زهرا غلامی (بحث | مشارکت‌ها)
توضیح: بخش جدید
رضا عسکری (بحث | مشارکت‌ها)
توضیح 2: بخش جدید
خط ۲۷: خط ۲۷:
به نظرم خود اصطلاح «عاقبت‌به‌خیری» برگرفته از آموزه‌های اسلامی است و تفکیک آن از هم، اصطلاح رو از هویت اصلی خودش تهی می‌کند.
به نظرم خود اصطلاح «عاقبت‌به‌خیری» برگرفته از آموزه‌های اسلامی است و تفکیک آن از هم، اصطلاح رو از هویت اصلی خودش تهی می‌کند.
@[[کاربر:رضا عسکری|رضا عسکری]] [[کاربر:زهرا غلامی|زهرا غلامی]] ([[بحث کاربر:زهرا غلامی|بحث]]) ۲۵ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۴۴ (+0330)
@[[کاربر:رضا عسکری|رضا عسکری]] [[کاربر:زهرا غلامی|زهرا غلامی]] ([[بحث کاربر:زهرا غلامی|بحث]]) ۲۵ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۵:۴۴ (+0330)
== توضیح 2 ==
نکته شما کاملا درست است و راه حل آن تفکیک دقیق سطح مفهومی از سطح ریشه‌ای است.
در نسخهٔ فعلی، دو «سطح معرفتی متفاوت» در یک مدخل ادغام شده است: سطح نخست، «عاقبت‌به‌خیری» به‌عنوان یک اصطلاح در فارسی امروز. سطح دوم، «عاقبت‌به‌خیری» به‌عنوان یک مفهوم دینی. این دو سطح از نظر دامنه، کارکرد، نوع ادله و حتی نوع مخاطب، یکی نیستند. مقالهٔ فعلی از نیمهٔ اول به بعد، عملاً از اصطلاح عبور می‌کند و به یک مقالهٔ کامل اخلاقی اسلامی تبدیل می‌شود. در نتیجه مدخل اصطلاحی، زیر بار حجم و عمق الهیاتی محو می‌شود.
بسیاری از اصطلاحات فارسی، ریشهٔ دینی دارند اما امروز حیات مستقل زبانی و کارکردی پیدا کرده‌اند. «عاقبت‌به‌خیری» در کاربرد عمومی، الزاماً به معنای دقیق «حسن عاقبت ایمانی عند الموت» به‌کار نمی‌رود. وقتی می‌گویند «عاقبت‌به‌خیر بشی»، لزوماً خوف و رجا و سکرات موت و بدعاقبتی اعتقادی را مدنظر ندارد، هرچند آن لایهٔ دینی در عمق فرهنگ وجود دارد.
در عنوان عاقبت‌به‌خیری، انتظار می‌رود اشاره به ریشه و زمینهٔ دینی اصطلاح  بشود که به‌صورت خلاصه و ارجاعی توضیح دهد این اصطلاح از آموزهٔ اسلامی حسن عاقبت الهام گرفته است. این کار نه‌تنها هویت اسلامی اصطلاح را حذف نمی‌کند، بلکه اتفاقاً آن را برجسته‌تر و علمی‌تر می‌کند؛ چون از حالت حاشیه‌ای و پراکنده، به یک مدخل متمرکز و نظام‌مند منتقل می‌شود.اما اکنون بیش از دو سوم مقاله، عملاً چیزی است که اگر عنوانش =عاقبت‌به‌خیری در اسلام، باشد، هیچ خواننده‌ای تعجب نمی‌کند.@[[کاربر:زهرا غلامی|زهرا غلامی]] [[کاربر:رضا عسکری|رضا عسکری]] ([[بحث کاربر:رضا عسکری|بحث]]) ۲۵ آذر ۱۴۰۴، ساعت ۱۶:۴۷ (+0330)