حبیب الله نجفی (بحث | مشارکت‌ها)
حبیب الله نجفی (بحث | مشارکت‌ها)
خط ۷۲: خط ۷۲:


=== معماری ===
=== معماری ===
معماری ایران در دوره قاجار، به‌ویژه از اواسط سلطنت ناصرالدین‌شاه، با تأثیرپذیری از هنر اروپا دستخوش تحول شد و تلفیقی از سنت‌های ایرانی و عناصر غربی را به نمایش گذاشت. در این دوره، بناهای شاخصی همچون کاخ گلستان با تالارهای آینه‌کاری، گچ‌بری‌های ظریف و کاشیکاری‌های هفت‌رنگ، و نیز شمس‌العماره به‌عنوان نخستین بنای بلندمرتبهٔ تهران، نماد این تلفیق محسوب می‌شوند. معماری مذهبی دوره قاجار، از جمله مسجد شاه تهران و مسجد سپهسالار، همچنان به سنت‌های صفوی وفادار ماند و با طرح‌های چهارایوانی و گنبدهای عظیم، جلوه‌گر شکوه معماری ایرانی-اسلامی است. در عرصهٔ کاخ‌سازی و عمارت‌های مسکونی نیز استفاده از ارسی‌های رنگی، حوض‌خانه‌های زیرزمینی، بادگیرها و تزئینات لاکی، هویتی متمایز به معماری این دوره بخشید. با وجود تنوع و نوآوری، معماری قاجار به‌دلیل استفاده از مصالح نامرغوب، چندان پایدار نبود و بسیاری از بناهای مسکونی آن از میان رفت.
معماری ایران در دورۀ قاجار، به‌ویژه از اواسط سلطنت ناصرالدین‌شاه، با تأثیرپذیری از هنر اروپا دستخوش تحول شد و تلفیقی از سنت‌های ایرانی و عناصر غربی را به نمایش گذاشت. در این دوره، بناهای شاخصی همچون کاخ گلستان با تالارهای آینه‌کاری، گچ‌بری‌های ظریف و کاشیکاری‌های هفت‌رنگ، و نیز شمس‌العماره به‌عنوان نخستین بنای بلندمرتبهٔ تهران، نماد این تلفیق محسوب می‌شوند. معماری مذهبی دوره قاجار، از جمله مسجد شاه تهران و مسجد سپهسالار، همچنان به سنت‌های صفوی وفادار ماند و با طرح‌های چهارایوانی و گنبدهای عظیم، جلوه‌گر شکوه معماری ایرانی-اسلامی است. در عرصهٔ کاخ‌سازی و عمارت‌های مسکونی نیز استفاده از ارسی‌های رنگی، حوض‌خانه‌های زیرزمینی، بادگیرها و تزئینات لاکی، هویتی متمایز به معماری این دوره بخشید.<ref>[https://marmolakechagh.blogfa.com/post/2 «هنر در دورۀ قاجاریه»، وب‌لاگ تاریخ ما.]</ref>


=== هنر ===
=== هنر ===
هنر قاجار که ریشه در سنت‌های زندیه داشت، در دوران فتحعلی‌شاه با مکتب پیکرنگاری درباری به اوج شکوفایی رسید و با تأکید بر شکوه و جلال سلطنتی، تصاویری آرمانی از شاه و درباریان ارائه داد. از اواسط دوره ناصری، با بازگشت نقاشان تحصیل‌کرده در اروپا مانند ابوالحسن غفاری (صنیع‌الملک) و محمد غفاری (کمال‌الملک)، سبک‌های جدیدی با نگاه واقع‌گرایانه و طبیعت‌نگاری وارد نقاشی ایران شد. هنرهای کاربردی مانند نقاشی لاکی بر روی قلمدان‌ها و جلدهای کتاب، و نیز نقاشی روی شیشه و میناکاری، در این دوره رونق یافت و تلفیقی از نقوش سنتی و تأثیرات غربی را به نمایش گذاشت. نقاشی قهوه‌خانه‌ای نیز به‌عنوان هنری مردمی، با مضامین حماسی شاهنامه و مذهبی، در فضای قهوه‌خانه‌ها رواج یافت و هویتی مستقل از هنر درباری یافت. در مجموع، هنر قاجار با وجود گرایش‌های متناقض، دوره‌ای انتقالی و پویا بود که میراث آن در تحولات هنر معاصر ایران همچنان قابل پیگیری است.
