بدا در ظهور امام مهدی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''{{درشت|بَدا در ظهور امام مهدی؛}}''' تجلی فرمان الهی در تغییر | '''{{درشت|بَدا در ظهور امام مهدی؛}}''' تجلی فرمان الهی در تغییر سرنوشت مقدر آن دوران بر اساس مشیت، حکمت و علم ازلی خداوند. | ||
بدا در ظهور امام مهدی از مباحث کلامی مرتبط با نشانههای ظهور است که نسبت آن با حتمیت یا غیرحتمیبودن رویدادهای آخرالزمانی، در منابع امامیه مورد بررسی قرار گرفته است. با توجه به گسترهٔ مفهومی بدا در کلام امامیه و تأکید روایات بر حتمیت نشانههای پنجگانه، بدا در اصل ظهور، زمان ظهور و نشانههای حتمی راه ندارد و فقط در امور غیرحتمی و ویژگیهای فرعی نشانهها مانند زمان دقیق یا مکان وقوع قابلپذیرش است. از منظر معرفتی، نسبت بدا با علم ازلی و مشیت الهی، بهعنوان یکی از ابعاد تدبیر خداوند قابل بررسی است؛ همچنین پرسش از سازگاری آن با آموزههای مهدویت، مستلزم تفکیک نشانههای حتمی از غیرحتمی است | بدا در ظهور امام مهدی از مباحث کلامی مرتبط با نشانههای ظهور است که نسبت آن با حتمیت یا غیرحتمیبودن رویدادهای آخرالزمانی، در منابع امامیه مورد بررسی قرار گرفته است. با توجه به گسترهٔ مفهومی بدا در کلام امامیه و تأکید روایات بر حتمیت نشانههای پنجگانه، بدا در اصل ظهور، زمان ظهور و نشانههای حتمی راه ندارد و فقط در امور غیرحتمی و ویژگیهای فرعی نشانهها مانند زمان دقیق یا مکان وقوع قابلپذیرش است. از منظر معرفتی، نسبت بدا با علم ازلی و مشیت الهی، بهعنوان یکی از ابعاد تدبیر خداوند قابل بررسی است؛ همچنین پرسش از سازگاری آن با آموزههای مهدویت، مستلزم تفکیک نشانههای حتمی از غیرحتمی است. | ||
== مفهومشناسی == | == مفهومشناسی == | ||
بدا بر وزن سماء، مصدر مادهٔ بدو و به معنای آشکار شدن است.<ref>{{پک|ابن منظور|۱۳۶۳|ک=لسان العرب|ص=۶۶|ج=۱۴}}</ref><ref>{{پک|راغب اصفهانی|۱۴۱۲|ک=المفردات|ص=۱۱۳|ج=}}</ref> در اصطلاح کلامی امامیه، بدا به معنای تغییر مقدّرات در قضای مشروط الهی از سوی خداوند بر اساس برخی حوادث و تحت شرایط و عوامل ویژه است که با مفهوم قرآنی لوح محو و اثبات بر اساس آیهٔ ۳۹ سورهٔ رعد تبیین میشود.<ref>{{پک|مجلسی|۱۴۰۴|ک=مرآة العقول|ص=۱۳۲|ج=۲}}</ref> این تعریف، بدا را به ارادهٔ الهی و نیز زمینههای | بدا بر وزن سماء، مصدر مادهٔ بدو و به معنای آشکار شدن است.<ref>{{پک|ابن منظور|۱۳۶۳|ک=لسان العرب|ص=۶۶|ج=۱۴}}</ref><ref>{{پک|راغب اصفهانی|۱۴۱۲|ک=المفردات|ص=۱۱۳|ج=}}</ref> در اصطلاح کلامی امامیه، بدا به معنای تغییر مقدّرات در قضای مشروط الهی از سوی خداوند بر اساس برخی حوادث و تحت شرایط و عوامل ویژه است که با مفهوم قرآنی لوح محو و اثبات بر اساس آیهٔ ۳۹ سورهٔ رعد تبیین میشود.<ref>{{پک|مجلسی|۱۴۰۴|ک=مرآة العقول|ص=۱۳۲|ج=۲}}</ref> این تعریف، بدا را به ارادهٔ الهی و نیز زمینههای وقوعی آن پیوند میزند و از تعاریف ناقصی که صرفاً به ظهور امر متفاوت از پیشبینی بسنده میکنند، متمایز است.<ref>{{پک|دایرةالمعارف بزرگ اسلامی|۱۳۸۱|ک=|ص=۵۰۳|ج=۱۱}}</ref><ref>{{پک|مولایینیا|۱۳۹۹|ک=پژوهشنامه مذاهب اسلامی|ف=«بررسی مسئله «بداء» از دیدگاه فریقین در قرآن و سنّت»|ص=۵۴}}</ref> بدا در ظهور امام مهدی عبارت است از امکان تغییر در زمان ظهور یا نشانههای غیرقطعی آن، مشروط بر اینکه این تغییرات در چارچوب قضای مشروط الهی و با حفظ حتمیت اصل ظهور و نشانههای حتمی اتفاق بیفتد.<ref>{{پک|واعظی و رضایی و فقیهزاده|۱۴۰۲|ک=فلسفه و کلام اسلامی|ف=جستاری تطبیقی در مفهوم بداء از منظر متکلمان مسلمان و کتاب مقدس|ص=۸۲}}</ref> جوهر مشترک بدا مانند امر بین الأمرین،<ref>{{پک|طالعی|۱۳۹۵|ک=مطالعات قرآن و حدیث سفینه|ف=تعلیقات علی بن محمد عاملی بر احادیث ابواب عدل|ص=۱۶۵}}</ref> مشیت جدید الهی و تغییرپذیری قضای غیرحتمی در زمان ظهور امام مهدی نیز جاری است، اما دامنهاش به زمان مشروط و نشانههای غیرقطعی محدود میشود.<ref>{{پک|مجلسی|۱۴۰۳|ک=بحارالانوار|ص=۱۹۲-۱۸۸|ج=۵۲}}</ref> این جوهر در سه حوزهٔ کاربست متفاوت دارد: | ||
