امارات متحده عربی: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''<big>امارات متحده عربی؛</big>''' کشوری فدرال در خاورمیانه در شرق شبه جزیره عربستان و کرانۀ جنوبی خلیج فارس. == '''نامگذاری''' == واژه اِماره در لغت به معنی نشان، نشانه و عمارت است و جمع آن اِمارات است.<ref>{{پک|دهخدا|۱۳۷۲|ک=لغتنامه دهخدا|ص=۲۶-۲۸|ج=۲}}</ref> ن...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
== '''جمعیت''' == | == '''جمعیت''' == | ||
جمعیت کشور امارات متحده عربی در ابتدای سال ۲۰۲۳م به ۱۰/۱۷ میلیون نفر رسیده است. اتباع اماراتی نسبت به سایر ملیتها ۱۱/۴۸٪ معادل ۱/۱۷ میلیون نفر است و ۸۸/۵۲٪ حدود ۹ میلیون نفر را مهاجرین تشکیل میدهند. ترکیب جنسیتی جمعیت شامل ۶۸٫۵۸ درصد مرد و ۳۱٫۴۲ درصد زن میباشد. گروه سنی ۲۵ تا ۵۴ سال ۶۴/۱۵٪ برابر با ۶/۵۲ میلیون نفر رقم قابل توجهی از جمعیت امارات اعم از بومی و غیربومی است که نشاندهندهٔ نیروی کار غالب جوان در حوزههای مختلف در این کشور است و عمدتاً از اتباع هند و پاکستان هستند که به دلیل ارزان بودن دستمزد، تقاضای بیشتری برای بهکارگیری آنها وجود دارد. ایرانیان نیز با ۴۸۰هزار نفر در رتبه پنجم قرار گرفتهاند و ۴/۷۶ درصد کل جمعیت ساکن امارات را تشکیل میدهند. ایرانیان مقیم امارات بر خلاف سایر ملیتها اکثراً بهصورت غیرگروهی به این کشور مهاجرت کردهاند.<ref>{{پک/بن|امارات۴|ک=وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران|ف=ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال ۲۰۲۳}}</ref> | |||
== '''امارتها''' == | == '''امارتها''' == | ||
== '''زبان و دین رسمی''' == | == '''زبان و دین رسمی''' == | ||
زبان رسمی و اداری امارات، زبان عربی است و به لهجههای عربی فصیح و عربی خلیج محاوره میشود. از زبانهای غیربومی این کشور که کاربرد بسیاری دارد میتوان به فارسی، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸}}</ref> | |||
اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از وفات رسول خدا توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت ازشافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، امامیه، اباضی و وهابی است. اباضی و وهابیها در اقلیت مطلق هستند. در مقابل، اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقههای اسماعیلیه و علیاللهی نیز در امارات زندگی میکردند، ولی این فرقهها با مرور زمان از بین رفته و یا پیروان آن کوچ کردند و یا اینکه مذهب اسلام را پذیرفتند. از اینرو، اکثریت ساکنان امارات مسلمان و بومیان و مهاجران عرب، سنی و مهاجران ایرانی شیعه هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۶}}</ref><ref>{{پک|مظفری|۱۳۵۷|ک=امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،|ص=۱۵۷|ج=}}</ref> در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ شیعه و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعهشناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۳}}</ref> در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه میباشند.<ref>{{پک/بن|امارت۵|ک=دانشگاه ادیان و مذاهب|ف=جغرافیای جهان تشیع}}</ref> | |||
== '''نظام سیاسی''' == | == '''نظام سیاسی''' == | ||
| خط ۴۰: | خط ۴۴: | ||
