امارات متحده عربی: تفاوت میان نسخه‌ها

در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ شیعه و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۳}}</ref> در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه گزارش شده است.<ref>{{پک/بن|امارت۵|ک=دانشگاه ادیان و مذاهب|ف=جغرافیای جهان تشیع}}</ref> بیشترین تمرکز شیعیان در امارت دبی است و پس از آن در ابوظبی و شارجه قرار دارند. شیعیان به دو دسته بومی از قبیله بحارنه و غیربومی مهاجران ایرانی، هندی، پاکستانی، بحرینی، عراقی، لبنانی و افغانی تقسیم می‌شوند. گروه خوجه اثنی‌عشری با اصالت هندی و پاکستانی نیز از جمله شیعیان مقیم این کشور هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref> ارتباطات روزمره میان شیعیان و غیرشیعیان در سطح جامعه به‌صورت مسالمت‌آمیز توصیف شده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۷-۹۰}}</ref>

مجلس ملی اتحاد به‌عنوان قوه مقننه، نهادی ۴۰ نفره است<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۵}}</ref> که ۲۰ عضو آن توسط حاکمان امارت‌ها منصوب و ۲۰ عضو دیگر به‌صورت غیرمستقیم از طریق هیأت‌های انتخاباتی برگزیده می‌شوند. نقش این مجلس عمدتاً مشورتی و نظارتی است و حق قانون‌گذاری مستقل ندارد. در سال ۲۰۱۹م تعدادی از نامزدهای انتخابات در اعتراض به سیاست‌های دولت از رقابت در انتخابات انصراف داده و دولت امارات نیز تعدادی از نامزدها را به‌دلیل پرداختن به مسائل سیاسی و انتقاد از دولت در جریان مبارزات انتخاباتی، از دور رقابت‌ها خارج کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۴|ک=خبرگزاری فارس|ف=فرمان رئیس امارات برای تعیین اعضای مجلس ملی فدرال}}</ref> از میان ۹ زن حاضر در مجلس مشورتی، تنها یک نفر از طریق انتخابات وارد شده و هشت نفر دیگر به‌صورت انتصابی فعالیت می‌کنند.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم ها و امیدها}}</ref>  

قوه قضائیه به‌عنوان یکی از ارکان پنج‌گانه حکومت فدرال، متشکل از دادگاه‌های فدرال و دادسرای فدرال بوده و اختیارات خود را مطابق با مفاد قانون اعمال می‌کند. دادگاه‌های فدرال در سه سطح شامل دادگاه عالی اتحاد، دادگاه‌های تجدیدنظر فدرال و دادگاه‌های بدوی فدرال هستند. برخی امارت‌ها مانند دبی و ابوظبی دارای سیستم‌های قضایی مستقل محلی هستند.<ref>{{پک/بن|القضاء|ک=البوابة الرسمية لحكومة دولة الإمارات العربية المتحدة (UAE Government Portal)|ف=القضاء الاتحادی|زبان=ar}}</ref>

در طول تاریخ امارات، تنها یک دوره انتخابات در سال ۲۰۰۶م برگزار شده است و شهروندان این کشور هنوز نتوانسته‌اند به حق انتخاب یا تغییر دولت و یا عضویت در احزاب سیاسی دست یابند. کارگران خارجی از بسیاری از حقوق اولیه کار محروم هستند و امارات بسیاری از کنوانسیون‌های بین‌المللی مرتبط با حقوق کارگران را به امضا نرسانده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۰|ک=خبرگزاری فارس|ف=بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات}}</ref> دولت امارات رسانه‌ها را از انتقاد نسبت به مقامات سیاسی و مشکلات اقتصادی کشور منع کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۰|ک=خبرگزاری فارس|ف=بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات}}</ref>

تشکیل حزب و گروه سیاسی در کشور امارات ممنوع است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۲|ک=ایرنا|ف=یک مقام اماراتی تشکیل احزاب سیاسی در کشورش را منتفی دانست}}</ref> شیعیان از دسترسی به پست‌های کلیدی حکومتی محروم هستند. اداره اوقاف جعفری در دبی، تنها نهاد رسمی مسئول امور مذهبی شیعیان است که در سال ۱۹۷۱م تأسیس شده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۵-۷۶ و ۸۴}}</ref> حاکمان امارات با احساس خطر، محدودیت‌هایی را بر شیعیان اعمال کردند و از نفوذ آنان در مشاغل حساس کشوری و لشکری خودداری نمودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۶-۷۸}}</ref> همچنین سیاست پاکسازی امارات از شیعیان با اخراج هزاران شیعه از عراق، لبنان، افغانستان، پاکستان و هند در سال‌های اخیر، از دیگر چالش‌های جدی این اقلیت مذهبی به شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸-۸۵}}</ref>