# بدا در اصل ظهور؛ که ظهور هرگز رخ ندهد. | # بدا در اصل ظهور؛ که ظهور هرگز رخ ندهد. | ||
# بدا در زمان ظهور؛ که زمان قطعی ظهور تغییر کند. | # بدا در زمان ظهور؛ که زمان قطعی ظهور تغییر کند. | ||
# بدا در نشانههای ظهور؛ که برخی نشانهها رخ ندهند و در نشانههای غیرقطعی قابلپذیرش است.<ref>{{پک|سلیمیان|۱۳۸۸|ک=انتظار موعود|ف=ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف|ص=۸۹}}</ref> | # بدا در نشانههای ظهور؛ که برخی نشانهها رخ ندهند و در نشانههای غیرقطعی قابلپذیرش است.<ref>{{پک|سلیمیان|۱۳۸۸|ک=انتظار موعود|ف=ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف|ص=۸۹}}</ref> | ||
== بستر تاریخی و اجتماعی == | == بستر تاریخی و اجتماعی == | ||
در سدههای نخستین غیبت کبری، با طولانیشدن دورهٔ انتظار و ناکامی پیشبینیهای زمانی، بحث از تغییرپذیری زمان ظهور در میان محدثان و متکلمان امامیه مجال طرح یافت؛<ref>{{پک|نعمانی|۱۴۲۲|ک=الغیبة|ص=۱۷۳|ج=}}</ref> | در سدههای نخستین غیبت کبری، با طولانیشدن دورهٔ انتظار و ناکامی پیشبینیهای زمانی، بحث از تغییرپذیری زمان ظهور در میان محدثان و متکلمان امامیه مجال طرح یافت؛<ref>{{پک|نعمانی|۱۴۲۲|ک=الغیبة|ص=۱۷۳|ج=}}</ref> در روایات، تعیینکنندگان وقت ظهور، دروغگو خوانده شدهاند.<ref>{{پک|هاشمی|۱۳۹۸|ک=مشرق موعود|ف=بررسی امکان تعیین وقت ظهور|ص=۵۳}}</ref><ref>{{پک|ولیزاده|۱۳۹۱|ک=انتظار موعود|ف=کنکاشی در زمینه تعیین احتمالی زمان ظهور|ص=۸۵-۸۶}}</ref> این آموزه در ادوار بعد، به تفکیک نشانههای حتمی از غیرحتمی انجامید.<ref>{{پک|مفید|۱۴۱۳|ک=الارشاد|ص=۳۷۰|ج=۲}}</ref> محمد تقی مجلسی اختلاف روایات دربارهٔ مدت حکومت سفیانی را به بدا یا تقیه تفسیر کرده که نشان از کاربست این مفهوم در حل معضلات روایی دارد.<ref>{{پک|مجلسی|۱۴۰۳|ک=بحارالانوار|ص=۲۵۱|ج=۵۲}}</ref> بدا بهتدریج بهعنوان یکی از راههای تبیین فلسفهٔ تأخیر ظهور، در گفتمان کلامی شیعه تثبیت شد.<ref>{{پک|پورسعیدی|۱۳۹۶|ک=سخن جامعه|ف=نسخ و بداء در ظهور و علایم ظهور منجی عالم و بررسی اتهام فخررازی و توابعش به شیعیان|ص=۱۲}}</ref> | ||
== بدا در اصل ظهور == | == بدا در اصل ظهور == | ||
در منابع امامیه،<ref>{{پک|صدوق|۱۳۷۸|ک=عیون اخبار الرضا (ع)|ص=۵۹|ج=۲}}</ref> قیام امام مهدی از وعدههای قطعی و تخلفناپذیر الهی شمرده میشود<ref>{{پک|گودرزی|۱۳۹۸|ک=مشرق موعود|ف=تعیین وقت برای ظهور (توقیت)|ص=۶۱–۶۲}}</ref> و متکلمان امامیه بر این باورند که این پدیده، تحت هیچ شرایطی مشمول بدا نخواهد بود.<ref>{{پک|سلیمیان|۱۳۸۸|ک=انتظار موعود|ف=ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف|ص=۹۶–۹۷}}</ref> | در منابع امامیه،<ref>{{پک|صدوق|۱۳۷۸|ک=عیون اخبار الرضا (ع)|ص=۵۹|ج=۲}}</ref> قیام امام مهدی از وعدههای قطعی و تخلفناپذیر الهی شمرده میشود<ref>{{پک|گودرزی|۱۳۹۸|ک=مشرق موعود|ف=تعیین وقت برای ظهور (توقیت)|ص=۶۱–۶۲}}</ref> و متکلمان امامیه بر این باورند که این پدیده، تحت هیچ شرایطی مشمول بدا نخواهد بود.<ref>{{پک|سلیمیان|۱۳۸۸|ک=انتظار موعود|ف=ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف|ص=۹۶–۹۷}}</ref><ref>{{پک|یوسفی و عبداللهی|۱۴۰۲|ک=تحقیقات قرآنی و حدیثی|ف=تحلیل تطبیقی بداء|ص=۵۰-۵۲}}</ref><ref>{{پک|خدادادی، رضایی چراتی، قراباغی و محمدپور|۱۴۰۲|ک=پژوهشنامه کلام تطبیقی شیعه|ف=تحلیل ارتباط قضا و قدر با بداء از نگاه فریقین|ص=۳۳۲}}</ref> | ||
== بدا در زمان ظهور == | == بدا در زمان ظهور == | ||
در باب بدا، دو دیدگاه کلامی مطرح است: گروهی آن را مشروط به رفتار و کنشهای انسانی دانسته و گروهی دیگر آن را امری مطلق و در انحصار مشیت الهی میشمارند.<ref>{{پک|سلیمیان|۱۳۸۸|ک=انتظار موعود|ف=ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف|ص=۹۷–۹۸}}</ref> کاربست این دو دیدگاه در بحث زمان ظهور امام مهدی چنین بازتاب یافته است که بر پایه دیدگاه دوم، انتساب مفهوم بدا به زمان ظهور از منظر منطق کلامی فاقد جایگاه | در باب بدا، دو دیدگاه کلامی مطرح است: گروهی آن را مشروط به رفتار و کنشهای انسانی دانسته و گروهی دیگر آن را امری مطلق و در انحصار مشیت الهی میشمارند.<ref>{{پک|سلیمیان|۱۳۸۸|ک=انتظار موعود|ف=ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف|ص=۹۷–۹۸}}</ref> کاربست این دو دیدگاه در بحث زمان ظهور امام مهدی چنین بازتاب یافته است که بر پایه دیدگاه دوم، انتساب مفهوم بدا به زمان ظهور از منظر منطق کلامی فاقد جایگاه است؛ زیرا هیچ زمان معیّنی تعیین نشده تا دستخوش تغییر گردد.<ref>{{پک|سلیمیان|۱۳۸۸|ک=انتظار موعود|ف=ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف|ص=۱۰۸}}</ref> در مقابل، پیروان دیدگاه نخست معتقدند که زمان مشروط ظهور میتواند متأثر از میزان آمادگی جامعه باشد.<ref>{{پک|صمدی|۱۳۸۶|ک=مشرق موعود|ف=نقش مردم در تعجیل ظهور|ص=۵۸–۵۹}}</ref><ref>{{پک|مجلسی|۱۴۰۳|ک=بحارالانوار|ص=۱۳۲|ج=۵۲}}</ref> | ||
