صفحهای تازه حاوی «جایگزین=حرم حضرت معصومه دختر امام موسی کاظم در قم |بندانگشتی|حرم حضرت معصومه دختر امام موسی کاظم در قم {{درشت|'''امامزاده'''}}؛ فرزند یا نواده امامان شیعه. امامزاده، به فرزند یا نواده امامان شیعه و همچنین مقبره آنان گفته...» ایجاد کرد |
برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۳۵: | خط ۳۵: | ||
==امامزادهها در باورهای مردمی== | ==امامزادهها در باورهای مردمی== | ||
[[پرونده:امام زاده۱.png|جایگزین=بقعۀ امامزاده حسین در قزوین|بندانگشتی|بقعۀ امامزاده حسین در قزوین]] | [[پرونده:امام زاده۱.png|جایگزین=بقعۀ امامزاده حسین در قزوین|بندانگشتی|بقعۀ امامزاده حسین در قزوین]] | ||
احترام به امامزادهها، [[زیارت]] و [[توسل]] به آنها، از آیینهای کهن ایرانیان است. سفارشهای [[پیامبر | احترام به امامزادهها، [[زیارت]] و [[توسل]] به آنها، از آیینهای کهن ایرانیان است. سفارشهای [[پیامبر اکرم]] و پیشوایان مذهب، موجب شده است که احترام به [[سادات]]، بهویژه «سادات علوی»، جایگاه ویژهای در فرهنگ ایرانیان داشته باشد. در روایتی از پیامبر خدا آمده که هر کس به فرزندان او، از راه دست، زبان و مال کمک کند، [[شفاعت]] خواهد کرد. همچنین، وی، در جایی دیگر گفته است که به فرزندان خوب من بهخاطر [[خدا]]، و به فرزندان بد من، بهخاطر من کمک کنید.<ref>سبزواری، جامع الاخبار، ج13، ۱۴۱3ق، ص393.</ref> در برخی از روایات، ثواب زیارت هر یک از سادات فاطمی، همانند [[زیارت]] پیامبر و امامان دانسته شده است.<ref>مجلسی، بحار الانوار، ج43، ۱۴۰۳ق، ص58.</ref> در [[فقه اسلامی|فِقه]] شیعه، زیارت امامزادگان مستحب و پسندیده است.<ref>ابنقولویه، کامل الزیارات، ۱۴۱۷ق، ص۵۳۶.</ref> | ||
در گذشته، مردم بهمنظور دادخواهی، در امامزادگان شهر خود و در قسمتی از آرامگاهها بهنام «بَست»، پناهنده شده یا تحصن میکردند. این کار بهمعنی پناه بردن به آن امامزاده بوده است. ورود به محوطهٔ بَست، پناه گرفتن و اقامت موقت در آن را در اصطلاح بَستنشینی میگویند. بزرگترین نمونه بستنشینی در طول تاریخ ایران، مربوط به نهضت مشروطه است که مردم، در [[بارگاه عبدالعظیم حسنی]]، در حدود یک ماه، بست نشستند.<ref>خالصی، تاریخچهٔ بست و بستنشینی، ۱۳۶۶ش، ص۲۳.</ref> | در گذشته، مردم بهمنظور دادخواهی، در امامزادگان شهر خود و در قسمتی از آرامگاهها بهنام «بَست»، پناهنده شده یا تحصن میکردند. این کار بهمعنی پناه بردن به آن امامزاده بوده است. ورود به محوطهٔ بَست، پناه گرفتن و اقامت موقت در آن را در اصطلاح بَستنشینی میگویند. بزرگترین نمونه بستنشینی در طول تاریخ ایران، مربوط به نهضت مشروطه است که مردم، در [[بارگاه عبدالعظیم حسنی]]، در حدود یک ماه، بست نشستند.<ref>خالصی، تاریخچهٔ بست و بستنشینی، ۱۳۶۶ش، ص۲۳.</ref> | ||