== روابط و سیاست خارجی ==

امارات متحده عربی از اعضای مؤسس شورای همکاری خلیج فارس، اتحادیه عرب، سازمان همکاری اسلامی و جنبش عدم تعهد است و با اکثر کشورهای جهان روابط دیپلماتیک دارد.<ref>{{پک/بن|em7|ک=MOFA|ف=Foreign Policy|زبان=en}}</ref> بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک در ابوظبی و کنسولگری‌ها در دبی مستقر هستند.<ref>{{پک/بن|em8|ک=CBC|ف=U.A.E. leaving OPEC amid Middle East energy supply crunch|زبان=en}}</ref> رابطه امارات با آمریکا بر پایه موافقت‌نامه دفاعی ۱۹۹۶م و استقرار ۱۳۰۰ نظامی در پایگاه الضفره استوار است. امارات با سرمایه‌گذاری روی سامانه‌های پاتریوت و تاد در یک قرارداد ۷ میلیارد دلاری در سال ۲۰۱۱م، به‌دنبال کاهش وابستگی به آمریکا از طریق صنعتی‌سازی است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۶|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=مهمترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات}}</ref> همچنین در سال‌های اخیر، روابط خود را با چین و روسیه نیز گسترش داده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۱|ک=ایراس|ف=جهان هرگز سیاه و سفید نیست: امارات چگونه روابط خود را با ایالات متحده، روسیه و چین توسعه می‌دهد}}</ref> هند و امارات متحده عربی در ژانویه ۲۰۲۶م، شراکت راهبردی دفاعی، ائتلاف نظامی دهلی و ابوظبی در برابر محور پاکستان را آغاز کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۲|ک=خبرگزاری فارس|ف=ائتلاف نظامی هند و امارات مقابل محور پاکستان-عربستان}}</ref><ref>{{پک/بن|em9|ک=His Highness Sheikh Mohamed bin Zayed Al Nahyan|ف=UAE President, Indian Prime Minister witness exchange of several agreements, memoranda between two countries|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em10|ک=Hindustan Times|ف=India-UAE moving towards strategic defence cooperation|زبان=en}}</ref>  

تعارضات ساختاری میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی، در شورای همکاری خلیج فارس در زمینه رهبری منطقه، سیاست‌های نفتی و موضوعات ژئوپلیتیک از چالش‌های امارات متحده در روابط خارجی است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۰|ک=تابناک|ف=عصر جدایی عربستان از امارات!}}</ref> در عرصه مناقشات منطقه‌ای، امارات در جنگ داخلی سودان از نیروهای واکنش سریع حمایت می‌کند و در یمن، نیروهای مورد حمایت امارات، بخش‌های بزرگی از جنوب این کشور را تصرف کردند که با ضدحمله ائتلاف عربستان سعودی مواجه شد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۳|ک=تابناک|ف=نیرو‌های نیابتی امارات در سودان و یمن/ آیا «لیبی‌سازی» سودان به سود اعراب خلیج فارس است؟}}</ref>  

پس از [[انقلاب اسلامی ایران]]، امارات در جنگ عراق و ایران در کنار صدام قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را از دهه ۱۹۸۰م آغاز کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۷|ک=مرکز اسناد انقلاب اسلامی|ف=مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی}}</ref> در سال ۲۰۲۰م با امضای پیمان ابراهیم، روابط خود را با اسرائیل عادی‌سازی کرد و به سومین کشور عربی پس از مصر و اردن تبدیل شد که با اسرائیل پیمان صلح امضا می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۹|ک=تابناک|ف=در مورد توافق اسرائیل و امارات در ویکی تابناک بیشتر بخوانید}}</ref> این توافق با محوریت تهدیدانگاری نسبت به ایران، زمینه‌ساز همکاری‌های دفاعی، اطلاعاتی و فناوری نظامی شد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۸|ک=ایرنا|ف=توافق ابراهیم؛ خروج همکاری‌های امنیتی امارات و اسرائیل از سایه}}</ref>  

در جریان [[جنگ رمضان]]، اسرائیل سامانه‌های گنبد آهنین را در اختیار امارات قرار داده بود.<ref>{{پک/بن|امارات۲۱|ک=خبرگزاری فارس|ف=اذعان ۲ مقام آمریکایی به ارسال گنبد آهنین از اسرائیل برای امارات}}</ref> همچنین گزارش شده که مقام‌های ارشد رژیم صهیونیستی از جمله نتانیاهو،<ref>{{پک/بن|امارات۲۲|ک=ایرنا|ف=خشم و نگرانی از افشای سفر جنجالی محرمانه نتانیاهو به امارات}}</ref> رئیس موساد، رئیس شین‌بت و رئیس ستاد ارتش به‌طور محرمانه، با سفر به امارات با محمد بن زاید دیدار کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref> دیوید بارنی، رئیس سازمان جاسوسی موساد، نیز دو مرتبه به‌طور محرمانه برای هماهنگی‌های مرتبط در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به کشور امارات سفر کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۳|ک=تابناک|ف=سفرهای مخفیانه رئیس موساد به امارات در طول جنگ}}</ref>

