ایران در دوران صفویه: تفاوت میان نسخه‌ها

مفهوم ایران در دوره صفویه مساوی با هویت سرزمین و جغرافیایی به‌عنوان یکی از ارکان هویت ملی کاربرد گسترده داشته است.<ref>[https://www.rjnsq.ir/article_100613.html گودرزی، «بازآفرینی مفهوم «ایران» در دوره صفویه و رابطه آن با هویت ملی»، ۱۳۸۶ش، ص۲۷.]</ref> پس از سقوط ساسانیان، تا دوره صفوی جغرافیای مستقلی از ایران دیده نمی‌شود. ایران به لحاظ جغرافیایی بخشی از جهان اسلام و خلافت بوده و در دوره صفویه امتداد سرزمین دوران اساطیری و باستانی دانسته می‌شود و از آن قابل تفکیک نیست. جغرافیای ایران در این دوران با ترکیباتی مانند ممالک محروسه، بلاد وسیعه فسیحه و ممالک موروث یاد می‌شود. در متون آن دوره، گاهی ایران به کل این ممالک محروسه اطلاق می‌شد و گاهی به بخش مرکزی و هسته اصلی آن اشاره داشت. <ref>ولی‌زاده، «تکوین مفهوم ایران در عصر صفوی (با تأکید بر گفتمان شیعی)»، ۱۴۰۲ش، ص۱۹۵-۱۹۴.</ref>

== ساختار سیاسی ==

زنان ایرانی در دوره صفویه، ضمن حفظ حس زنانگی خود به ویژه در نوع پوشش، حضوری مؤثر در جامعه داشتند و حریم امن خویش را محترم می‌دانستند و مردان نیز مجبور به رعایت آن بودند.<ref>قاضی‌خانی و بارانی، «سبک زندگی زن ایرانی از نگاه سفرنامه‌نویسان غیر ایرانی عصر صفوی»، ۱۳۹۳ش، ص۱۷۱.</ref> نقش زنان در حیطه‌‌های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی  از میان نوشته­‌های سفرنامه‌نویسان قابل بررسی است.  

در عرصه اجتماعی و فرهنگی هرچند اغلب زنان برای حضور در جامعه با محدودیت‌هایی روبرو بودند و به ندرت در فعالیت‌های اجتماعی امکان حضور می‌یافتند<ref>احسانی، «بررسی جایگاه و نقش زنان در دوره‌ی صفوی (907ق ـ 1135ق)»، ۱۳۹۸ش، بدون صفحه.</ref> اما در مؤلفه‌هایی مانند فضای داخلی، چیدمان و تزئینات مسکن، نوع ساخت و معماری منزل و حتی حفظ حریم خانه، عدم استفاده از زیبایی‌های جسم زن ایرانی در تزئینات بناها و مجسمه‌ها، آراستن بدن شامل نوع پوشاک، چگونگی آرایش، طرح و نوع زینت‌ها و پیروی از مد؛ شیوه‌های گذران اوقات فراغت و تفریح مثل تماشای مسابقات چوگان، حضور در تفریح‌گاه‌های عمومی، شرکت در مراسم حکومتی، شرکت در مراسم‌های آیینی و ملی همچون مراسم محرم <ref>قاضی‌خانی و بارانی، «سبک زندگی زن ایرانی از نگاه سفرنامه‌نویسان غیر ایرانی عصر صفوی»، ۱۳۹۳ش، ص۱۹۷-۱۸۱.</ref> و ازدواج و ختم که در آن عصر، تک‌همسکری و عدم تحمل هوو جلوه‌گر بوده است.<ref>شرلی، سفرنامه برادران شرلی، ۱۳۸۷ش، ص۷۶.</ref> همچنین زنان درباری و زنان خانواده‌های اهل علم توانستند در امر وقف<ref>حیدریان، «زنان واقف در عصر صفوی»، ۱۳۸۸ش، ص۱۱۹.</ref> و فعالیت‌های ادبی آثاری از خود بر جای بگذارند.<ref>احسانی، «بررسی جایگاه و نقش زنان در دوره‌ی صفوی (907ق ـ 1135ق)»، ۱۳۹۸ش، بدون صفحه.</ref>  فعالیت‌های علمی و و تعلیمی بانوان بیوت علمای شیعه و آثار ارزشمند بازمانده از آنان، نشان‌دهنده سنت بنیادین آموزش در میان آنان است.<ref>کرمی و مخبردزفولی، «آموزش زنان در دوره‌ی صفویه؛ زنان بیوت علمای شیعه»، ۱۳۹۹ش، ص۵۶۱.</ref>

در ایران با توجه به این که مخارج زندگی برعهده مردان بود، کارکردن زنان در شهرها، امری شایع و عمومی نبود. با این حال، برخی زنان در شغل‌هایی مانند خیاطى، کفش گری، پزشکی و داروسازی به فعالیت می‌پرداختند. در امور عام المنفعه با استفاده از ثروت در کمک‌رسانی به مردم، کمک به برگزاری مجالس امام حسین، پرداخت هدایا به واعظان، رسیدگی به احوال مستمندان از دیگر فعالیت‌های اقتصادی زنان بوده است. کمک به اقتصاد خانواده نیز در مناطق روستایی و عشایری از جمله بافت پارچه‌های خیمه‌ای و لباس نمود بیشتری داشت.<ref>قاضی‌خانی و بارانی، «سبک زندگی زن ایرانی از نگاه سفرنامه‌نویسان غیر ایرانی عصر صفوی»، ۱۳۹۳ش، ص۱۹۸-۱۹۷.</ref>

