مازندران: تفاوت میان نسخه‌ها

مازندران، استانی وسیع است که معروف‌ترین جلگه‌ها، بیشه‌ها، جنگل‌های هیرکانی با تنوع گیاهی بالا و منحصر به فرد در جهان، آب و هوای گوناگون و سواحل شنی را دربر گرفته است.

جنگل‌های هیرکانی، جنگل‌های مختلط پهن‌برگی هستند که در جنوب و جنوب‌غرب دریای خزر در دو کشور ایران و آذربایجان قرار دارند. قدمت این جنگل‌ها به بیش از ۴۰ میلیون سال می‌رسد و از ارزشمندترین بیشه‌های جهان است. گاهی از این جنگل‌ها به‌عنوان «موزه‌های طبیعی» یاد می‌کنند.

این خطه از خاک ایران، دارای رودهای فراوانی است که همگی از البرز سرچشمه گرفته و به دریای خزر می‌ریزند. جلگهٔ مازندران، محصول رسوبات به‌جا مانده از همین رودخانه‌ها است. معروف‌ترین این رودها عبارت‌اند از: سه‌هزار، چالوس، هراز، رود بابل، تالار، تجن، نیکا و قره‌سو.<ref>[https://www.vajehyab.com/dehkhoda/مازندران-2 دهخدا، لغت‌نامه دهخدا، ذیل واژه مازندارن.]</ref> از دیگر منابع آبی این استان، دریاچه‌های کوچک محلی است که در نتیجهٔ طغیان رودها ایجاد شده‌اند. نوعی دیگر از ذخایر آبی، آب‌بندان‌ها هستند که در راستای مهار سیلاب‌ها ساخته می‌شوند و نیز به‌عنوان محل پرورش ماهی استفاده می‌شوند. چشمه‌های آب‌معدنی طبیعی نیز در نقاط مختلف این استان وجود دارد. دریاچه‌های «الندان»، «ممرز»، «شورمست»، «ساهون»، «دوخواهران»، «گل‌پل»، «چورت»، «ولشت»، «آبیدر»، «حصارچال»، «الیمالات»، «قو»، «امامزاده علی»، «استخر پشت»، «خضرنبی»، «فراخین» و «لفور» از مهم‌ترین دریاچه‌های استان مازندران هستند.