=== روابط با ایران ===

روابط دوجانبه ایران و امارات تحت تأثیر عواملی چون اختلاف بر سر مالکیت [[جزایر سه‌گانه خلیج فارس|جزایر سه‌گانه]] [[جزایر سه‌گانه خلیج فارس|خلیج فارس]]،<ref>{{پک|جالینوسی و رستمی|۱۳۹۵|ک=مطالعات خلیج‌فارس|ف=بررسی دلایل سیاسی و تاریخی ادعاهای امارات متحده عربی و استدلال ایران در مورد مالکیت ایران بر جزایر سه‌گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی|ص=۷۶ و ۸۹}}</ref> فعالیت‌های هسته‌ای و موشکی ایران و نگرانی امارات از نفوذ منطقه‌ای این کشور قرار دارد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۳|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=وضعيت سياسی و اقتصادی و جايگاه ايرانيان در امارات}}</ref> دکترین نظامی امارات بر محور تقابل با ایران، حفظ امنیت عربی و حضور نیابتی در مناقشات منطقه‌ای استوار است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۶|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=مهمترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات}}</ref> امارات متحده عربی از سال ۲۰۱۰م راهبرد موازنه استراتژیک را در تقابل با ایران کنار گذاشت و رویکرد واقع‌گرایی تهاجمی را با هدف تقویت توان نظامی در مقابل ایران و استفاده مؤثر از نیروی نظامی به‌منظور مهار نفوذ منطقه‌ای ایران در پیش گرفت.<ref>{{پک|هدایتی و پورشیرمحمدی|۱۴۰۳|ک=آفاق امنیت|ف=استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس|ص=۱۷۴}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۱۳|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=وضعيت سياسی و اقتصادی و جايگاه ايرانيان در امارات}}</ref> این تغییر رویکرد، هم‌زمان با اتخاذ استراتژی موازنه دور از ساحل از سوی آمریکا پس از سال ۲۰۱۵م رخ داد که به برون‌سپاری برخی مسئولیت‌های هژمونیک به متحدان منطقه‌ای انجامید و الگوهای دوستی و دشمنی تغییر کرد.<ref>{{پک|میرفخرایی|۱۴۰۳|ک=پژوهش‌های بین‌الملل|ف=سیاست نگاه به شرق امارات متحده عربی در بستر تحول موازنه قوای منطقه ای پس از ۲۰۱۵|ص=۱۷۴}}</ref>

در جریان جنگ رمضان، امارات متحده عربی با در اختیار گذاشتن خاک و فضای هوایی خود برای حملات ایالات متحده و اسرائیل، مشارکت فعالی در جبهه مخالف ایران داشت.<ref>{{پک/بن|امارات۱۱|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=امارات سفارت خود در ایران را بست}}</ref> در این بازه، تأسیسات انرژی ایران در مناطقی مانند قشم، ابوموسی، بندرعباس و پالایشگاه لاوان هدف حملات هوایی امارات قرار گرفت.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۳۱|ک=ایسنا|ف=عربستان از حملات مخفیانه امارات به ایران شکایت دارد}}</ref><ref>{{پک/بن|em20|ک=Futubull News|ف=The UAE involved in the conflict? Reports claim it secretly attacked Iran, hitting an oil refinery on an island in the Persian Gulf in April.|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۳۲|ک=تابناک|ف=امارات مخفیانه به حملات اسرائیل و آمریکا به ایران پیوست/ حمله به «جزیره لاوان» کار امارات بود}}</ref> ایران در پاسخ، با موشک و پهپاد، امارات را هدف قرار داد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref> این اقدام زیرساخت‌های نفتی امارات، از جمله خط لوله حبشان-فجیره را با تهدیدهای جدی مواجه کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۲۹|ک=خبرگزاری خانه ملت|ف=توهم «اسپارتای کوچک» در میدان بزرگان؛ چرا بازی ابوظبی به بن‌بست رسید؟}}</ref> در واکنش به این حملات، وزارت خارجه امارات متحده عربی سفارت خود در تهران را تعطیل کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۱|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=امارات سفارت خود در ایران را بست}}</ref>

ایران در نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل متحد، خواستار پرداخت غرامت از سوی امارات به دلیل مشارکت در حملات علیه خود شد.<ref>{{پک/بن|امارات۳۴|ک=خبرگزاری فارس|ف=درخواست غرامت ایران از کشورهایی که در جنگ رمضان نقش داشتند}}</ref> در سطح اقتصادی، این تنش‌ها منجر به خروج امارات از اوپک و اوپک پلاس، اختلال در زنجیره تأمین کالاها و توقف پروژه‌های کریدور اقتصادی مشترک شد.<ref>{{پک/بن|امارات۴۲|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=پایداری افزایش قیمت‌های سوخت، مواد غذایی و پروازها در جهان}}</ref><ref>{{پک|موسوی|۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵|ک=روزنامه شرق - مگ‌ایران|ف=جنگ رمضان و پیامدهای آن}}</ref> در همین چارچوب اختلاف میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی نمود بیشتری یافت.<ref>{{پک|موسوی|۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵|ک=روزنامه شرق - مگ‌ایران|ف=جنگ رمضان و پیامدهای آن}}</ref>