در این نگاه، بدا افزون بر جنبهٔ کلامی، دارای کارکردهای فردی و اجتماعی نیز هست؛<ref>{{پک|ترجمان|۱۴۰۳|ک=مطالعات فرهنگی قرآن|ف=بداء؛ پاسخ به شبهات دکتر ناصر القفاری و آثار فردی و اجتماعی اعتقاد به آن|ص=۳۳۳}}</ref><ref>{{پک|صمدی|۱۳۸۶|ک=مشرق موعود|ف=نقش مردم در تعجیل ظهور|ص=۶۱–۶۲}}</ref> | در این نگاه، بدا افزون بر جنبهٔ کلامی، دارای کارکردهای فردی و اجتماعی نیز هست؛<ref>{{پک|ترجمان|۱۴۰۳|ک=مطالعات فرهنگی قرآن|ف=بداء؛ پاسخ به شبهات دکتر ناصر القفاری و آثار فردی و اجتماعی اعتقاد به آن|ص=۳۳۳}}</ref><ref>{{پک|صمدی|۱۳۸۶|ک=مشرق موعود|ف=نقش مردم در تعجیل ظهور|ص=۶۱–۶۲}}</ref> نقش کاربردی عقیدتی آموزه بدا، بر سه مؤلّفهٔ فاعل مایشاء بودن مستمر خدا در عالم هستی، راهنیافتن تغییر در علم الاهی و شناخت تنوع قضا و قدر الاهی متمرکز است. همراه با نقش کاربردی باور به این آموزه در عملکرد انسان که در باور به حاکمنبودن جبر در عالم هستی و نقش چشمگیر عقاید و رفتار انسان در تغییر قضا و قدر الاهی ریشه دارد، بدا را به عرصهٔ اجتماع پیوند میزند. بهگونهای که تصحیح عقاید و طیّ طریق هدایت و انجامدادن اعمال صالح را در تغییر مقدرات الاهی خویش مؤثر میبیند؛ بیشترین انگیزه را در خودسازی برای ترک عقاید باطل و اعمال ناپسند در انسان ایجاد میکند و موجب نقشآفرینی وی در امور دنیوی و اخروی میشود.<ref>{{پک|باقری و علیآبادی|۱۳۹۹|ک=شیعهپژوهی|ف=لوازم اعتقادی و کارکردهای عملی باور به بداء بر پایه آیات و روایات اهلبیت(ع)|ص=۳۶-۳۷}}</ref> برای مثال، گناه سبب میشود که ظهور مدام به تأخیر بیفتد یا یاری نکردن ولی و امام و مهیا نشدن مردم برای همراهی با امام، زمینههای ظهور را به تعویق اندازد.<ref>{{پک|داستانپور|۱۳ خرداد۱۳۹۴|ک=خبرگزاری رسا|ف=گناهان شیعیان عامل طولانی شدن غیبت است/ به وجود آمدن بداء سبب تأخیر در ظهور امام زمان}}</ref> همچنین میتواند بهعنوان سازوکاری پویا برای ایجاد امید، نشاط اجتماعی و انگیزش مؤمنان جهت فراهمسازی زمینههای ظهور عمل کند.<ref>{{پک|ترجمان|۱۴۰۳|ک=مطالعات فرهنگی قرآن|ف=بداء؛ پاسخ به شبهات دکتر ناصر القفاری و آثار فردی و اجتماعی اعتقاد به آن|ص=۳۳۳–۳۳۷}}</ref> | ||
در این رویکرد که بدا را مشروط به رفتار انسان میداند، آن دسته از رفتارهای انتظاری که با بدا پیوند میخورند، بازتعریف میشوند؛ بهاین معنا که انتظار، نه بهعنوان یک کنش منفعلانه، بلکه در پیوند با اصلاح فردی، تربیت اخلاقی و مشارکت اجتماعی معنا مییابد.<ref>{{پک|آزادمنش|۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵|ک=سیویلیکا|ف=نقش انتظار در آمادگی برای ظهور امام زمان (عج)}}</ref> از این منظر، تحقق ظهور فرآیندی همسو با سنتهای الهی است که متوقف بر آمادهسازی همهجانبه جامعه بوده و هر اندازه زمینههای فردی همچون معرفتشناسی و خودسازی و زمینههای اجتماعی مانند همدلی و وفاداری به آرمانها فراهمتر باشد،<ref>{{پک/بن|بداء۲|ک=امام مهدی (علیه السلام) کیست؟|ف=مهمترین عوامل در زمینهسازی ظهور و برطرف کردن موانع آن کدامند؟}}</ref> امکان تسریع در فرج در چارچوب زمان مشروط بیشتر خواهد بود.<ref>{{پک|صمدی|۱۳۸۶|ک=مشرق موعود|ف=نقش مردم در تعجیل ظهور|ص=۶۰}}</ref> در همین راستا، دعا برای تعجیل در فرج<ref>{{پک|صدوق|۱۴۰۵|ک=کمالالدین و تمامالنعمة|ص=۴۸۵|ج=۱}}</ref><ref>{{پک|طوسی|۱۴۱۱|ک=الغیبة|ص=۲۹۲–۲۹۳، ح۲۴۷|ج=}}</ref><ref>{{پک|موسویاصفهانی|۱۳۶۳|ک=مکیالالمکارم فی فوائد الدعاء للقائم،|ص=۴۹۴|ج=۲}}</ref><ref>{{پک/بن|بداء۴|ک=بیتوته|ف=آثار و فایدههای خواندن دعای سلامتی امام زمان (عج)}}</ref><ref>{{پک/بن|بداء۵|ک=ایسنا|ف=استاد دانشگاه تهران: نبرد رمضان به طور قطعی نشانه حتمی ظهور نیست}}</ref> فراتر از یک عمل فردی، بهعنوان یک وظیفه و استغاثه جمعی شناخته میشود<ref>{{پک/بن|بداء۳|ک=قم نیوز|ف=تاکید بر دعای جمعی برای تعجیل فرج امام زمان (عج) در روز اربعین}}</ref> که علاوه بر آثار تربیتی و معنوی،<ref>{{پک|فراهانی|۵ آذر ۱۴۰۴|ک=توکا مگ|ف=چرا امام زمان (عج) غایب شد؟