{{یادکرد وب|عنوان=امارات متحده عربی چگونه تاسیس شد؟|نشانی=https://fararu.com/fa/news/382367/%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF%D9%87-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D8%B3-%D8%B4%D8%AF|تاریخ=۱۲ آذر ۱۳۹۷|تاریخ بازبینی=۲ تیر ۱۴۰۵|شناسه=امارات۲|وبگاه=فرارو}} | {{یادکرد وب|عنوان=امارات متحده عربی چگونه تاسیس شد؟|نشانی=https://fararu.com/fa/news/382367/%D8%A7%D9%85%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D8%AA%D8%AD%D8%AF%D9%87-%D8%B9%D8%B1%D8%A8%DB%8C-%DA%86%DA%AF%D9%88%D9%86%D9%87-%D8%AA%D8%A7%D8%B3%DB%8C%D8%B3-%D8%B4%D8%AF|تاریخ=۱۲ آذر ۱۳۹۷|تاریخ بازبینی=۲ تیر ۱۴۰۵|شناسه=امارات۲|وبگاه=فرارو}} | ||
{{یادکرد وب|عنوان=ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال 2023|نشانی=https://economic.mfa.ir/files/ecodep/population2.pdf|تاریخ=|تاریخ بازبینی=۳ تیر ۱۴۰۵|شناسه=امارات۴|وبگاه=وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران}} | |||
{{یادکرد ژورنال|نام خانوادگی۱=جالینوسی|نام۱=احمد|تاریخ=۱۳۹۵|عنوان=بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سهگانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی|پیوند=https://ensani.ir/fa/article/448135|ژورنال=مطالعات خلیجفارس|دوره=دوم|شماره=سه|صفحات=۷۶-۸۹|نام۲=طیبه|نام خانوادگی۲=رستمی|نام۳=|نام خانوادگی۳=}} | {{یادکرد ژورنال|نام خانوادگی۱=جالینوسی|نام۱=احمد|تاریخ=۱۳۹۵|عنوان=بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سهگانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی|پیوند=https://ensani.ir/fa/article/448135|ژورنال=مطالعات خلیجفارس|دوره=دوم|شماره=سه|صفحات=۷۶-۸۹|نام۲=طیبه|نام خانوادگی۲=رستمی|نام۳=|نام خانوادگی۳=}} | ||
{{یادکرد وب|عنوان=جغرافیای جهان تشیع|نشانی=https://urd.ac.ir/fa/36152/%D8%AC%D8%BA%D8%B1%D8%A7%D9%81%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AC%D9%87%D8%A7%D9%86-%D8%AA%D8%B4%DB%8C%D8%B9/|تاریخ=۲۶ دی ۱۴۰۱|تاریخ بازبینی=۳ تیر ۱۴۰۵|شناسه=امارات۵|وبگاه=دانشگاه ادیان و مذاهب}} | |||
{{یادکرد ژورنال|نام خانوادگی۱=حنفی|نام۱=علی|تاریخ=۱۴۰۴|عنوان=تحلیل زمانی-مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی|پیوند=https://www.spf1401.ir/article_729461.html|ژورنال=پژوهشنامه علوم دفاعی|دوره=پنجم|شماره=یکم|صفحات=۹۰-۱۱۲}} | {{یادکرد ژورنال|نام خانوادگی۱=حنفی|نام۱=علی|تاریخ=۱۴۰۴|عنوان=تحلیل زمانی-مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی|پیوند=https://www.spf1401.ir/article_729461.html|ژورنال=پژوهشنامه علوم دفاعی|دوره=پنجم|شماره=یکم|صفحات=۹۰-۱۱۲}} | ||
| خط ۴۸: | خط ۵۶: | ||
{{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=دهخدا|نام=علیاکبر|عنوان=لغتنامه دهخدا|سال=۱۳۷۲|مکان=تهران|ناشر=دانشگاه تهران|پیوند نویسنده=|پیوند=|کوشش=|مترجم=|شابک=|دوره=}} | {{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=دهخدا|نام=علیاکبر|عنوان=لغتنامه دهخدا|سال=۱۳۷۲|مکان=تهران|ناشر=دانشگاه تهران|پیوند نویسنده=|پیوند=|کوشش=|مترجم=|شابک=|دوره=}} | ||
{{یادکرد کتاب|نام خانوادگی=مظفری|نام=مهدی|عنوان=امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی|سال=۱۳۵۷|مکان=تهران|ناشر=پژوهشگاه علوم انسانی|پیوند نویسنده=مهدی مظفری|پیوند=|کوشش=|مترجم=مهدی مظفری|شابک=۹۷۸۶۰۰۵۸۸۰۰۷۶|دوره=۱}} | |||
نسخهٔ ۴ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۶
امارات متحده عربی؛ کشوری فدرال در خاورمیانه در شرق شبه جزیره عربستان و کرانۀ جنوبی خلیج فارس.