هنر در دوره قاجار که ریشه در سنت‌های زندیه داشت، در دوران فتح‌علی‌شاه با مکتب پیکرنگاری درباری به شکوفایی رسید و با تأکید بر شکوه سلطنتی، تصاویری آرمانی از شاه و درباریان ارائه داد. از اواسط دوره ناصری، با بازگشت نقاشان تحصیل‌کرده در اروپا مانند ابوالحسن غفاری (صنیع‌الملک) و محمد غفاری (کمال‌الملک)، سبک‌های جدیدی با نگاه واقع‌گرایانه و طبیعت‌نگاری وارد نقاشی ایران شد. هنرهای کاربردی مانند نقاشی لاکی بر روی قلمدان‌ها و جلدهای کتاب، و نیز نقاشی روی شیشه و میناکاری، در این دوره رونق یافت و تلفیقی از نقوش سنتی و تأثیرات غربی را به نمایش گذاشت. نقاشی قهوه‌خانه‌ای نیز به‌عنوان هنری مردمی، با مضامین حماسی شاهنامه و مذهبی، در فضای قهوه‌خانه‌ها رواج یافت و هویتی مستقل از هنر درباری یافت.<ref>[https://marmolakechagh.blogfa.com/post/2 «هنر در دورۀ قاجاریه»، وب‌لاگ تاریخ ما.] </ref> در این دوره، فناوری‌های نوینی چون لیتوگرافی و عکاسی نیز با حمایت ناصرالدین‌شاه و تأسیس دارالفنون، به‌عنوان ابزارهای نوین تصویرگری و مستندسازی وارد عرصه هنر شدند و عکاسان به‌تدریج جایگزین نقاشان حکومتی شدند. سرانجام، کمال‌الملک با بنیان‌گذاری مدرسه صنایع مستظرفه در سال ۱۳۲۹ق، تحولی بنیادین در نقاشی ایران ایجاد کرد و آن را به سوی طبیعت‌نگاری و بازنمایی زندگی روزمره سوق داد.<ref>[http://donya-e-eqtesad.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%AA%D8%A7%D8%B1%DB%8C%D8%AE-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-31/740447-%D8%A2%D8%BA%D8%A7%D8%B2-%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C-%D9%85%D8%AF%D8%B1%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%B9%D8%B5%D8%B1-%D9%82%D8%A7%D8%AC%D8%A7%D8%B1 «آغاز تصویرگری مدرن در عصر قاجار»، وب‌سایت روزنامۀ دنیای اقتصاد.]</ref>


==ساختار اجتماعی==
==ساختار اجتماعی==
خط ۱۸۷: خط ۱۸۷:
#صنایع غذایی و دارویی شامل رشته‌های گوناگون مانند نانوایی، قنادی، [[عصاری]] (کشیدن عصارهٔ گیاهان) تدارک گیاهان دارویی مانند گل گاوزبان، خاک‌شیر و زرشک سیاه.
#صنایع غذایی و دارویی شامل رشته‌های گوناگون مانند نانوایی، قنادی، [[عصاری]] (کشیدن عصارهٔ گیاهان) تدارک گیاهان دارویی مانند گل گاوزبان، خاک‌شیر و زرشک سیاه.
#صنایع جدید به‌صورت ابتدایی آن در انحصار دولت بود که شامل کارخانه‌های ضرب سکه، قورخانه، تسلیحات، بلورسازی، چینی‌سازی که بانی آن میرزا تقی‌خان [[امیرکبیر]] بود. صنعت چاپ نیز ابتدا در آذربایجان و سپس در [[تهران]] رواج یافت و چاپ سنگی به تدیج به چاپ سربی تبدیل شد و این در توسعهٔ سواد و بالابردن اطلاعات عمومی و سطح فکر مردم نقش مهم داشت.<ref>شمیم، ایران در دورهٔ سلطنت قاجار، 1387ش، ص265-367.</ref>
#صنایع جدید به‌صورت ابتدایی آن در انحصار دولت بود که شامل کارخانه‌های ضرب سکه، قورخانه، تسلیحات، بلورسازی، چینی‌سازی که بانی آن میرزا تقی‌خان [[امیرکبیر]] بود. صنعت چاپ نیز ابتدا در آذربایجان و سپس در [[تهران]] رواج یافت و چاپ سنگی به تدیج به چاپ سربی تبدیل شد و این در توسعهٔ سواد و بالابردن اطلاعات عمومی و سطح فکر مردم نقش مهم داشت.<ref>شمیم، ایران در دورهٔ سلطنت قاجار، 1387ش، ص265-367.</ref>
=== معادن ===
با وجود معادن غنی در دوره قاجار، به‌دلیل فقدان دانش فنی و نبود زیرساخت‌های مناسب، استخراج معادن عمدتاً در دست خارجیان بود و سهم ناچیزی در اقتصاد داخلی داشت. تولید شمشیرهای مرغوب (دمشقی) در شیراز و مشهد و نیز ساخت اسلحه‌های آتشین در کارگاه‌های اصفهان، شیراز و تهران، از جمله صنایع محدودی بودند که تا حدودی رونق داشتند. با این حال، تنها سرب و لاجورد به مقدار زیاد و با کیفیت مطلوب تولید می‌شدند و بقیه فلزات مورد نیاز از خارج وارد می‌گردید.<ref>[https://donya-e-eqtesad.com/%D8%A8%D8%AE%D8%B4-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-36/3884246-%D8%B5%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%B9-%D8%AF%D8%B3%D8%AA%DB%8C-%D8%AF%D9%88%D8%B1%D9%87-%D9%82%D8%A7%D8%AC%D8%A7%D8%B1 «صنایع‌دستی دوره قاجار»، تاریخ درج مطلب: وب‌سایت روزنامۀ دنیای اقتصاد.]</ref>


=== نظام پولی ===
=== نظام پولی ===
خط ۲۲۱: خط ۲۲۴:
*آبراهامیان، یرواند، ایران بین دو انقلاب؛ درآمدی بر جامعه‌شناسی سیاسی ایران معاصر، ترجمهٔ احمد گل‌محمدی و محمدابراهیم فتاحی، تهران، نی، ۱۳۷۸ش.