}}</ref> از آن جهت با بدا پیوند میخورد که میتواند در زمان مشروط ظهور یا نشانههای غیرقطعی آن تأثیر گذارده و زمینههای تحقق ظهور را در زمانی نزدیکتر فراهم آورد؛ هرچند که | در این رویکرد که بدا را مشروط به رفتار انسان میداند، آن دسته از رفتارهای انتظاری که با بدا پیوند میخورند، بازتعریف میشوند؛ بهاین معنا که انتظار، نه بهعنوان یک کنش منفعلانه، بلکه در پیوند با اصلاح فردی، تربیت اخلاقی و مشارکت اجتماعی معنا مییابد.<ref>{{پک|آزادمنش|۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵|ک=سیویلیکا|ف=نقش انتظار در آمادگی برای ظهور امام زمان (عج)}}</ref> از این منظر، تحقق ظهور فرآیندی همسو با سنتهای الهی است که متوقف بر آمادهسازی همهجانبه جامعه بوده و هر اندازه زمینههای فردی همچون معرفتشناسی و خودسازی و زمینههای اجتماعی مانند همدلی و وفاداری به آرمانها فراهمتر باشد،<ref>{{پک/بن|بداء۲|ک=امام مهدی (علیه السلام) کیست؟|ف=مهمترین عوامل در زمینهسازی ظهور و برطرف کردن موانع آن کدامند؟}}</ref> امکان تسریع در فرج در چارچوب زمان مشروط بیشتر خواهد بود.<ref>{{پک|صمدی|۱۳۸۶|ک=مشرق موعود|ف=نقش مردم در تعجیل ظهور|ص=۶۰}}</ref> در همین راستا، دعا برای تعجیل در فرج<ref>{{پک|صدوق|۱۴۰۵|ک=کمالالدین و تمامالنعمة|ص=۴۸۵|ج=۱}}</ref><ref>{{پک|طوسی|۱۴۱۱|ک=الغیبة|ص=۲۹۲–۲۹۳، ح۲۴۷|ج=}}</ref><ref>{{پک|موسویاصفهانی|۱۳۶۳|ک=مکیالالمکارم فی فوائد الدعاء للقائم،|ص=۴۹۴|ج=۲}}</ref><ref>{{پک/بن|بداء۴|ک=بیتوته|ف=آثار و فایدههای خواندن دعای سلامتی امام زمان (عج)}}</ref><ref>{{پک/بن|بداء۵|ک=ایسنا|ف=استاد دانشگاه تهران: نبرد رمضان به طور قطعی نشانه حتمی ظهور نیست}}</ref> فراتر از یک عمل فردی، بهعنوان یک وظیفه و استغاثه جمعی شناخته میشود<ref>{{پک/بن|بداء۳|ک=قم نیوز|ف=تاکید بر دعای جمعی برای تعجیل فرج امام زمان (عج) در روز اربعین}}</ref> که علاوه بر آثار تربیتی و معنوی،<ref>{{پک|فراهانی|۵ آذر ۱۴۰۴|ک=توکا مگ|ف=چرا امام زمان (عج) غایب شد؟}}</ref> از آن جهت با بدا پیوند میخورد که میتواند در زمان مشروط ظهور یا نشانههای غیرقطعی آن تأثیر گذارده و زمینههای تحقق ظهور را در زمانی نزدیکتر فراهم آورد؛ هرچند که خود اصل تحقق ظهور، از وعدههای قطعی الهی است و بدا در آن راه ندارد.<ref>{{پک|الهینژاد|۱۳۹۶|ک=پژوهشهای مهدوی|ف=بررسی و تحلیل نقش دعا در تعجیلبخشی ظهور|ص=۵-۸ و ۱۱}}</ref> | ||
== بدا در نشانههای ظهور == | == بدا در نشانههای ظهور == | ||
در منابع روایی، نشانههای ظهور به دو دستهٔ حتمی و غیرحتمی تقسیم شدهاند.<ref>{{پک|مفید|۱۴۱۳|ک=الارشاد|ص=۳۷۰|ج=۲}}</ref> در بداپذیری نشانههای غیرحتمی میان دانشمندان اختلافی نیست، اما دربارهٔ امکان بدا در نشانههای حتمی مانند خروج سفیانی و صیحه آسمانی<ref>{{پک|زهادت|۱۳۹۶|ک=معارف و عقاید ۵|ص=۲۶۲|ج=۲}}</ref> دو نگاه اصلی وجود دارد:<ref>{{پک|خالد|۱۴۰۲|ک=مطالعات حدیثپژوهی|ف=تحلیل مهدویت (ظهور، بداء، حکومت مهدوی) در احادیث امام جواد علیهالسلام|ص=۶۴}}</ref><ref>{{پک/بن|بداء۱|ک=پایگاه اطلاعرسانی حوزه|ف=آیا در نشانههای حتمی ظهور و یمانی، امکان «تغییر»، «بداء» و «عدم وقوع» مطرح است}}</ref> | در منابع روایی، نشانههای ظهور به دو دستهٔ حتمی و غیرحتمی تقسیم شدهاند.<ref>{{پک|مفید|۱۴۱۳|ک=الارشاد|ص=۳۷۰|ج=۲}}</ref> در بداپذیری نشانههای غیرحتمی میان دانشمندان اختلافی نیست، اما دربارهٔ امکان بدا در نشانههای حتمی مانند خروج سفیانی و صیحه آسمانی<ref>{{پک|زهادت|۱۳۹۶|ک=معارف و عقاید ۵|ص=۲۶۲|ج=۲}}</ref> دو نگاه اصلی وجود دارد:<ref>{{پک|خالد|۱۴۰۲|ک=مطالعات حدیثپژوهی|ف=تحلیل مهدویت (ظهور، بداء، حکومت مهدوی) در احادیث امام جواد علیهالسلام|ص=۶۴}}</ref><ref>{{پک/بن|بداء۱|ک=پایگاه اطلاعرسانی حوزه|ف=آیا در نشانههای حتمی ظهور و یمانی، امکان «تغییر»، «بداء» و «عدم وقوع» مطرح است}}</ref> | ||
