صهیونیسم: تفاوت میان نسخه‌ها

واژۀ کهن «صهیون» در باور یهودیان به کوه صهیون، بیت‌المقدس و یا به سرزمینهای موعود، اطلاق می‌شود.<ref>مسیری، گفتمان صهونیستی، ۱۳86ش، ص7. </ref>  همچنین در متون دینی یهود، صهیون به آرمان یهود برای بازگشت به زادگاه حضرت داوود و سلیمان و تجدید دولت یهود اشاره دارد. صهیون برای یهود، نماد رهایی از ظلم و تشکیل حکومت مستقل است.<ref>آقابخشی و افشاری راد، فرهنگ علوم سیاسی، 1374ش، ص369.</ref>  واژۀ «صهیونیست» نیز در ابتدا به کسی گفته می‌شد که با تعلق خاطر به بیت‌المقدس، زندگی زاهدانه را اختیار کرده و با سکناگزیدن در کوه صهیون و ترک زندگی مادی، به عبادت در آن دیار مشغول می‌شد؛ اما با ظهور صهیونیسم سیاسی در اواخر قرن نوزدهم، این واژه به کسانی اطلاق می‌شود که یهودیان را نژاد اصیل و قوم برتر می‌دانند و معتقدند خداوند حاکمیت بر کرۀ زمین را به قوم یهود واگذار کرده است. امروزه مصداق اصلی صهیونیسم، دولت جعلی اسرائیل است.<ref>واعظی، نبرد نابرابر روند ظهور و سقوط رژیم صهیونیستی، 1379ش، ص11-12.</ref>

صهیونیسم به انواع سیاسی، دینی (فرهنگی)، کارگری، دموکراتیک، رادیکال و توسعه‌طلب تقسیم می‌شود که از میان آنها صهیونیسم سیاسی و صهیونیسم دینی، بیشتر مورد توجه است. صهیونیسم دینی به صورت تاریخی، در انتظار انسانی رهایی‌بخش در آخرالزمان نشسته است که تمام انسان‌ها از جمله یهودیان را به سرزمین ابراهیم و موسی یا سرزمین نجات بازمی‌گرداند. صهیونیسم سیاسی با استفادۀ ابزاری از این انگارۀ دینی یهود،<ref> احمدی، ریشههای بحران در خاورمیانه، 1369ش، ص3.</ref> ایدۀ بازگشت یهودیان جهان به فلسطین را اجرایی کرده است.  ایده بازگشت قوم یهود به فلسطین، از منظر صهیونیسم سیاسی، زمینه‌ساز حکومت جهانی یهود است که بر بنیان انگاره‌های نژادپرستانه‌ای استوار شده که در کتاب مذهبی تلمود به شرح زیر، آمده است:

# ترحم بر غیر یهود، از عدالت خارج است.