*آبراهامیان، یرواند، ایران بین دو انقلاب؛ درآمدی بر جامعه‌شناسی سیاسی ایران معاصر، ترجمهٔ احمد گل‌محمدی و محمدابراهیم فتاحی، تهران، نی، ۱۳۷۸ش.
*آدمیت، فریدون، امیرکبیر و ایران، تهران، خوارزمی، ۱۳۶۲ش.
*آدمیت، فریدون، امیرکبیر و ایران، تهران، خوارزمی، ۱۳۶۲ش.
*«آغاز تصویرگری مدرن در عصر قاجار»، وب‌سایت روزنامۀ دنیای اقتصاد، تاریخ درج مطلب: ۲۶ تیر ۱۳۹۲ش.
*«ادبیات در عصر فریادهای در گلو مانده»، وب‌سایت روزنامهٔ خراسان، تاریخ بازدید: ۲۷ مهر ۱۴۰۲ش.
*«ادبیات در عصر فریادهای در گلو مانده»، وب‌سایت روزنامهٔ خراسان، تاریخ بازدید: ۲۷ مهر ۱۴۰۲ش.
*«اسنادی از جشن میلاد امام رضا(ع) در دوره قاجار در مرکز اسناد آستان قدس رضوی»، وب‌سایت مرکز پژوهش‌های ایرانی و اسلامی، تاریخ درج مطلب: ۱۶ مرداد ۱۳۹۶ش.
*«اسنادی از جشن میلاد امام رضا(ع) در دوره قاجار در مرکز اسناد آستان قدس رضوی»، وب‌سایت مرکز پژوهش‌های ایرانی و اسلامی، تاریخ درج مطلب: ۱۶ مرداد ۱۳۹۶ش.
خط ۲۴۶: خط ۲۵۰:
* شکاریان‌، محمدعلی و دیگران، «تحلیل وضعیت زبان، گویش و لهجه‌های ایران باتوجه به اطلاعات ارائه‌شده در سفرنامه‌های خارجی عصر قاجار»، مجلۀ زبان فارس و گویش‌های ایرانی، شماره ۱۵، ۱۴۰۲ش.
* شکاریان‌، محمدعلی و دیگران، «تحلیل وضعیت زبان، گویش و لهجه‌های ایران باتوجه به اطلاعات ارائه‌شده در سفرنامه‌های خارجی عصر قاجار»، مجلۀ زبان فارس و گویش‌های ایرانی، شماره ۱۵، ۱۴۰۲ش.
*شمیم، علی‌اصغر، ایران در دورهٔ سلطنت قاجار (قرن سیزدهم و نیمهٔ اول قرن چهاردهم)، تهران، بهزاد، ۱۳۸۷ش.
*شمیم، علی‌اصغر، ایران در دورهٔ سلطنت قاجار (قرن سیزدهم و نیمهٔ اول قرن چهاردهم)، تهران، بهزاد، ۱۳۸۷ش.
*«صنایع‌دستی دوره قاجار»، تاریخ درج مطلب: وب‌سایت روزنامۀ دنیای اقتصاد، تاریخ درج مطلب: ۲ مرداد ۱۴۰۱ش.
*طباطبایی، سیدجواد، ایران در دورهٔ فتحعلی‌شاه، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول، ۱۳۹۳ش.
*طباطبایی، سیدجواد، ایران در دورهٔ فتحعلی‌شاه، تهران، مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، چاپ اول، ۱۳۹۳ش.
*علی‌زاد بیرجندی، زهرا، «عوامل مؤثر بر گزینش الگوهای سبک زنگی در دورهٔ قاجار»، مجلهٔ جستارهای تاریخیهٔ سال یازدهم، شمارهٔ ۲، پاییز و زمستان ۱۳۹۹ش.
*علی‌زاد بیرجندی، زهرا، «عوامل مؤثر بر گزینش الگوهای سبک زنگی در دورهٔ قاجار»، مجلهٔ جستارهای تاریخیهٔ سال یازدهم، شمارهٔ ۲، پاییز و زمستان ۱۳۹۹ش.