رویکردهای دیپلماتیک پس از پایان درگیری‌ها، نشانه‌هایی از تعدیل رویکرد امارات برای کاهش تنش، از جمله تماس تلفنی معاون رئیس این کشور با رئیس [[مجلس شورای اسلامی|مجلس]] [[مجلس شورای اسلامی|شورای اسلامی]] ایران مشاهده شد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۵|ک=شرق|ف=تماس تلفنی مقامات ایران و امارات بعد از جنگ}}</ref> با وجود مشارکت نظامی، امارات همچنان کانال‌های دیپلماتیک پنهانی و میانجی‌گری از طریق عمان را برای مدیریت روابط با ایران حفظ کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref>

== نیروهای مسلح ==

نیروهای مسلح امارات در سال ۱۹۷۱م از نیروهای پیشاهنگی عمان شکل گرفت.<ref>{{پک/بن|em11|ک=Aletihad|ف=UAE marks 50 years of Armed Forces unification|زبان=en}}</ref> گزارش‌ها حاکی از خرید ۶ فروند بالگرد شینوک،<ref>{{پک/بن|em12|ک=MILITARNYI|ف=One billion for six helicopters: UAE orders Chinook helicopters|زبان=en}}</ref> ۴۰۰ فروند موشک هوابه‌هوای AIM-۱۲۰، تعداد ۱۵۰۰ بمب کوچک هدایت‌شونده، ۱۲۰۰ بمب هوشمند و همچنین اجزای سامانه پدافندی تاد (THAAD) از ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۶م است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۷|ک=خبرگزاری صدا و سیما|ف=آمریکا، بیش از ۱۶ میلیارد دلار سلاح به امارات و کویت می‌فروشد}}</ref> اکثر افسران آنها در آکادمی‌های نظامی جمله آکادمی سلطنتی آموزش‌های نظامی سندهرست در بریتانیا آموزش دیده‌اند.<ref name=":02">{{پک|غلام‌نیا|پیرمحمدی|۱۳۹۹|ک=آفاق امنیت|ف=تحول در سیاست منطقه‌ای امارات متحده عربی؛ رهیافت محمد بن زاید|ص=۱۲۲}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۰۱۸|ک=فرارو|ف=امیران عرب در کجا آموزش نظامی می‌بینند؟}}</ref>  

نیروهای مسلح امارات در سه سطح زمینی، دریایی و هوایی قرار دارند:

* '''نیروی زمینی:''' نیروی زمینی امارات که در سال ۱۹۷۶م با تاخیر و به‌صورت شکننده شکل گرفت و با تسلیحات عمدتاً فرانسوی تقویت شد.

* '''نیروی دریایی:''' نیروی دریایی امارات با ۲۵۰۰ پرسنل، پایگاه‌هایی در ابوظبی، دبی، شارجه و رأس‌الخیمه دارد و در مانورهای ائتلاف غربی-عربی شرکت کرده است.

* '''نیروی هوایی:''' نیروی هوایی امارات از سال ۱۹۶۸م پیش از استقلال از بریتانیا شکل گرفته و امروز با بیش از ۴۵۰۰ پرسنل در ۷ پایگاه مستقر است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۹|ک=جماران|ف=نیروهای مسلح امارات عربی متحده}}</ref>

غالباْ شکل ارتباطات بین مردم در این کشور برحسب نیازهای اقتصادی تعریف می‌شود.<ref>{{پک|امامزاده شوشتری، نواب و شریعتمداری|۱۴۰۱|ک=شیعه‌پژوهی|ف=بررسی الگوی ارتباطی شیعیان امارات متحده عربی در تعامل با جامعه غالب|ص=۷۵}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۳|ک=نیووی|ف=شغل های پردرآمد در دبی + درآمد ۲۰۲۶}}</ref>  [[فرهنگ]] اجتماعی امارات بر پایه احترام، ادب و [[مهمان‌نوازی]] عربی شکل گرفته و ارتباطات روزمره بر اساس ارزش‌های اسلامی تنظیم می‌شود. مردم بومی امارات رفتاری محترمانه دارند و تعاملات اجتماعی میان زنان و مردان در اماکن عمومی، تابع قوانین و هنجارهای خاصی است که رعایت آنها برای همه ساکنان، ازجمله مهاجران، ضروری است. بر اساس قوانین این کشور، تماس فیزیکی و حضور جمعی بین مردان و زنان نامحرم در اماکن عمومی ممنوع است و تخلف از آن، مجازات قانونی در پی دارد. همچنین، خوردن و آشامیدن در اماکن عمومی در ماه [[رمضان]] تخلفی قانونی محسوب می‌گردد و برای آن جریمه یا مجازات در نظر گرفته شده است. <ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه  دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref>