گروهی بر تغییرناپذیری نشانههای حتمی تأکید دارند و آنها را وقایعی اجتنابناپذیر میدانند که بدا در آنها راه ندارد.<ref>{{پک|هادیزاده، توحید|۱۳۹۹|ک=مشرق موعود|ف=بداء و نشانههای حتمی ظهور|ص=۱۱۱}}</ref><ref>{{پک|طاهری دهنوی، جلالی|۱۵ بهمن ۱۴۰۲|ک=سیویلیکا|ف=تحلیل و بررسی روایات علائم حتمی ظهور و بداءپذیری در آنها}}</ref><ref>{{پک|پورسعیدی|۱۳۹۶|ک=سخن جامعه|ف=نسخ و بداء در ظهور و علایم ظهور منجی عالم و بررسی اتهام فخررازی و توابعش به شیعیان|ص=۱۴}}</ref> در مقابل، دیدگاه دیگری با استناد به مبانی | گروهی بر تغییرناپذیری نشانههای حتمی تأکید دارند و آنها را وقایعی اجتنابناپذیر میدانند که بدا در آنها راه ندارد.<ref>{{پک|هادیزاده، توحید|۱۳۹۹|ک=مشرق موعود|ف=بداء و نشانههای حتمی ظهور|ص=۱۱۱}}</ref><ref>{{پک|طاهری دهنوی، جلالی|۱۵ بهمن ۱۴۰۲|ک=سیویلیکا|ف=تحلیل و بررسی روایات علائم حتمی ظهور و بداءپذیری در آنها}}</ref><ref>{{پک|پورسعیدی|۱۳۹۶|ک=سخن جامعه|ف=نسخ و بداء در ظهور و علایم ظهور منجی عالم و بررسی اتهام فخررازی و توابعش به شیعیان|ص=۱۴}}</ref> در مقابل، دیدگاه دیگری با استناد به مبانی قرآنی بدا و فلسفهٔ دعا برای تعجیل، وقوع بدا در این نشانهها را ممکن میشمارد.<ref>{{پک|محمدی ریشهری|۱۳۹۳|ک=دانشنامه امام مهدی|ص=۴۳۲|ج=۷}}</ref><ref>{{پک|طباطبایی|۱۳۶۳|ک=المیزان|ص=۳۸۱|ج=۱۱}}</ref><ref>{{پک|صبایی، شاکر و رضوی|۱۳۹۷|ک=تحقیقات کلامی|ف=امکان پیدایشی دیگر در نشانههای حتمی ظهور|ص=۷۹–۸۱}}</ref><ref>{{پک|برنجکار، ترجمان|۱۳۹۱|ک=علوم حدیث|ف=آموزهٔ بداء و علم الهی|ص=۳۶}}</ref> رویکرد سومی نیز وجود دارد که میکوشد میان این دو دیدگاه جمع کند و حتمی بودن را نه بهمعنای تغییرناپذیری مطلق، بلکه بهمعنای حتمی از سوی خدا تفسیر میکند؛ در این نگاه، بدا ممکن است نه در اصل وقوع نشانه، بلکه در اوصاف زمانی یا مکانی آن رخ دهد.<ref>{{پک|سلیمیان|۱۳۸۸|ک=انتظار موعود|ف=ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف|ص=۱۰۹–۱۱۳}}</ref><ref>{{پک|آیتی|۱۳۹۰|ک=تأملی در نشانههای حتمی ظهور|ص=۳۴–۴۳|ج=}}</ref> | ||
== پانویس == | == پانویس == | ||
نسخهٔ ۱۱ تیر ۱۴۰۵، ساعت ۱۵:۱۲
بَدا در ظهور امام مهدی؛ تجلی فرمان الهی در تغییر سرنوشت مقدر آن دوران بر اساس مشیت، حکمت و علم ازلی خداوند.
بدا در ظهور امام مهدی از مباحث کلامی مرتبط با نشانههای ظهور است که نسبت آن با حتمیت یا غیرحتمیبودن رویدادهای آخرالزمانی، در منابع امامیه مورد بررسی قرار گرفته است. با توجه به گسترهٔ مفهومی بدا در کلام امامیه و تأکید روایات بر حتمیت نشانههای پنجگانه، بدا در اصل ظهور، زمان ظهور و نشانههای حتمی راه ندارد و فقط در امور غیرحتمی و ویژگیهای فرعی نشانهها مانند زمان دقیق یا مکان وقوع قابلپذیرش است. از منظر معرفتی، نسبت بدا با علم ازلی و مشیت الهی، بهعنوان یکی از ابعاد تدبیر خداوند قابل بررسی است؛ همچنین پرسش از سازگاری آن با آموزههای مهدویت، مستلزم تفکیک نشانههای حتمی از غیرحتمی است.
مفهومشناسی
بدا بر وزن سماء، مصدر مادهٔ بدو و به معنای آشکار شدن است.[۱][۲] در اصطلاح کلامی امامیه، بدا به معنای تغییر مقدّرات در قضای مشروط الهی از سوی خداوند بر اساس برخی حوادث و تحت شرایط و عوامل ویژه است که با مفهوم قرآنی لوح محو و اثبات بر اساس آیهٔ ۳۹ سورهٔ رعد تبیین میشود.[۳] این تعریف، بدا را به ارادهٔ الهی و نیز زمینههای وقوعی آن پیوند میزند و از تعاریف ناقصی که صرفاً به ظهور امر متفاوت از پیشبینی بسنده میکنند، متمایز است.[۴][۵] بدا در ظهور امام مهدی عبارت است از امکان تغییر در زمان ظهور یا نشانههای غیرقطعی آن، مشروط بر اینکه این تغییرات در چارچوب قضای مشروط الهی و با حفظ حتمیت اصل ظهور و نشانههای حتمی اتفاق بیفتد.[۶] جوهر مشترک بدا مانند امر بین الأمرین،[۷] مشیت جدید الهی و تغییرپذیری قضای غیرحتمی در زمان ظهور امام مهدی نیز جاری است، اما دامنهاش به زمان مشروط و نشانههای غیرقطعی محدود میشود.[۸] این جوهر در سه حوزهٔ کاربست متفاوت دارد:
- بدا در اصل ظهور؛ که ظهور هرگز رخ ندهد.
- بدا در زمان ظهور؛ که زمان قطعی ظهور تغییر کند.