نامگذاری
واژه اِماره در لغت به معنی نشان، نشانه و عمارت است و جمع آن اِمارات است.[۱] نام امارات متحده عربی به معنای امیرنشینها یا شیخنشینهای متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت یا سرزمین تحت حاکمیت یک امیر یا شیخ، شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، امالقوین، رأسالخیمه و فجیره، این کشور را پایهگذاری کردند.[۲]
شکلگیری و تأسیس
قبل از تأسیس امارات متحده عربی، این منطقه امارات متصالحه نام داشته است، همچنین امارات ساحل عمان نیز نامیده شده است.[۳] پس از اخراج پرتغالیها از خلیج فارس، نیروهای بریتانیایی، هلندی، اسپانیایی و فرانسوی جای آنان را گرفتند و به دلیل موقعیت راهبردی منطقه، به اشغال نواحی اطراف خلیج فارس پرداختند. حضور بریتانیا در این منطقه تا سال ۱۹۶۷م ادامه داشت تا اینکه دولت انگلستان اعلام کرد نیروهای خود را تا اواخر سال ۱۹۷۱م از شرق سوئز خارج خواهد کرد. پس از خروج نیروهای بریتانیا، شیوخ هفتگانه برای تشکیل فدراسیونی از امارات تلاش کردند و در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، به تصویب رسید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، امالقوین و الفجیره رسماْ تاسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام نمودند و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت رأسالخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و همه هفت امارتامارات متحده عربی را شکل دادند.[۴][۵]
جغرافیا
امارات متحده عربی کشوری با مساحت ۸۳/۶۰۰ كيلومتر مربع است که در نیمکره شمالی و شرقی، در جنوب غربی قاره آسیا در خاورمیانه واقع شده است. از نظر وسعت رتبه ۱۱۵ در دنیا را دارد و ابوظبی پایتخت آن است.[۶] از شمال و شمال غربی با خلیجفارس و کشور ایران، از سمت شرق با دریای عمان و عمان، از سمت غرب با قطر و عربستان سعودی و از جنوب و جنوب غربی با عمان و عربستان سعودی مرز مشترک دارد.[۷] شمالیترین نقطه آن از جنوبیترین بخش سرزمین ایران در تنگه هرمز یعنی جزیره لارک تنها ۳۹ کیلومتر فاصله دارد.[۸] عمدتاً داراي آب و هواي بياباني و گرم و خشک است.[۹]
ادعاهای امارات متحده عربی و استدلالهای ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سهگانه ایران تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی در خلیجفارس نشان میدهد موضع رسمي ايران در مقابل ادعاي امارات متحده عربي ارائة مستندات تاريخي است که اين جزاير همواره به ايران تعلق داشتهاند و کشورهای فرانسه، آلمان و بريتانيا نيز در قرنهاي هفدهم و هجدهم میلادی این مسئله را پذیرفتند. بريتانيا در آستانة سدة بيستم میلادی جزاير را به امارات متحده عربي واگذار کرد و در سال ۱۹۷۰م بازگشت آنها را به ايران تأیید کرد.[۱۰]
جمعیت
جمعیت کشور امارات متحده عربی در ابتدای سال ۲۰۲۳م به ۱۰/۱۷ میلیون نفر رسیده است. اتباع اماراتی نسبت به سایر ملیتها ۱۱/۴۸٪ معادل ۱/۱۷ میلیون نفر است و ۸۸/۵۲٪ حدود ۹ میلیون نفر را مهاجرین تشکیل میدهند. ترکیب جنسیتی جمعیت شامل ۶۸٫۵۸ درصد مرد و ۳۱٫۴۲ درصد زن میباشد. گروه سنی ۲۵ تا ۵۴ سال ۶۴/۱۵٪ برابر با ۶/۵۲ میلیون نفر رقم قابل توجهی از جمعیت امارات اعم از بومی و غیربومی است که نشاندهندهٔ نیروی کار غالب جوان در حوزههای مختلف در این کشور است و عمدتاً از اتباع هند و پاکستان هستند که به دلیل ارزان بودن دستمزد، تقاضای بیشتری برای بهکارگیری آنها وجود دارد. ایرانیان نیز با ۴۸۰هزار نفر در رتبه پنجم قرار گرفتهاند و ۴/۷۶ درصد کل جمعیت ساکن امارات را تشکیل میدهند. ایرانیان مقیم امارات بر خلاف سایر ملیتها اکثراً بهصورت غیرگروهی به این کشور مهاجرت کردهاند.[۱۱]
امارتها
زبان و دین رسمی
زبان رسمی و اداری امارات، زبان عربی است و به لهجههای عربی فصیح و عربی خلیج محاوره میشود. از زبانهای غیربومی این کشور که کاربرد بسیاری دارد میتوان به فارسی، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.[۱۲]
اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از وفات رسول خدا توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت ازشافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، امامیه، اباضی و وهابی است. اباضی و وهابیها در اقلیت مطلق هستند. در مقابل، اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقههای اسماعیلیه و علیاللهی نیز در امارات زندگی میکردند، ولی این فرقهها با مرور زمان از بین رفته و یا پیروان آن کوچ کردند و یا اینکه مذهب اسلام را پذیرفتند. از اینرو، اکثریت ساکنان امارات مسلمان و بومیان و مهاجران عرب، سنی و مهاجران ایرانی شیعه هستند.[۱۳][۱۴] در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ شیعه و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.[۱۵] در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه میباشند.[۱۶]
نظام سیاسی
نظام اجتماعی
نظام فرهنگی
نظام اقتصادی
شیعیان
جنگ رمضان و همکاری با آمریکا و اسرائیل
پانویس
منابع
«آشنایی با کشور امارات متحده عربی». مجمع جهانی شیعهشناسی. دریافتشده در ۲ تیر ۱۴۰۵.
