صفحهای تازه حاوی «200px|thumb|left|آجیل هفتمغز <big>'''آجیل'''</big>؛ خوراکی مخلوطی از مغزها، دانهها و میوههای خشک<br> آجيل، مخلوطي از انواع خشكبار مانند پسته، بادام، فندق، نخود، تخمه و سایر مغزها<ref>دهخدا، لغتنامه دهخدا، ج1، 1377ش، ذیل واژه آ...» ایجاد کرد |
برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۱۲: | خط ۱۲: | ||
آجیل خوان نوروزی یا آجیل سفره [[هفتسین]] عموما ترکیباتی همانند آجیل شیرین دارد که بر سر سفره هفتسین میگذارند؛ هرچند در حوزههای جغرافیایی و فرهنگی مختلف [[ایران]]، در ترکیبات این آجیل تفاوتهایی وجود دارد. برای مثال، مردم سروستان در [[استان فارس]]، از شاهدانه و کنجد و برنجک هم در آجیل استفاده میکنند.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص406. </ref> | آجیل خوان نوروزی یا آجیل سفره [[هفتسین]] عموما ترکیباتی همانند آجیل شیرین دارد که بر سر سفره هفتسین میگذارند؛ هرچند در حوزههای جغرافیایی و فرهنگی مختلف [[ایران]]، در ترکیبات این آجیل تفاوتهایی وجود دارد. برای مثال، مردم سروستان در [[استان فارس]]، از شاهدانه و کنجد و برنجک هم در آجیل استفاده میکنند.<ref>همایونی، فرهنگ مردم سروستان، ۱۳۷۱ش، ص406. </ref> | ||
===آجیل شب چله=== | ===آجیل شب چله=== | ||
مردم [[ایران]] همواره برای مراسم شب [[یلدا]] (شب اول [[دی]] ماه)، این نوع آجیل را فراهم میکنند. در نقاط مختلف ایران عموما از میوههای مخصوص همان مناطق استفاده میکنند. برای مثال، مردم نطنز از اوزقَند (جوزقند)، تُرْشِله (برگۀ خشک زردآلو)، پَرهَلْگ (برگۀ هلو)، هستۀ شیرین، مغز بادام، مغز گردوی نمک زده یا بینمک، سنجد، [[انجیر]] خشک، کشمش، نخودچی، توت خشکه استفاده میکنند.<ref>انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج1، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص30. </ref> آجیل شب چلهی مردم [[همدان]] نیز از کشمش، مویز، شانی (= شاهانی، نوعی انگور سیاه)، تخمۀ هندوانه و تخمۀ خربزه تهیه میشود.<ref>انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج2، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص152.</ref> | مردم [[ایران]] همواره برای مراسم شب [[یلدا]] (شب اول [[دی]] ماه)، این نوع آجیل را فراهم میکنند. در نقاط مختلف ایران عموما از میوههای مخصوص همان مناطق استفاده میکنند. برای مثال، مردم [[نطنز]] از اوزقَند (جوزقند)، تُرْشِله (برگۀ خشک زردآلو)، پَرهَلْگ (برگۀ هلو)، هستۀ شیرین، مغز بادام، مغز گردوی نمک زده یا بینمک، سنجد، [[انجیر]] خشک، کشمش، نخودچی، توت خشکه استفاده میکنند.<ref>انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج1، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص30. </ref> آجیل شب چلهی مردم [[همدان]] نیز از کشمش، مویز، شانی (= شاهانی، نوعی انگور سیاه)، تخمۀ هندوانه و تخمۀ خربزه تهیه میشود.<ref>انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج2، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص152.</ref> | ||
===آجیل اسفندی (اسپندی)=== | ===آجیل اسفندی (اسپندی)=== | ||
آجیل اسفندی از نوع آجیل آچار (آچارده) است. این نوع آجیل در میان عموم مردم [[ایران]] کمتر شناختهشده است و در واقع مخصوص شب چره (چِرای حیوانات در شب) جشن شب اول [[اسفند]] در میان مردم برخی از شهرها و آبادیها، بهخصوص [[کاشان]] و روستاهای آن است. این شب در تقویمهای محلی مصادف با شب 26 [[بهمن]] است (با احتساب ماههای 30 روزه) و آخرین روز پایان چلههای بزرگ و کوچک زمستانی است. از این شب با نام «شب اسفند رعیتی» و «شب اسفند زراعتی» نیز یاد میکنند.<ref>انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج1، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص86 و 87. </ref> در شب اسفند همانند شب چله رسم است که برای دختران نامزد شده، هدیهای که «اسفندی» و «شب چلهای» نامیده میشود، بفرستند. آجیل اسفندی و آجیل شب چله از جمله خوردنیهای هدیه اسفندی بهشمار میرود. <ref>انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج1، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص45؛ انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج2، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص154.</ref> | آجیل اسفندی از نوع آجیل آچار (آچارده) است. این نوع آجیل در میان عموم مردم [[ایران]] کمتر شناختهشده است و در واقع مخصوص شب چره (چِرای حیوانات در شب) جشن شب اول [[اسفند]] در میان مردم برخی از شهرها و آبادیها، بهخصوص [[کاشان]] و روستاهای آن است. این شب در تقویمهای محلی مصادف با شب 26 [[بهمن]] است (با احتساب ماههای 30 روزه) و آخرین روز پایان چلههای بزرگ و کوچک زمستانی است. از این شب با نام «شب اسفند رعیتی» و «شب اسفند زراعتی» نیز یاد میکنند.<ref>انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج1، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص86 و 87. </ref> در شب اسفند همانند شب چله رسم است که برای دختران نامزد شده، هدیهای که «اسفندی» و «شب چلهای» نامیده میشود، بفرستند. آجیل اسفندی و آجیل شب چله از جمله خوردنیهای هدیه اسفندی بهشمار میرود. <ref>انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج1، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص45؛ انجوی شیرازی، جشنها و آداب و معتقدات زمستان، ج2، ۱۳۵۲-۱۳۵۴ش، ص154.</ref> | ||
