فشار همسالان و گرایش به رفتارهای پرخطر مانند مصرف مواد یا خشونت، منجر شود.
'''آموزش کودک به کودک'''، رویکردی آموزشی است که از دهه ۱۹۷۰ میلادی با محوریت آموزش بهداشت آغاز شد و امروزه در بسیاری از کشورها از جمله ایران برای یادگیری دروس و مهارت‌های زندگی به کار می‌رود. این روش بر این فرض استوار است که کودکان توانایی و انگیزه آموزش به یکدیگر را دارند و یادگیری در سنین پایین اثربخش‌تر است و مزایایی چون افزایش اعتمادبه‌نفس، مسئولیت‌پذیری و بهبود نمرات را به همراه دارد. با این حال، در سنین نوجوانی ممکن است به فشار همسالان و گرایش به رفتارهای پرخطر مانند مصرف مواد یا خشونت، منجر شود.