آقاملایی، نجمه (۱۳۹۰). «بررسی و تحلیل بازتابهای سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس». پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی.
ارزانی، حبیبرضا؛ کشاورز، زهرا سادات (۱۳۹۵). «شیعیان امارات متحده عربی». مطالعات ایرانی. چهاردهم (پنجاه و چهار): ۶۳-۹۴.
«امارات متحده عربی چگونه تاسیس شد؟». فرارو. ۱۲ آذر ۱۳۹۷. دریافتشده در ۲ تیر ۱۴۰۵.
«ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال 2023» (PDF). وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران. دریافتشده در ۳ تیر ۱۴۰۵.
جالینوسی، احمد؛ رستمی، طیبه (۱۳۹۵). «بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سهگانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی». مطالعات خلیجفارس. دوم (سه): ۷۶-۸۹.
«جغرافیای جهان تشیع». دانشگاه ادیان و مذاهب. ۲۶ دی ۱۴۰۱. دریافتشده در ۳ تیر ۱۴۰۵.
حنفی، علی (۱۴۰۴). «تحلیل زمانی-مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی». پژوهشنامه علوم دفاعی. پنجم (یکم): ۹۰-۱۱۲.
«خلاصهای از مهمترین تحولات در کشور امارات». گوتوتی آر. ۹ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافتشده در ۲ تیر ۱۴۰۵.
دهخدا، علیاکبر (۱۳۷۲). لغتنامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران.
مظفری، مهدی (۱۳۵۷). امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی. ج. ۱. ترجمهٔ مهدی مظفری. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی. شابک ۹۷۸۶۰۰۵۸۸۰۰۷۶.
- ↑ دهخدا، لغتنامه دهخدا، ۲: ۲۶-۲۸.
- ↑ «آشنایی با کشور امارات متحده عربی»، مجمع جهانی شیعهشناسی.
- ↑ «آشنایی با کشور امارات متحده عربی»، مجمع جهانی شیعهشناسی.
- ↑ آقاملایی، «بررسی و تحلیل بازتابهای سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس»، پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، ۹۳-۹۴.
- ↑ «امارات متحده عربی چگونه تاسیس شد؟»، فرارو.
- ↑ «خلاصهای از مهمترین تحولات در کشور امارات»، گوتوتی آر.
- ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعهشناسی، ۶۰.
- ↑ آقاملایی، «بررسی و تحلیل بازتابهای سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس»، پایاننامه کارشناسیارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، ۹۱.
- ↑ حنفی، «تحلیل زمانی- مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی»، پژوهشنامه علوم دفاعی، ۹۰.
- ↑ جالینوسی و رستمی، «بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سهگانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی»، مطالعات خلیجفارس، ۷۶ و ۸۹.
- ↑ «ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال ۲۰۲۳»، وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران.
- ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعهشناسی، ۷۸.
- ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعهشناسی، ۶۶.
- ↑ مظفری، امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،، ۱۵۷.
- ↑ ارزانی و کشاورز، «شیعیان امارات متحده عربی»، شیعهشناسی، ۶۳.
- ↑ «جغرافیای جهان تشیع»، دانشگاه ادیان و مذاهب.