شخصیت‌پردازی فرهنگی: تفاوت میان نسخه‌ها

شخصیت‌پردازی فرهنگی، هنر خلق و پرورش کاراکترهایی است که رگ‌هایشان از خون فرهنگ یک جامعه می‌تپد. در این فرایند، شخصیت‌ها به‌عنوان تجسم ارزش‌ها، باورها، تنش‌ها و خاطرات جمعی شکل می‌گیرند. این کاراکترها از یک سو آیینهٔ هویت جمعی هستند و از سوی دیگر، قطب‌نمایی برای جهت‌دهی به نسل‌های آینده.<ref>[https://www.ricac.ac.ir/news/4542/%D8%A8%D9%87-%D8%B4%D8%AE%D8%B5%DB%8C%D8%AA%E2%80%8C%D9%BE%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B1%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%DB%8C-%D9%85%DA%A9%D8%AA%D8%A8-%D8%B3%D9%84%DB%8C%D9%85%D8%A7%D9%86%DB%8C-%D9%86%DB%8C%D رضایی، «به شخصیت‌پردازی در راستای مکتب سلیمانی نیاز داریم»، وب‌سایت پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.]</ref> شخصیت‌پردازی فرهنگی، پلی است بین گذشته و حال که از طریق قصه‌گویی، حافظهٔ فرهنگی را زنده نگه می‌دارد و الگوهای رفتاری مطلوب را ترویج می‌کند.<ref>آزاددل و دیگران، «بررسی و تطبیق عنصر شخصیت‌پردازی در رمان‌ها "اللص و الکلاب" اثر نجیب محفوظ و "بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم" اثر نادر ابراهیمی»، 1395ش، ص580.</ref> این فرایند، شخصیت را از یک تیپ ساده به یک نماد فرهنگی مبدل می‌سازد. یک قهرمان [[انیمیشن|انیمیشنی]]، شخصیت یک [[رمان]] یا [[بازی ویدیویی]]، می‌تواند حامل پیام‌های عمیق هویتی باشد؛ تا جایی که کودکان با [[عروسک]]‌ها و [[شخصیت‌های کارتونی]] [[همذات‌پنداری]] می‌کنند و در بزرگ‌سالی از [[اسطوره]]‌ها و قهرمانان فرهنگی الهام می‌گیرند.<ref>یونسی، هنر داستان‌نویسی، 1341ش، ص22.</ref>