ارتباط کلامی همسران: تفاوت میان نسخه‌ها

شوخی و بذله‌گویی مجاز، از عوامل شادی‌بخش و از بهترین سازوکارهای دفاعی در خانواده است که در آموزه‌های اسلامی به آن تاکید و اصول و دستورالعمل‌های ویژه برای آن در نظر گرفته شده است.<ref>پناهی، همسرگزینی چرا و چگونه؟،  1390ش، ص338.</ref> برای مثال از جمله روش‌های پیامبر اسلام برای ایجاد نشاط و محبت در محیط خانه، شوخی با همسران بود، به‌طوری که در جمع اعضای خانواده مانند یک همسر معمولی اما با شایستگی‌های رفتاری و اخلاقی حاضر می‌شد و به دیگران نیز بازی و شوخی با همسران را توصیه می‌کرد.<ref>کلینی، اصول کافی، تهران، 1407ق، ج5، ص50.</ref> البته در متون دینی شوخ‌طبعی، زمانی برای دوری از تنش مفید دانسته شده که شوخی به‌جا، به‌حق و عاری از طعن، تمسخر، غیبت، تهمت و نیش‌زدن باشد و آسیب‌های جانبی به‌دنبال نداشته باشد و گرنه می‌تواند عاملی برای سست‌کردن محبت و ایجاد شکاف و نزاع بین همسران شود.<ref>نخعی، «ارتباط کلامی همسران از منظر آیات، روایات و روان‌شناسی»،  1397ش، ص13.</ref>

بر اساس آموزه‌های دینی اساس دوستی در خانواده، وجود علاقه، مودت و محبت<ref>سورۀ روم، آیۀ 21.</ref> میان زن و شوهر است و هنگامی تثبیت می‌شود و افزایش می‌یابد که آشکارا و به روش‌های گوناگون از جمله به‌صورت کلامی ابراز شود. در متون دینی بر اهمیت و روش‌های محبت‌ورزی کلامی زن و شوهر نسبت به هم تاکید زیاد شده است.<ref>نخعی، «ارتباط کلامی همسران از منظر آیات، روایات و روان‌شناسی»،  1397ش، ص18.</ref> برای مثال زن در کلام امام علی مهم‌ترین عامل شادابی کانون خانواده معرفی و به گل (ریحانه) تشبیه شده تا مورد محبت مرد قرار گیرد.<ref>آمدی، غررالحکم، 1366ش، ص409.</ref> همچنین به زن خانواده توصیه شده است که به همسر خود به‌صورت زبانی اظهار عشق و محبت کند.<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، 1383ش، ج2، ص351.</ref>