- بدا در نشانههای ظهور؛ که برخی نشانهها رخ ندهند و در نشانههای غیرقطعی قابلپذیرش است.[۹]
بستر تاریخی و اجتماعی
در سدههای نخستین غیبت کبری، با طولانیشدن دورهٔ انتظار و ناکامی پیشبینیهای زمانی، بحث از تغییرپذیری زمان ظهور در میان محدثان و متکلمان امامیه مجال طرح یافت؛[۱۰] در روایات، تعیینکنندگان وقت ظهور، دروغگو خوانده شدهاند.[۱۱][۱۲] این آموزه در ادوار بعد، به تفکیک نشانههای حتمی از غیرحتمی انجامید.[۱۳] محمد تقی مجلسی اختلاف روایات دربارهٔ مدت حکومت سفیانی را به بدا یا تقیه تفسیر کرده که نشان از کاربست این مفهوم در حل معضلات روایی دارد.[۱۴] بدا بهتدریج بهعنوان یکی از راههای تبیین فلسفهٔ تأخیر ظهور، در گفتمان کلامی شیعه تثبیت شد.[۱۵]
بدا در اصل ظهور
در منابع امامیه،[۱۶] قیام امام مهدی از وعدههای قطعی و تخلفناپذیر الهی شمرده میشود[۱۷] و متکلمان امامیه بر این باورند که این پدیده، تحت هیچ شرایطی مشمول بدا نخواهد بود.[۱۸][۱۹][۲۰]
بدا در زمان ظهور
در باب بدا، دو دیدگاه کلامی مطرح است: گروهی آن را مشروط به رفتار و کنشهای انسانی دانسته و گروهی دیگر آن را امری مطلق و در انحصار مشیت الهی میشمارند.[۲۱] کاربست این دو دیدگاه در بحث زمان ظهور امام مهدی چنین بازتاب یافته است که بر پایه دیدگاه دوم، انتساب مفهوم بدا به زمان ظهور از منظر منطق کلامی فاقد جایگاه است؛ زیرا هیچ زمان معیّنی تعیین نشده تا دستخوش تغییر گردد.[۲۲] در مقابل، پیروان دیدگاه نخست معتقدند که زمان مشروط ظهور میتواند متأثر از میزان آمادگی جامعه باشد.[۲۳][۲۴]
در این نگاه، بدا افزون بر جنبهٔ کلامی، دارای کارکردهای فردی و اجتماعی نیز هست؛[۲۵][۲۶] نقش کاربردی عقیدتی آموزه بدا، بر سه مؤلّفهٔ فاعل مایشاء بودن مستمر خدا در عالم هستی، راهنیافتن تغییر در علم الاهی و شناخت تنوع قضا و قدر الاهی متمرکز است. همراه با نقش کاربردی باور به این آموزه در عملکرد انسان که در باور به حاکمنبودن جبر در عالم هستی و نقش چشمگیر عقاید و رفتار انسان در تغییر قضا و قدر الاهی ریشه دارد، بدا را به عرصهٔ اجتماع پیوند میزند. بهگونهای که تصحیح عقاید و طیّ طریق هدایت و انجامدادن اعمال صالح را در تغییر مقدرات الاهی خویش مؤثر میبیند؛ بیشترین انگیزه را در خودسازی برای ترک عقاید باطل و اعمال ناپسند در انسان ایجاد میکند و موجب نقشآفرینی وی در امور دنیوی و اخروی میشود.[۲۷] برای مثال، گناه سبب میشود که ظهور مدام به تأخیر بیفتد یا یاری نکردن ولی و امام و مهیا نشدن مردم برای همراهی با امام، زمینههای ظهور را به تعویق اندازد.[۲۸] همچنین میتواند بهعنوان سازوکاری پویا برای ایجاد امید، نشاط اجتماعی و انگیزش مؤمنان جهت فراهمسازی زمینههای ظهور عمل کند.[۲۹]
در این رویکرد که بدا را مشروط به رفتار انسان میداند، آن دسته از رفتارهای انتظاری که با بدا پیوند میخورند، بازتعریف میشوند؛ بهاین معنا که انتظار، نه بهعنوان یک کنش منفعلانه، بلکه در پیوند با اصلاح فردی، تربیت اخلاقی و مشارکت اجتماعی معنا مییابد.[۳۰] از این منظر، تحقق ظهور فرآیندی همسو با سنتهای الهی است که متوقف بر آمادهسازی همهجانبه جامعه بوده و هر اندازه زمینههای فردی همچون معرفتشناسی و خودسازی و زمینههای اجتماعی مانند همدلی و وفاداری به آرمانها فراهمتر باشد،[۳۱] امکان تسریع در فرج در چارچوب زمان مشروط بیشتر خواهد بود.[۳۲] در همین راستا، دعا برای تعجیل در فرج[۳۳][۳۴][۳۵][۳۶][۳۷] فراتر از یک عمل فردی، بهعنوان یک وظیفه و استغاثه جمعی شناخته میشود[۳۸] که علاوه بر آثار تربیتی و معنوی،[۳۹] از آن جهت با بدا پیوند میخورد که میتواند در زمان مشروط ظهور یا نشانههای غیرقطعی آن تأثیر گذارده و زمینههای تحقق ظهور را در زمانی نزدیکتر فراهم آورد؛ هرچند که خود اصل تحقق ظهور، از وعدههای قطعی الهی است و بدا در آن راه ندارد.[۴۰]
بدا در نشانههای ظهور
در منابع روایی، نشانههای ظهور به دو دستهٔ حتمی و غیرحتمی تقسیم شدهاند.[۴۱] در بداپذیری نشانههای غیرحتمی میان دانشمندان اختلافی نیست، اما دربارهٔ امکان بدا در نشانههای حتمی مانند خروج سفیانی و صیحه آسمانی[۴۲] دو نگاه اصلی وجود دارد:[۴۳][۴۴]
گروهی بر تغییرناپذیری نشانههای حتمی تأکید دارند و آنها را وقایعی اجتنابناپذیر میدانند که بدا در آنها راه ندارد.[۴۵][۴۶][۴۷] در مقابل، دیدگاه دیگری با استناد به مبانی قرآنی بدا و فلسفهٔ دعا برای تعجیل، وقوع بدا در این نشانهها را ممکن میشمارد.[۴۸][۴۹][۵۰][۵۱] رویکرد سومی نیز وجود دارد که میکوشد میان این دو دیدگاه جمع کند و حتمی بودن را نه بهمعنای تغییرناپذیری مطلق، بلکه بهمعنای حتمی از سوی خدا تفسیر میکند؛ در این نگاه، بدا ممکن است نه در اصل وقوع نشانه، بلکه در اوصاف زمانی یا مکانی آن رخ دهد.[۵۲][۵۳]
پانویس
- ↑ ابن منظور، لسان العرب، ۱۴: ۶۶.
- ↑ راغب اصفهانی، المفردات، ۱۱۳.
- ↑ مجلسی، مرآة العقول، ۲: ۱۳۲.
- ↑ دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، ۱۱: ۵۰۳.
- ↑ مولایینیا، ««بررسی مسئله «بداء» از دیدگاه فریقین در قرآن و سنّت»»، پژوهشنامه مذاهب اسلامی، ۵۴.
- ↑ واعظی و رضایی و فقیهزاده، «جستاری تطبیقی در مفهوم بداء از منظر متکلمان مسلمان و کتاب مقدس»، فلسفه و کلام اسلامی، ۸۲.
- ↑ طالعی، «تعلیقات علی بن محمد عاملی بر احادیث ابواب عدل»، مطالعات قرآن و حدیث سفینه، ۱۶۵.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۵۲: ۱۹۲-۱۸۸.
- ↑ سلیمیان، «ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف»، انتظار موعود، ۸۹.
- ↑ نعمانی، الغیبة، ۱۷۳.
- ↑ هاشمی، «بررسی امکان تعیین وقت ظهور»، مشرق موعود، ۵۳.
- ↑ ولیزاده، «کنکاشی در زمینه تعیین احتمالی زمان ظهور»، انتظار موعود، ۸۵-۸۶.
- ↑ مفید، الارشاد، ۲: ۳۷۰.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۵۲: ۲۵۱.
- ↑ پورسعیدی، «نسخ و بداء در ظهور و علایم ظهور منجی عالم و بررسی اتهام فخررازی و توابعش به شیعیان»، سخن جامعه، ۱۲.
- ↑ صدوق، عیون اخبار الرضا (ع)، ۲: ۵۹.
- ↑ گودرزی، «تعیین وقت برای ظهور (توقیت)»، مشرق موعود، ۶۱–۶۲.