=== وضعیت زنان در امارات متحده عربی ===

انجمن زنان امارات (تأسیس دهه ۱۹۷۰م) تحت نظارت شیخه فاطمه بنت مبارک، مسئولیت اصلی توانمندسازی و تکریم جایگاه آنان را بر عهده دارد.<ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران‌ گذار}}</ref> زنان در امارات در نهادهای دولتی، پارلمانی و بخش خصوصی حضور دارند و ۷۰٪ از فارغ‌التحصیلان دانشگاهی این کشور را تشکیل می‌دهند. بر اساس آمار سال ۲۰۲۴م، نرخ مشارکت زنان در نیروی کار ۳۴.۶٪ است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۰|ک=تجارت نیوز|ف=کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت}}</ref> در حوزه کارآفرینی، ۱۸٪ از کل کارآفرینان اماراتی را زنان تشکیل می‌دهند که ۴۸.۸٪ از آن‌ها در سمت‌های مدیر اجرایی فعالیت دارند. همچنین بیش از ۷۷٪ از مشاغل متعلق به زنان توسط افراد زیر ۴۰ سال مدیریت می‌شود و تنها در نیمه نخست سال ۲۰۲۴م، بیش از ۲۰۰۰ کسب‌وکار جدید توسط زنان ثبت شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۰|ک=تجارت نیوز|ف=کارآفرینان زن در امارات متحده عربی / سهم زنان در نیروی کار افزایش یافت}}</ref> این موارد امارات را به مقصدی برای زندگی و کار زنان مهاجر تبدیل کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه  دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref>

امارات در سال ۲۰۱۸م رتبه ۱۲۱ شاخص شکاف جنسیتی (مجمع جهانی اقتصاد) قرار گرفت. گزارش‌های حقوق بشری به موانعی نظیر فقدان قانون جامع علیه [[خشونت خانگی]]، تداوم [[ازدواج‌ اجباری|ازدواج‌های اجباری]] مبتنی بر عرف قبایلی و [[تعدد زوجات|چندهمسری]] اشاره دارند. همچنین محدودیت در ازدواج با اتباع غیراماراتی و گزارش‌هایی در خصوص [[قاچاق زنان]] و ناپدیدشدگی اجباری، از چالش‌های حقوقی و اجتماعی در این حوزه به شمار می‌روند.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم ها و امیدها}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران‌ گذار}}</ref>  

سیاست‌های حمایتی و قوانین مدنی [[خانواده]] در امارات جایگاهی محوری دارد.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref> امارات با نام‌گذاری سال ۲۰۲۶م به عنوان «سال خانواده»، سیاست‌های فدرالی برای تقویت هویت ملی و رفاه خانواده به اجرا درآمده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۱|ک=مسیر اقتصاد|ف=برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»}}</ref><ref>{{پک/بن|em15|ک=UAE Year Of|ف=About UAE Year Of|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em16|ک=Kabar - National News Agency of the Kyrgyz Republic|ف=UAE declares 2026 Year of the Family|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em17|ک=Khaleej Times|ف=UAE President announces 2026 as 'Year of family'|زبان=en}}</ref> این راهبردها شامل اصلاح قوانین منابع انسانی، ترویج دورکاری و اعطای مرخصی‌های [[زایمان]] و مراقبت از کودک در مناطقی چون عجمان، دبی و شارجه است. در سطح حقوقی، قوانین مدنی ابوظبی برای غیرمسلمانان امکان ازدواج مدنی، [[طلاق]] بدون اثبات تقصیر و حضانت برابر را فراهم کرد. اصلاحات فدرال نیز مواردی نظیر ۵ روز مرخصی والدینی و افزایش سن [[حضانت]] تا ۱۸ سال را در بر می‌گیرد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۱|ک=مسیر اقتصاد|ف=برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»}}</ref>

