پیش‌نویس:نشانه‌های ظهور امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

نشانه در لغت به معنای نشان، نمودار، دلیل و اماره است؛ مترادف عربی آن علامت، جمع: علائم یا علامات و معادل آن آیه به چیزی گفته می‌شود که راهنما و موجب شناخت مطلبی باشد. در اصطلاح، نشانه‌های ظهور به علامت‌هایی گفته می‌شود که نزدیک شدن قیام امام مهدی را نمایان می‌سازد؛[1] به واسطۀ این نشانه‌ها می‌توان آن حضرت را از مدعیان دروغین بازشناخت و از حکایت‌گری مهمی برخوردارند. بنا بر روایات پیامبر و امامان معصوم، هنگام ظهور او، نشانه‌ها یا علامت‌هایی از انواع متصل و منفصل، حتمی و غیرحتمی، خاصّه و عامّه رخ می‌دهد.[2]

در قرآن کریم، آیاتی به نشانه‌های آخرالزمان اشاره دارند. از جمله در آیه ۱۷ انعام، چهار نشانه دابة الارض، خروج دجال، نزول عیسی و طلوع خورشید از مغرب بیان شده است. در آیه ۶۵ همان سوره نیز به عذاب‌هایی از بالا دجال و صیحه، از زیر پا یا خسف، اختلاف در دین و جنگ میان مسلمانان اشاره شده است. در آیه ۵۱ سوره یونس نیز سخن از عذابی است که شب یا روز فرا می‌رسد. همچنین آیه ۵۰ سبأ به صیحه آسمانی و فرو رفتن لشکر سفیانی در بیداء تفسیر شده و آیه ۱ معارج، آتشی از مغرب دانسته شده که به دست امام مهدی خانه‌های ستمگران را نابود می‌کند.[3]

در متون یهودیت، مسیحیت و اسلام نشانه‌های ظهور امام مهدی ذکر شده که همخوانی و اشتراک قابل توجهی با یکدیگر دارند.[4] بر اساس آموزه‌های یهودی، شیوع بی‌بندوباری اخلاقی، بی‌احترامی جوانان به والدین، صالحان و سالمندان، سلطه هرج‌ومرج و شعله‌ور شدن آتش جنگ‌ها، علائمی برای نزدیکی ظهور ماشیح به شمار می‌روند.[5]

از منظر مسیحیان نیز، خروج ضدمسیح یا دجال که الوهیت عیسی را انکار می‌کنند از علائم حتمی آخرالزمان است و در نهایت با پیروزی و غلبه مسیح نابود می‌شود.[6] همچنین رواج فساد و جرم، شدت یافتن منازعات نظامی و ستیز، بروز بلایای طبیعی همچون زلزله و قحطی، و نیز دگرگونی‌های شگفت‌انگیز در نظام آفرینش مانند تیرگی خورشید و ماه را از جمله رویدادهای حتمی پیش از طلوع خورشید ولایت مسیح می‌داند.[7]

در دین اسلام نیز این نشانه‌ها، در ابعاد مختلف طبیعی، اجتماعی، اخلاقی و معنوی است.[8] 

# از جهت اجتماعی وقایعی در مسیحیت شامل اختلافات اقوام، جنگ و درگیری‌ها، ظهور ضد مسیح، آمدن الیاس قبل از ظهور مسیح، ویرانی و سقوط اورشلیم و ظهور پیامبران دروغین رخ خواهد داد در اسلام نیز وقایع اجتماعی پیش از ظهور نیز شامل جدایی و تفرقه در اجتماع، رواج فساد و ظلم در جامعه، آمدن فتنه‌های پیوسته، شورش و قیام‌ها مانند خروج سفیانی، خروج یمانی، قتل نفس زکیه و خروج دجال است.[9]

# این دوره با آمدن مهدی موعود آغاز می‌شود؛ اما در مسیحیت درباره انتها و مدت آن به طور دقیق سخنی گفته نشده اما در منابع اسلامی به این موضوع اشاره شده است که این دوره منجر به رجعت شده و تا پایان دنیا ادامه خواهد داشت.[10]

موضوع نشانه‌های ظهور از مباحث پیچیده در حوزه مهدویت است که بررسی کامل آن نیازمند مطالعه همه جانبه روایات مرتبط می‌باشد. به طور خلاصه، اندیشمندان این نشانه‌ها را به دو شیوه متفاوت دسته‌بندی کرده‌اند.[11]

# '''نشانه‌های حتمی:''' این دسته از نشانه‌ها که حتی نشانه‌های قیام امام مهدی هستند[12] بدون هیچ تردیدی رخ خواهند داد و خبر از نزدیکی ظهور می‌دهند. مهم‌ترین آنها عبارتند از: خروج سفیانی، صیحه آسمانی، قتل نفس زکیه و خسف بیداء.[13]