- ↑ سلیمیان، «ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف»، انتظار موعود، ۹۶–۹۷.
- ↑ یوسفی و عبداللهی، «تحلیل تطبیقی بداء»، تحقیقات قرآنی و حدیثی، ۵۰-۵۲.
- ↑ خدادادی، رضایی چراتی، قراباغی و محمدپور، «تحلیل ارتباط قضا و قدر با بداء از نگاه فریقین»، پژوهشنامه کلام تطبیقی شیعه، ۳۳۲.
- ↑ سلیمیان، «ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف»، انتظار موعود، ۹۷–۹۸.
- ↑ سلیمیان، «ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف»، انتظار موعود، ۱۰۸.
- ↑ صمدی، «نقش مردم در تعجیل ظهور»، مشرق موعود، ۵۸–۵۹.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۵۲: ۱۳۲.
- ↑ ترجمان، «بداء؛ پاسخ به شبهات دکتر ناصر القفاری و آثار فردی و اجتماعی اعتقاد به آن»، مطالعات فرهنگی قرآن، ۳۳۳.
- ↑ صمدی، «نقش مردم در تعجیل ظهور»، مشرق موعود، ۶۱–۶۲.
- ↑ باقری و علیآبادی، «لوازم اعتقادی و کارکردهای عملی باور به بداء بر پایه آیات و روایات اهلبیت(ع)»، شیعهپژوهی، ۳۶-۳۷.
- ↑ داستانپور، «گناهان شیعیان عامل طولانی شدن غیبت است/ به وجود آمدن بداء سبب تأخیر در ظهور امام زمان»، خبرگزاری رسا.
- ↑ ترجمان، «بداء؛ پاسخ به شبهات دکتر ناصر القفاری و آثار فردی و اجتماعی اعتقاد به آن»، مطالعات فرهنگی قرآن، ۳۳۳–۳۳۷.
- ↑ آزادمنش، «نقش انتظار در آمادگی برای ظهور امام زمان (عج)»، سیویلیکا.
- ↑ «مهمترین عوامل در زمینهسازی ظهور و برطرف کردن موانع آن کدامند؟»، امام مهدی (علیه السلام) کیست؟.
- ↑ صمدی، «نقش مردم در تعجیل ظهور»، مشرق موعود، ۶۰.
- ↑ صدوق، کمالالدین و تمامالنعمة، ۱: ۴۸۵.
- ↑ طوسی، الغیبة، ۲۹۲–۲۹۳، ح۲۴۷.
- ↑ موسویاصفهانی، مکیالالمکارم فی فوائد الدعاء للقائم،، ۲: ۴۹۴.
- ↑ «آثار و فایدههای خواندن دعای سلامتی امام زمان (عج)»، بیتوته.
- ↑ «استاد دانشگاه تهران: نبرد رمضان به طور قطعی نشانه حتمی ظهور نیست»، ایسنا.
- ↑ «تاکید بر دعای جمعی برای تعجیل فرج امام زمان (عج) در روز اربعین»، قم نیوز.
- ↑ فراهانی، «چرا امام زمان (عج) غایب شد؟»، توکا مگ.
- ↑ الهینژاد، «بررسی و تحلیل نقش دعا در تعجیلبخشی ظهور»، پژوهشهای مهدوی، ۵-۸ و ۱۱.
- ↑ مفید، الارشاد، ۲: ۳۷۰.
- ↑ زهادت، معارف و عقاید ۵، ۲: ۲۶۲.
- ↑ خالد، «تحلیل مهدویت (ظهور، بداء، حکومت مهدوی) در احادیث امام جواد علیهالسلام»، مطالعات حدیثپژوهی، ۶۴.
- ↑ «آیا در نشانههای حتمی ظهور و یمانی، امکان «تغییر»، «بداء» و «عدم وقوع» مطرح است»، پایگاه اطلاعرسانی حوزه.
- ↑ هادیزاده، توحید، «بداء و نشانههای حتمی ظهور»، مشرق موعود، ۱۱۱.
- ↑ طاهری دهنوی، جلالی، «تحلیل و بررسی روایات علائم حتمی ظهور و بداءپذیری در آنها»، سیویلیکا.
- ↑ پورسعیدی، «نسخ و بداء در ظهور و علایم ظهور منجی عالم و بررسی اتهام فخررازی و توابعش به شیعیان»، سخن جامعه، ۱۴.
- ↑ محمدی ریشهری، دانشنامه امام مهدی، ۷: ۴۳۲.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۱: ۳۸۱.
- ↑ صبایی، شاکر و رضوی، «امکان پیدایشی دیگر در نشانههای حتمی ظهور»، تحقیقات کلامی، ۷۹–۸۱.
- ↑ برنجکار، ترجمان، «آموزهٔ بداء و علم الهی»، علوم حدیث، ۳۶.
- ↑ سلیمیان، «ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف»، انتظار موعود، ۱۰۹–۱۱۳.
- ↑ آیتی، تأملی در نشانههای حتمی ظهور، ۳۴–۴۳.
دیدگاههای ارزیابان
منابع
- «آثار و فایدههای خواندن دعای سلامتی امام زمان (عج)». بیتوته. دریافتشده در ۳۰ خرداد ۱۴۰۵.
- «آیا در نشانههای حتمی ظهور و یمانی، امکان «تغییر»، «بداء» و «عدم وقوع» مطرح است». پایگاه اطلاعرسانی حوزه. ۲۰ دی ۱۳۹۴. دریافتشده در ۳۰ خرداد ۱۴۰۵.
- آیتی، نصرتالله (۱۳۹۰). تأمل در نشانههای حتم ظهور. قم: آینده روشن. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۵۰۷۳-۲۸-۷.
- ابن منظور، ابوالفضل جمالالدین محمد (۱۳۶۳). لسان العرب. قم: ادب الحوزه.
- «استاد دانشگاه تهران: نبرد رمضان به طور قطعی نشانه حتمی ظهور نیست». ایسنا. ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافتشده در ۲ تیر ۱۴۰۵.
- الهینژاد، حسین (۱۳۹۶). «بررسی و تحلیل نقش دعا در تعجیلبخشی ظهور». پژوهشهای مهدوی. پنجم (بیستم): ۵-۲۲.
- باقری، اکبر؛ علیآبادی، حسن (۱۳۹۹). «لوازم اعتقادی و کارکردهای عملی باور به بداء بر پایه آیات و روایات اهل بیت(ع)». شیعهپژوهی. ششم (هجدهم): ۳۵-۵۳.
- برنجکار، رضا؛ ترجمان، مکارم؛ امیران (۱۳۹۱). «آموزهٔ بداء و علم الهی». علوم حدیث. هفدهم (شصت و سه): ۲۲–۴۱.