ازدواج و طلاق پیشرفت‌های اقتصادی و تغییرات ساختاری در خانواده با افزایش [[سن ازدواج]] و [[نرخ طلاق]] همراه بوده است.<ref>{{پک/بن|em18|ک=Gulf House for Studies and Publishing|ف=The New Gulf: More Modernity, Fewer Children|زبان=en}}</ref> هزینه‌های ازدواج ([[مهریه]] و مسکن) و تمایل به استقلال در کنار تغییرات فرهنگی و گرایش به سبک زندگی غربی، از عوامل تأخیر در [[ازدواج]] جوانان محسوب می‌شوند.<ref>{{پک/بن|امارات۶۱|ک=ایرنا|ف=افزایش هزینه ها مهم ترین عامل بالارفتن سن ازدواج در امارات است}}</ref> آمارها نشان‌دهنده ثبت ۴۵۵۴ مورد [[طلاق]] در امارات طی سال ۲۰۱۹ است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۲|ک=شفقنا|ف=«ترند طلاق»؛ معضل تازه کشورهای خلیج فارس و افزایش چشمگیر نرخ طلاق در این کشورها}}</ref> دلایل عمده این جدایی‌ها شامل عدم تفاهم، مشکلات مالی، خشونت خانگی، دخالت [[خویشاوندی|خویشاوندان]] و تفاوت‌های فرهنگی ذکر شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۳|ک=خبرگزاری صدا و سیما|ف=افزایش بی سابقه طلاق در امارات عربی متحده}}</ref> نرخ باروری امارات متحده عربی نیز مانند نیمی از کشورهای غرب آسیا، با روند نزولی باروری به زیر سطح جانشینی مواجه شده است.<ref>{{پک|ترابی و فراش خیالو|۱۳۹۹|ک=مطالعات راهبردی زنان|ف=بررسی و مقایسه روند کاهش باروری در کشورهای آسیایی با استفاده از تحلیل پیشینه واقعه|ص=۷ و ۲۳}}</ref> [[نرخ باروری]] در این کشور که در سال ۲۰۱۲م حدود ۵.۴ فرزند بود، در سال ۲۰۲۲م به ۱.۴۹ فرزند کاهش یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۸|ک=Facebook · ایرانیان امارات|ف=نرخ باروری امارات که در ۲۰۱۲ حدود ۵٫۴ فرزند بود}}</ref>

== '''فرهنگ''' ==

امارات متحده مانند سایر کشورهای مسلمان استانداردهای خاصی را برای پوشش وضع کرده است. مردان و زنان باید در جامعه [[حجاب]] و پوشش تعیین‌شده داشته باشند که در هر مکانی به میزان و چگونگی آن اشاره شده است. پوشش بسته به هر امارت کمی تفاوت دارد و پوشش زنان در دبی از شارجه یا عجمان آزادتر است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۳|ک=آژانس ستاره ونک|ف=با فرهنگ و رسوم مردم دبی آشنا شوید}}</ref> جین بریستل رایز، انسان‌شناس و استاد دانشگاه زاید، در کتاب خود با عنوان «زنان اماراتی، نسل‌های تغییر» در سال ۲۰۱۰م اشاره کرده است که [[عبا]] در کشورهای حاشیه خلیج‌فارس، فراتر از یک پوشش ساده، نمادی از هویت و ملیت محسوب می‌شود. زنان اماراتی از حدود یک دهه پیش، به‌تدریج به استفاده از عباهای روشن‌تر روی آورده‌اند و طرح‌های متنوعی را در پوشش خود به کار گرفته‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران‌ گذار}}</ref>

آیین‌های مذهبی در امارات متحده عربی بازتابی از هویت اسلامی این کشور و تنوع فرهنگی اقوام مختلف ساکن در آن است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۵|ک=ایکراسنس|ف=امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی}}</ref> مهم‌ترین مناسبت‌های دینی مسلمانان شامل حق‌اللیله در نیمه ماه شعبان، [[صله رحم|صله‌رحم]]، دیدار از خانواده و بستگان پس از نماز تراویح در ماه رمضان و جلسات شب‌نشینی تا زمان سحر،<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۶|ک=میدل ایست نیوز|ف=رسوم و آیین‌های خاص مردم امارات در ماه رمضان}}</ref> [[عید فطر]] و [[عید قربان]] است که هر یک با آداب‌و‌رسوم خاصی از جمله گردهمایی‌های خانوادگی و اعمال خیریه همراه هستند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۵|ک=ایکراسنس|ف=امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی}}</ref> مسلمانان در روز نخست عید فطر بعد از خوردن [[خرما]] و برخی شیرینی‌های سنتی لباس‌های نو به تن کرده و برای اقامه [[نماز]] به [[مسجد]] می‌روند. بازی‌های دسته جمعی، داستان‌سرایی و نقاشی [[حنا]] روی دست، از جمله مراسم این روز است. عید فطر در این کشور سه‌روز تعطیل است و یک روز قبل از فرارسیدن عید نیز جزو تعطیلات قرار می‌گیرد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۷|ک=خبربان|ف=آداب و رسوم کشورهای مختلف در عید فطر در جهان}}</ref> همچنین، میلاد پیامبر در ۱۲ ربیع‌الاول در امارات تعطیل رسمی است و با برگزاری مجالس [[دعا]] و سخنرانی‌های مذهبی گرامی داشته می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۸|ک=قدس آنلاین|ف=روز میلاد پیامبر اعظم در تمامی کشورهای اسلامی به جز عربستان تعطیل رسمی است}}</ref>

