| خط ۳۶: | خط ۳۶: | ||
== پیشینه کرنانوازی == | == پیشینه کرنانوازی == | ||
ساز کرنا، در ایران پیش از [[اسلام]]، برای موقعیتهای رزمی بهکار میرفته<ref>ذاکرجعفری، «نقش موسیقی در جنگها و انواع سازهای رزمی در ایران دوران اسلامی با نگاهی بر تصاویر نگارگری»، 1395ش، ص66.</ref> و در ایران باستان، به «ساز کارزار» معروف بوده است.<ref>ملاح، «موسیقی نظامی و سابقهٔ تاریخی آن در ایران»، 1351ش، ص16-17.</ref> پس از ورود اسلام به ایران نیز نواختن کرنا، در میدانهای نبرد مرسوم بوده و انواع مختلفی از کرنا و کرنانوازی در نگارههای موجود از آن دوران، به تصویر کشیده شدهاند که بیشتر دارای دهانهای شیپوریشکل هستند. تا پیش از دوران [[قاجاریه|قاجار]]، کرنانوازی تنها بهمنظور اعلام خبر در میادین [[جنگ|جنگی]]، جمع کردن سربازان، هماهنگکردن حرکات و تهییج سربازان و در نقارهخانهها یا دربار پادشاهان ایرانی صورت میگرفته است. پس از ورود سازهای غربی به ایران، در دوران فتحعلی شاه قاجار، سازهای سنتی ایرانی کاربرد خود را از دست داده و پس از مدتی، در بستری نو بازتعریف شده و در نقشی دیگر به حیات خود ادامه دادند. ساز کرنا نیز در دورهٔ معاصر، بیشتر در بافت مذهبی بازتعریف و بهکار گرفته شده است. نقارهخانهٔ [[حرم]] [[امام رضا]] در [[مشهد]]، تنها بازماندهٔ نقارهخانههای تاریخی است که در آن کرنانوازی نیز صورت میگیرد.<ref>[https://www.sid.ir/paper/385787/fa قرهسو و ذاکر جعفری، «کارکردهای چندگانۀ ساز کرنا در آیینهای مذهبی و سوگوری منطقۀ شرق گیلان»، 1399ش، ص46-47.]</ref> | ساز کرنا، در ایران پیش از [[اسلام]]، برای موقعیتهای رزمی بهکار میرفته<ref>ذاکرجعفری، «نقش موسیقی در جنگها و انواع سازهای رزمی در ایران دوران اسلامی با نگاهی بر تصاویر نگارگری»، 1395ش، ص66.</ref> و در ایران باستان، به «ساز کارزار» معروف بوده است.<ref>ملاح، «موسیقی نظامی و سابقهٔ تاریخی آن در ایران»، 1351ش، ص16-17.</ref> پس از ورود اسلام به ایران نیز نواختن کرنا، در میدانهای نبرد مرسوم بوده و انواع مختلفی از کرنا و کرنانوازی در نگارههای موجود از آن دوران، به تصویر کشیده شدهاند که بیشتر دارای دهانهای شیپوریشکل هستند. تا پیش از دوران [[قاجاریه|قاجار]]، کرنانوازی تنها بهمنظور اعلام خبر در میادین [[جنگ|جنگی]]، جمع کردن سربازان، هماهنگکردن حرکات و تهییج سربازان و در نقارهخانهها یا دربار پادشاهان ایرانی صورت میگرفته است. پس از ورود سازهای غربی به ایران، در دوران فتحعلی شاه قاجار، سازهای سنتی ایرانی کاربرد خود را از دست داده و پس از مدتی، در بستری نو بازتعریف شده و در نقشی دیگر به حیات خود ادامه دادند. ساز کرنا نیز در دورهٔ معاصر، بیشتر در بافت مذهبی بازتعریف و بهکار گرفته شده است. نقارهخانهٔ [[حرم]] [[امام رضا]] در [[مشهد]]، تنها بازماندهٔ نقارهخانههای تاریخی است که در آن کرنانوازی نیز صورت میگیرد.<ref>[https://www.sid.ir/paper/385787/fa قرهسو و ذاکر جعفری، «کارکردهای چندگانۀ ساز کرنا در آیینهای مذهبی و سوگوری منطقۀ شرق گیلان»، 1399ش، ص46-47.]</ref> | ||
[[پرونده:کرنانوازی۴.jpg|جایگزین=کرنای هخامنشی|وسط|بندانگشتی|کرنای هخامنشی]] | [[پرونده:کرنانوازی۴.jpg|جایگزین=کرنای هخامنشی|وسط|بندانگشتی|کرنای هخامنشی]] | ||
| خط ۷۶: | خط ۷۵: | ||
<gallery widths="250" heights="250"> | <gallery widths="250" heights="250"> | ||
پرونده:کرنانوازی1.jpg|جایگزین=کرنانوازی در مام محرم، لاهیجان|کرنانوازی در مام محرم، لاهیجان، سال۱۴۰۰ش | پرونده:کرنانوازی1.jpg|جایگزین=کرنانوازی در مام محرم، لاهیجان|کرنانوازی در مام محرم، لاهیجان، سال۱۴۰۰ش | ||
پرونده:کرنانوازی۵.jpg|حیدر شاه نادری اِشکَفتکی، از کرنانوازان استان چهارمحال و بختیاری | |||
</gallery> | </gallery> | ||
