ارتباط کلامی همسران: تفاوت میان نسخه‌ها

بر اساس آموزه‌های دینی اساس دوستی در خانواده، وجود علاقه، مودت و محبت<ref>سورۀ روم، آیۀ 21.</ref> میان زن و شوهر است و هنگامی تثبیت می‌شود و افزایش می‌یابد که آشکارا و به روش‌های گوناگون از جمله به‌صورت کلامی ابراز شود. در متون دینی بر اهمیت و روش‌های محبت‌ورزی کلامی زن و شوهر نسبت به هم تاکید زیاد شده است.<ref>نخعی، «ارتباط کلامی همسران از منظر آیات، روایات و روان‌شناسی»،  1397ش، ص18.</ref> برای مثال زن در کلام امام علی مهم‌ترین عامل شادابی کانون خانواده معرفی و به گل (ریحانه) تشبیه شده تا مورد محبت مرد قرار گیرد.<ref>آمدی، غررالحکم، 1366ش، ص409.</ref> همچنین به زن خانواده توصیه شده است که به همسر خود به‌صورت زبانی اظهار عشق و محبت کند.<ref>طبرسی، مکارم الاخلاق، 1383ش، ج2، ص351.</ref>

از آداب مهم ارتباط کلامی همسران در سبک زندگی اسلامی و ایرانی، صدازدن به نام زیبا است که در تحکیم بنیان خانواده و ایجاد مهر و محبت، نقش به‌سزایی دارد. در قرآن کریم از خطاب زشت نهی شده و به مسلمانان دستور داده که همدیگر را با نام نیک صدا کنند و خطاب با نام زشت را مساوی با ستم‌گری دانسته است.<ref>سورۀ حجرات، آیۀ 11.</ref> به‌همین دلیل پیشوایان دین توصیه کرده‌اند که همسران همیشه باید با تکریم شخصیت، نام یکدیگر را به زبان بیاورند و در عین صمیمیت و با نهایت ادب و احترام یکدیگر را مخاطب قرار دهند.<ref>افروز، روانشناسی خانواده همسران برتر، تهران1386ش، ص72.</ref> امام علی و فاطمۀ زهرا، به‌عنوان الگوی مسلمانان همیشه با نهایت مهر و محبت و تکریم شخصیت، یکدیگر را صدا می‌زدند. برای مثال فاطمۀ زهرا، امام علی را «ابالحسن» و «امیرالمؤمنین» خطاب می‌کرد.<ref>نخعی، «ارتباط کلامی همسران از منظر آیات، روایات و روان‌شناسی»،  1397ش، ص21.</ref>