مراسم [[عزاداری امام حسین|عزاداری محرم]]، اقامه [[نماز جمعه]] با خواندن دو خطبه عربی و فارسی، برقراری جلسات قرائت قرآن، دعاهای کمیل و ندبه و نیز برگزاری مراسم اعیاد و سوگواری اهل‌بیت از جمله آیین‌های مذهبی شیعیان است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref> با این حال، شیعیان برای برگزاری آیین‌های خود با محدودیت‌هایی مواجه هستند و در مواردی گزارش‌هایی از ثبت مشخصات عزاداران و محدودیت در صدور ویزای مداحان وجود داشته است.<ref>{{پک/بن|امارات۷۴|ک=تابناک|ف=اعمال محدودیت برای عزاداران حسینی(ع) در امارات؛ تکرار وقایع 88}}</ref>

در امارات متحده عربی برخی از ۴ هزار و ۸۱۸ مسجد ساخته شده است که برخی از آنها شهرت جهانی دارند. براساس آمار رسمی یک هزار و ۴۱۸ مسجد در دبی، ۲ هزار و ۲۸۹ مسجد در ابوظبی و ۶۰۰ مسجد نیز در شارجه قرار گرفته است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۴|ک=ایکنا|ف=نگاهی بر مساجد امارات متحده عربی}}</ref> در میان این مساجد، مسجد عظیم شیخ زاید آل نهیان، بزرگترین مسجد این کشور و هشتمین مسجد بزرگ جهان است که با بزرگترین فرش جهان که توسط علی خالقی، هنرمند ایرانی طراحی و در ایران بافته شده،‌ مفروش شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۵|ک=خبرگزاری فارس|ف=امارات متحده عربی کشوری با ۵ هزار مسجد توریستی + تصاویر}}</ref> مهمترین مراکز مذهبی شیعیان نیز شامل مسجد امام علی، مسجد امام حسین، مسجد الزهرا، مسجد الرسول، مسجد العین، حسینیه لاری‌های دبی و حسینیه گِراشی‌ها است. مسجد امام حسین در دبی که با پیگیری نماینده [[رهبر جمهوری اسلامی ایران]] ساخته شده، از مهمترین مراکز فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی شیعیان به شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۱-۸۳}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۷|ک=عصر ایران|ف=افتتاح عبادتگاه مشترک اسلامی، مسیحی و یهودی در امارات}}</ref>

در سال ۲۰۲۳م، مجموعه‌ای با نام مجتمع ادیان ابراهیمی در جزیره السعدیات در ابوظبی، افتتاح شد. این مجموعه که با هدف ترویج همزیستی و گفت‌وگوی ادیان توحیدی و نمادی از رویکرد چندفرهنگی و تساهل‌گرایانه امارات در پذیرش پیروان ادیان مختلف به شمار می‌رود، شامل سه عبادتگاه مجزا برای سه دین بزرگ همچون مسجد امام احمد الطیب مخصوص مسلمانان، کلیسای سنت فرانسیس مخصوص مسیحیان و کنیسه موسی‌ بن‌ میمون مخصوص یهودیان است. این سه ساختمان با معماری مدرن و همتراز در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ به‌گونه‌ای که مسجد در سمت چپ، کلیسا در سمت راست و کنیسه در میان آن‌ها واقع شده است. در این میان بسیاری از تصمیم امارات در افتتاح کنیسه یهودیان کنار خانه ابراهیمی انتقاد کرده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۵۶|ک=شبکه العالم|ف=افتتاح اولین کنیسه در ابوظبی در میان انتقادات گسترده!}}</ref>

خط، معماری و نقوش هندسی و نقوش عربی و اصیل ایرانی در امارات رواج دارد. گالر‌یها و موزه‌های هنری در امارات، هنر اسلامی، ازجمله آثار سنتی و معاصر را به نمایش می‌گذارند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۵|ک=ایکراسنس|ف=امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۰۳۰|ک=عصر ایران|ف=اینجا ایران نیست!/ معماری اصیل ایران در دبی (+عکس)}}</ref>

== نظام آموزشی ==

برنامه‌های آموزشی مدارس دولتی در امارات متحده عربی بر اساس ارزش‌ها و اهداف توسعه این کشور تدوین می‌شوند. زبان اصلی آموزش در این مدارس، عربی و زبان انگلیسی به‌عنوان زبان دوم مورد استفاده است. دانش‌آموزان اماراتی می‌توانند به صورت رایگان در مدارس دولتی ثبت‌نام کنند.<ref>{{پک/بن|امارات۶۴|ک=دفتر انتشارات و فناوری آموزشی|ف=نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی}}</ref> مدارس خصوصی نیز در امارات تابع ۳ نوع‌ نظام آموزشی ازجمله نظام آموزشی منطبق بر نظام آموزشی‌ کشورهای مقیم، نظام آموزشی امارات و نظام آموزشی ویژه هستند.<ref>{{پک|بی‌نام|۱۳۷۵|ک=رشد معلم|ف=آموزش و پرورش در کشورهای دیگر: نظام آموزش و پرورش در امارات متحده عربی|ص=۲۷}}</ref> در برنامه اصلاحی نظام آموزش و پرورش این کشور، روش‌های تعاملی یادگیری جایگزین رویه‌های پیشین شده و آموزش زبان انگلیسی با دروسی مانند ریاضی و علوم تلفیق گردیده است. بر اساس این برنامه، تحصیل در مقاطع ابتدایی و متوسطه تا پایان کلاس نهم اجباری است و این مدل شامل فرآیندی چهارمرحله‌ای به مدت ۱۴ سال است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۴|ک=دفتر انتشارات و فناوری آموزشی|ف=نگاهی به نظام آموزشی کشور امارات متحده عربی}}</ref>