# '''نشانه‌های غیر حتمی:''' این دسته از نشانه‌ها قطعی نیستند و ممکن است برخی از آنها اصلا واقع نشود ولی ظهور محقق شود.[14]

# '''نشانه‌های فردی و معجزه‌آسا:''' رویدادهایی که جنبه اعجاز دارند و به صورت فردی و خارق‌العاده تحقق می‌یابند؛ مانند صیحه آسمانی مانند ندا از آسمان و قتل نفس معصوم مثل شخصیت پاک و بی‌گناه.[15]

یکی از راه‌های حل پیچیدگی‌های بحث نشانه‌های ظهور، توجه به مقاصد امامان معصوم از طرح این رویدادهاست. یکی از آنها بّعد اثری نشانه‌ها و پیشگویی‌ها است که حاصل برداشت از ظواهر روایی می‌باشد. این آثار نه صرفاْ مثبت و ایجابی بوده و نه مخرب و منفی، بلکه ترکیبی متوازن و منطقی از آنها را در بردارد.[16] در کارکرد مثبت و ایجابی، نشانه‌های ظهور با ایجاد امیدبخشی، آگاهی‌بخشی و پیشگیری نسبت به انحرافات فراروی، غفلت‌زدایی و شناخت امام مهدی و ایجاد آمادگی بایسته و ایمان‎افزایی اخبار غیبی نقش بسزایی در آماده‌سازی افراد ایفا می‌کنند.[17] در کارکرد منفی و سلبی نیز این نشانه‌ها می‌توانند به‌عنوان معیاری برای شناسایی قیام‌های باطل و تحیر و سرگردانی در تشخیص و تصدیق جریان‌ها، تعیین وقت برای ظهور و شناخت مدعیان دروغین و سوء استفاده‌های سیاسی و اجتماعی ‌باشند.[18]

# امکان سوءاستفاده و جعل و ساختن مصادیق دروغین و مشکل شناخت مصادیق جعلی که به شخصیت‌ها و رخدادهای اجتماعی و امثال آن مربوط است.[19]

# نشانه‌های قابل جعل باید بر نشانه‌هایی که جعل‌شدنی نیستند عرضه شوند. [20]

دوگانگی زمانی میان متن روایات نشانه‌های ظهور که متعلق به فضای فکری مخاطبان عصر حضور معصومان است و محتوای آنها که معطوف به آینده و مخاطبان عصر غیبت و ظهور می‌باشد، امامان معصوم را ناگزیر به بهره‌گیری از سبک سخن نمادین و سمبلیک ساخت.[21] این سبک، راهکاری برای همپوشانی این فاصله زمانی و فکری و نیز فرار از تنگنای واژگانی بوده است؛[22] چنان‌که ویژگی‌های افسانه‌ای دجال که نماد و رمزی ناظر به جریان‌های فرهنگی، اجتماعی و تاریخی به شمار می‌آید[23] مانند حرکت‌های سرسام‌آور، مرکب عظیم‌الجثه، کارهای اعجازگونه و نیز نشانه‌هایی مانند طلوع خورشید از مغرب و ندای آسمانی، تنها با ابزار نمادگرایی قابل توجیه هستند.[24]

# مختار است زبان نشانه‌های ظهور را تلفیقی از استعمال حقیقی و مجازی دانسته و پیشنهاد نظریه ترکیب زبان عرفی و نمادین می‌باشد.[25]

# '''عدم تفسیر صحیح و برداشت نامرتبط از روایات پیشگویی و به‌ویژه روایات:''' که ‌این خود، زمینه‌ساز آسیب‌های اخلاقی چون: تنبلی، رخوت، ناامیدی، تردید و دودلی، رفتارهای احساسی و پیش‌بینی‌ناپذیر در رفتار‌های منتظران می‌شود. در حالی‌که امیدواری، نشاط، تلاش معقول، امید، آگاهی و دیگر مسائل اخلاقی نتیجه مواجهه خردمندانه و اخلاقی با پیشگویی‌های آخرالزمان است.[26]

مسائل اخلاقی مرتبط با پیشگویی‌ها را می‌توان در چند مرحله تصویر کرد: اعتبار، فهم، تفسیر و تبیین، انتقال گزاره‌ها و پیشگویی‌های آخرالزمان، و همچنین پیامدهای غیراخلاقی مواجهه ناصحیح با این پیشگویی‌ها در مقام عمل و رفتار که هم بُعد فردی و هم بُعد اجتماعی را شامل می‌شود.[27]