- پورسعیدی، محمد (۱۳۹۶). «نسخ و بداء در ظهور و علایم ظهور منجی عالم و بررسی اتهام فخررازی و توابعش به شیعیان». سخن جامعه. ششم (چهارده): ۷–۱۶.
- ترجمان، مکارم (۱۴۰۳). «بداء؛ پاسخ به شبهات دکتر ناصر القفاری و آثار فردی و اجتماعی اعتقاد به آن». مطالعات فرهنگی قرآن. یکم (دو): ۳۰۸–۳۴۲.
- «تاکید بر دعای جمعی برای تعجیل فرج امام زمان (عج) در روز اربعین». قم نیوز. ۱۴ شهریور ۱۴۰۱. دریافتشده در ۳۰ خرداد ۱۴۰۵.
- خالد، حسین (۱۴۰۲). «تحلیل مهدویت (ظهور، بداء، حکومت مهدوی) در احادیث امام جواد علیهالسلام». مطالعات حدیثپژوهی. هشتم (پانزده): ۵۹–۸۲.
- خدادادی، سعید؛ رضایی چراتی، محمدعلی؛ قراباغی، مجتبی (۱۴۰۲). «تحلیل ارتباط قضا و قدر با بداء از نگاه فریقین». پژوهشنامه کلام تطبیقی شیعه. چهارم (هفتم): ۳۳۲-۳۵۱.
- دایرةالمعارف بزرگ اسلامی. به کوشش کاظم موسوی بجنوردی. تهران: مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی. ۱۳۸۱.
- راغب اصفهانی، حسین بن محمد (۱۴۱۲). المفردات. دمشق: الدار الشامیه.
- زهادت، عبدالمجید (۱۳۹۶). معارف و عقاید 5. قم: مرکز مدیریت حوزه علمیه قم. شابک ۶۰۰۷۵۵۰۸۰X.
- سلیمیان، خدامراد (۱۳۸۸). «ارتباط بداء با ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف». انتظار موعود. نهم (سی): ۸۹–۱۱۶.
- صبایی، مهدی؛ شاکر، محمدتقی؛ رضوی، رسول (۱۳۹۷). «امکان پیدایشی دیگر در نشانههای حتمی ظهور». تحقیقات کلامی. ششم (بیست): ۲۱۵–۲۳۳.
- صدوق، محمد بن علی (۱۳۷۸). عیون اخبار الرضا (ع). تهران: جهان.
- صدوق، محمد بن علی (۱۴۰۵). کمال الدین و تمام النعمة. به کوشش علیاکبر غفاری. قم: جامعه مدرسین.
- صمدی، قنبرعلی (۱۳۸۶). «نقش مردم در تعجیل ظهور». مشرق موعود. دوم (چهار): ۵۷–۷۲.
- طالعی، عبدالحسین (۱۳۹۵). «تعلیقات علی بن محمد عاملی بر احادیث ابواب عدل». مطالعات قرآن و حدیث سفینه. سیزدهم (پنجاه): ۱۴۳-۱۷۸.
- طباطبایی، محمد حسین (۱۳۶۳). المیزان فی تفسیر القرآن. قم: اسماعیلیان.
- طوسی، محمد بن حسن (۱۴۱۱). الغیبه. قم: مؤسسه معارف اسلامی.
- ««چرا امام زمان (عج) غایب شد؟». توکا مگ. ۵ آذر ۱۴۰۴. دریافتشده در ۳۰ خرداد ۱۴۰۵.
- کورانی، علی (۱۴۲۸). معجم احادیث الامام المهدی. قم: مسجد جمکران.
- «گناهان شیعیان عامل طولانی شدن غیبت است/ به وجود آمدن بداء سبب تأخیر در ظهور امام زمان». خبرگزاری رسا. ۱۳ خرداد ۱۳۹۴. دریافتشده در ۱۱ تیر ۱۴۰۵.
- گودرزی، مجتبی (۱۳۹۸). «تعیین وقت برای ظهور (توقیت)». مشرق موعود. سیزدهم (چهل و نه): ۴۳–۶۸.
- مجلسی، محمدباقر (۱۴۰۳). بحارالانوار. بیروت: الوفاء.
- مجلسی، محمدباقر (۱۴۰۴). مرآة العقول فی شرح أخبار آل الرسول (ص). تهران: دار الکتب الإسلامیه.
- محمدی ریشهری، محمد (۱۳۹۳). دانشنامه امام مهدی. قم: دار الحدیث.
- مفید، محمد بن محمد (۱۴۱۳). الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد. قم: مؤسسه آلالبیت علیهمالسلام، کنگره شیخ مفید.
- موسویاصفهانی، سید محمدتقی (۱۳۶۳). مکیالالمکارم فی فوائد الدعاء للقائم. به کوشش مؤسسة الامام المهدی (ع). قم: مدرسة الامام المهدی (ع).
- مولایینیا، عزتالله (۱۳۹۹). «بررسی مسئله «بداء» از دیدگاه فریقین در قرآن و سنّت». پژوهشنامه مذاهب اسلامی. هفتم (چهارده): ۳۸–۶۱.
- «مهمترین عوامل در زمینهسازی ظهور و برطرف کردن موانع آن کدامند؟». امام مهدی (علیه السلام) کیست؟. دریافتشده در ۳۰ خرداد ۱۴۰۵.
- «نقش انتظار در آمادگی برای ظهور امام زمان (عج)». سیویلیکا. ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵. دریافتشده در ۳۰ خرداد ۱۴۰۵.
- نعمانی، ابی عبدالله محمد بن ابن ابراهیم بن جعفر (۱۴۲۲). الغیبة. به کوشش فارس حسون کریم. قم: انوار الهدی.
- واعظی، محمود؛ رضایی، حسین؛ فقیهزاده، رضا (۱۴۰۲). «جستاری تطبیقی در مفهوم بداء از منظر متکلمان مسلمان و کتاب مقدس». فلسفه و کلام اسلامی. پنجاه و ششم (یکم): ۸۱-۹۴.
- ولیزاده، محمدجواد (۱۳۹۱). «کنکاشی در زمینه تعیین احتمالی زمان ظهور». انتظار موعود. دوازدهم (سی و هشتم): ۶۷-۹۰.
- هادیزاده، محمدتقی؛ توحید، حبیب (۱۴۰۰). «بداء و نشانههای حتمی ظهور». مشرق موعود. پانزدهم (پنجاه و نه): ۸۹–۱۱۶.
- هاشمی، سیدعبدالله (۱۳۹۸). «بررسی امکان تعیین وقت ظهور». مشرق موعود. سیزدهم (دوم): ۴۷-۶۸.
- یوسفی، رقیه؛ عبداللهی، طاهره (۱۴۰۲). «تحلیل تطبیقی بداء». تحقیقات قرآنی و حدیثی. پنجم (نهم): ۴۷-۶۴.