=== پوشاک ===

به دلیل توجه ویژه صفویان به آداب و رسوم ایرانی و مذهب تشیع، رشته‌های گوناگون صنعت و هنر پیشرفت زیادی داشت و پوشاک مردان و زنان با توجه به بافت خاص اجتماعی‑مذهبی آن روزگار، شکل ویژه‌ای به خود گرفت.<ref>«پوشاک مردم ایران در دوره‌های مختلف تاریخی»، وب‌سایت بیتوته.</ref>

پوشاک مردان در شرح سفرنامه‌های سیاحان اروپایی شامل قبا، شال، رو پیراهن یا پیراهن زیر قبا، زیرشلواری، نیم‌تنه چسبان و سرپوش یا دستاری از ابریشم زربفت است.<ref>افشار، «پوشاک ایرانیان از آغاز تا امروز»، ۱۳۸۳ش، ص۲۰۷.</ref> کفش‌های مردان و زنان چرمی و به رنگ‌های مختلف بود.<ref>فیگویروا، سفرنامه فیگویروا، ۱۳۶۳ش، ص۴۷۶.</ref>

طرز پوشیدن زنها در ایران با لباس پوشیدن مردان اختلاف چندانی ندارد فقط لباس زنها زرو زیور بیشتری دارد.<ref>حاج آقایی وفایی، «پوشاک ایرانیان در عصر صفویه از دیدگاه سفرنامه‌نویسان اروپایی»، ۱۳۹۶ش، بدون صفحه.</ref> پیراهن‌ها اغلب رنگارنگ، گل‌دار و زربفت ابریشمی بود. بر روی آن، قبای جلو‌باز بلندی تا مچ پا می‌پوشیدند و کمربندی به کمر می‌بستند، اما نه چندان محکم. کلاه کوچک، چارقد، شلوار پنبه‌دوزی شده، و جوراب ساقه‌کوتاه پارچه‌ای از جمله پوشاکی بودند که زنان در فصل زمستان از آنها استفاده می‌کردند. زنان هنگام بیرون رفتن از خانه، چادر بزرگ سفید یا بنفش رنگی به سر می‌کردند که تمام بدن آنان را می‌پوشاند و فقط جلوی صورت باز می‌ماند تا بتوانند پیش روی خود را ببینند.<ref>«پوشاک مردم ایران در دوره‌های مختلف تاریخی»، وب‌سایت بیتوته.</ref>

=== ویژگی‌های اخلاقی ایرانیان ===

منابع تاریخی و سفرنامه‌های عصر صفوی، ایرانیان را مردمی مهمان‌نواز توصیف کرده‌اند که با گرمی از میهمانان استقبال می‌کردند. آنان اهل ذکاوت، کنجکاوی فکری و روشن‌اندیش بودند و در گفت‌وگوهای علمی و عقلی توانایی بالایی داشتند. برخورداری از همبستگی و امنیت نسبی و پایبندی به آداب دینی و اخلاقی، از جمله رعایت حجاب و عفت در روابط زن و مرد، از دیگر ویژگی‌های آنان بود. ایرانیان از ستم و طمع بیزار بودند و رعایت عدالت را به‌ویژه برای پادشاهان ضروری می‌دانستند. در رفتار با اقلیت‌های دینی و بیگانگان، مدارای نسبی نشان می‌دادند و در معاشرت، مؤدب، نرم‌خو و زودآشتی بودند. همچنین در نگرش به زندگی، واقع‌بین و معتدل بودند؛ نه به خوشی‌ها دل می‌بستند و نه از سختی‌ها افسوس می‌خوردند.<ref>[https://ensani.ir/fa/article/451840/%D8%A7%D8%AE%D9%84%D8%A7%D9%82-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87-%D8%B5%D9%81%D9%88%DB%8C%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%B4%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%86 عابدی‌شهری و همکاران، «اخلاق اجتماعی ایرانیان در دورة صفو هی از نگاه شاردن»، ۱۴۰۰ش، ص۱۶۶-۱۵۷.]</ref>

در متون تاریخی و سفرنامه‌های عصر صفوی، از مردم ایران به‌عنوان افرادی دارای روحیه سلحشوری، ظلم‌ستیزی، وطن‌دوستی، و بیگانه‌ستیزی مردم ایران یاد شده است. این ویژگی‌ها در کنار قهرمانان ملی نقشی کلیدی در تقویت انسجام ملی و روحیه ضدستم و ضدبیگانه ایرانیان و بازتابی از روحیه جمعی ایرانیان داشته است.<ref>رجبی دوانی، ««هویت ملی»، «هویت اسلامی» و «هویت انقلابی»»، وب‌سایت افق حوزه.</ref> در کنار این صفات، به‌ندرت به برخی ناهنجاری‌های اجتماعی مانند خشونت در منازعات محلی نیز اشاره شده است.<ref>عباسی، «نگاه ناظران اروپایی به اوضاع فرهنگی و اجتماعی ایران در عصر صفوی»، ۱۳۹۱ش، ص۹۵–۶۵.</ref>

=== بازی، ورزش و تفریحات ===

گذراندن اوقات فراغت محدود به یک طبقه نبود و از کم‌بضاعت‌ترین مردم تا ثروتمندترین آنان، هرکدام به گونه‌ای در بازی، ورزش و تفریحات سهیم بودند. تنها استثنا، تفریحاتی مانند شکار بود که در انحصار شاه و درباریان قرار داشت و جنبة ورزشی و نظامی‌اش مانند تمرین رزم‌آوری و حفظ آمادگی بدنی بر جنبة تفننی آن غلبه داشت.<ref>احمدپور، «گونه‌شناسی تفریحات و سرگرمی‌های دورهٔ صفوی بر اساس داده‌های باستان‌شناختی»، ۱۳۹۷ش، ص۶۰–۵۵.</ref>