مسافرت: تفاوت میان نسخه‌ها

یکی از انواع مسافرت‌های رایج و مهم در سبک زندگی ایرانی و اسلامی، سفرهای علمی و پژوهشی است که از دیرباز مرسوم بوده و امروزه نیز رواج وسیع دارد. برای مثال سفر «ابوخالد کابلی» به مدینه و کسب علوم و معارف دینی از [[امام محمد بن علی (باقر العلوم)|امام باقر]]<ref>ابن‌شهر اشوب، مناقب آل ابی طالب، ج4، ص145.</ref> و سفر طلاب علوم دینی به‌منظور تحصیل در مراکز بزرگ حوزوی از جمله حوزۀ علمیه نجف از این موارد است که باعث تربیت بزرگان دین، مراجع تقلید، تدوین کتاب‌های مختلف در بارۀ معارف دینی، رخ‌دادهای سیاسی و فرهنگی و تداوم و توسعه فرهنگ دینی در سراسر جهان شده است.<ref>آل قاسم، تاریخ الحوزات العلمیه، 1436ق، ج3، ص۲۲- ۲۵.</ref> امروزه نیز این نوع مسافرت یکی از سفرهای مهم و پرتکرار در زندگی روزمرۀ مردم است که ریشه در فرهنگ دینی و مبانی اسلامی دارد. برای مثال پیامبر اسلام کسب دانش را بر هر مرد و زن [[مسلمان]] را واجب دانسته و سفر برای کسب علم را حتی تا رفتن به دورترین نقاط جهان تأکید کرده است.<ref>شهید ثانی، شرح مصباح الشریعة، ۱۳۷۷ش، ص۳۸۳.</ref> همچنین رسول خدا سفر برای کسب دانش را به مثابۀ جهاد در راه خدا و مردن در این راه را [[شهادت]] دانسته است.<ref>مجلسی، بحارالانوار، 1403ق، ج1، ص170.</ref> در تاریخ ایران این نوع مسافرت نمونه‌های زیادی دارد که سفر [[ابوریحان بیرونی]]، دانشمند بزرگ ایرانی در قرن چهارم و پنجم هجری، به شبه‌قارۀ هند و تدوین کتاب «التحقیق ماللهند» را می‌توان به‌عنوان مثال بیان کرد.<ref>منظورالحق، «ابوریحان بیرونی (نخستین سیاح مسلمان که بسرزمین پاکستان قدم نهاد)»، 1332ش، ص30.</ref>