علی بیرانوند (بحث | مشارکتها) صفحهای تازه حاوی «'''{{درشت|تغافل}}'''؛ خود را به غفلتزدن و چشمپوشی از اشتباه دیگران. تغافل یعنی آگاهانه خود را بیخبر نشان دادن برای حفظ احترام و اصلاح رفتار دیگران. این اصل اخلاقی و تربیتی در قرآن و سیره پیامبر و امامان جایگاهی مهم دارد و به عنوان روشی مؤثر بر...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
#تغافل مثبت: در این قسم، انسان از چیزهایی آگاه است که پنهان کردن آنها لازم و پسندیده است و سبب حفظ آبروی فرد خطاکار میشود؛ چراکه اظهار آنها، پیامدهای ناخوشایندی را بههمراه دارد.<ref>مکارم شیرازی، اخلاق در قرآن، ج2، ص351.</ref> | #تغافل مثبت: در این قسم، انسان از چیزهایی آگاه است که پنهان کردن آنها لازم و پسندیده است و سبب حفظ آبروی فرد خطاکار میشود؛ چراکه اظهار آنها، پیامدهای ناخوشایندی را بههمراه دارد.<ref>مکارم شیرازی، اخلاق در قرآن، ج2، ص351.</ref> | ||
#تغافل منفی: این قسم از تغافل، با حُسن نیت همراه نیست؛ بلکه [[هوای نفس]] و اندیشههای پلید، محرّک آن میشود. | #تغافل منفی: این قسم از تغافل، با حُسن نیت همراه نیست؛ بلکه [[هوای نفس]] و اندیشههای پلید، محرّک آن میشود. تغافل منفی،<ref>فلسفی، اخلاق از نظر همزیستی و ارزشهای انسانی، 1351ش، ص406.</ref> خود به انواعی تقسیم میشود: | ||
*تغافل فرد [[حسد|حسود]]؛ افراد حسود بهخاطر سوءنیت خود، نسبت به خطای کسی تغافل میکند تا او به خطای خود ادامه دهد و آبروی او در بین مردم برود.<ref>فلسفی، اخلاق از نظر همزیستی و ارزشهای انسانی، 1351ش، ص406.</ref> | *تغافل فرد [[حسد|حسود]]؛ افراد حسود بهخاطر سوءنیت خود، نسبت به خطای کسی تغافل میکند تا او به خطای خود ادامه دهد و آبروی او در بین مردم برود.<ref>فلسفی، اخلاق از نظر همزیستی و ارزشهای انسانی، 1351ش، ص406.</ref> | ||