دانشگاه زاید در سال ۱۹۹۸م به‌عنوان مرکز تخصصی آموزش زنان تأسیس شد و امروزه به پردیس‌هایی برای مردان و زنان گسترش یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۹|ک=ایلنا|ف=زندگینامه شیخ زاید{{!}} بنیانگذار امارات}}</ref> بر اساس آخرین رتبه‌بندی جهانی QS در سال ۲۰۲۷م، ده دانشگاه برتر امارات متحده عربی به این شرح هستند: دانشگاه خلیفه در رتبه نخست و در جایگاه ۱۴۷ جهان، دانشگاه امارات متحده عربی در رتبه ۲۱۷ جهان، دانشگاه آمریکایی شارجه در رتبه ۲۵۸، دانشگاه شارجه در رتبه ۲۸۳، دانشگاه ابوظبی در رتبه ۳۴۸، دانشگاه عجمان در رتبه ۳۹۷، دانشگاه العین در رتبه ۵۵۹، دانشگاه زاید در رتبه ۵۸۸، دانشگاه آمریکایی رأس‌الخیمه در رتبه ۶۰۸ و دانشگاه کانادایی دبی در رتبه ۶۱۶ جهان جای گرفته‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۶۵|ک=گوتوتی آر|ف=رنکینگ جهانی QS}}</ref>

== رسانه‌ ==

رسانه‌های امارات متحده عربی عمدتاً در مالکیت دولت یا گروه‌های نزدیک به آن هستند و روزنامه‌های روزانه‌ای چون الخلیج، منتشرشده در شارجه، الاتحاد وابسته به گروه ابوظبی، خلیج تایمز و نشریات انگلیسی‌زبان تأثیرگذاری چون گلف تودی<ref>{{پک/بن|امارات۶۶|ک=ایرنا|ف=مهم ترین مطالب روزنامه های امارات}}</ref> و نشنال را شامل می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۶۷|ک=ایرنا|ف=محرمانه/ روزنامه نشنال}}</ref> این بخش، هم‌زمان با تغییرات اقتصادی، شاهد رشد بوده، به‌گونه‌ای که در سال ۲۰۲۵م درآمد صنعت سینما از مرز ۷۳۴ میلیون درهم فراتر رفته و بخش بازی‌های دیجیتال نیز به درآمدی بالغ بر ۲.۷ میلیارد درهم دست یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۸|ک=الهيئة الوطنية للإعلام|ف=734 مليون درهم إيرادات السينما في الإمارات}}</ref> روزنامه‌های انگلیسی زبان مهم در این کشور شامل گلف نیوز پر تیراژترین روزنامه است. تعدادی از سازمان‌های خبری بین‌المللی از جمله رویترز، آسوشیتدپرس، فرانس‌پرس، بلومبرگ، داو جونز نیوزوایرز، سی‌ان‌ان و بی‌بی‌سی، در شهرک رسانه‌ای دبی حضور دارند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۰|ک=خبرگزاری فارس|ف=بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات}}</ref> خبرگزاری وام (WAM) در راستای روابط تازه با اسرائیل، در سال ۲۰۲۱م سرویس خبری خود را به زبان عبری راه‌اندازی کرده است.<ref>{{پک/بن|WAM|ک=arabnews|ف=UAE state-news agency WAM launches service in Hebrew|زبان=en}}</ref>

چارچوب نظارتی حاکم بر این حوزه به‌شدت تحت کنترل دولت قرار دارد و سازمان ملی رسانه که در سال ۲۰۲۵م جایگزین نهادهای پیشین شده است، بر تمامی فعالیت‌های رسانه‌ای از جمله محتوای دیجیتال و مناطق آزاد نظارت کرده و قانون جرایم سایبری، هرگونه محتوای منتقدانه یا مغایر با ارزش‌های ملی و امنیت را پیگرد قانونی می‌کند. <ref>{{پک/بن|امارات۶۹|ک=شفقنا|ف=جریمه ۲۰۰ هزار درهمی امارات برای منتشرکنندگان ویدئوی انفجارها}}</ref> همچنین بر اساس گزارش‌های بین‌المللی، در این فضای نظارتی، امارات اولین کشور عرب‌زبان شد که حداقل سن استفاده از رسانه‌های اجتماعی را تعیین می‌کند. بر اساس این قانون، کودکان زیر ۱۵ سال از ایجاد یا استفاده از هرگونه حساب کاربری در پلتفرم‌های اجتماعی منع شده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۰|ک=ایسنا|ف=امارات هم وارد چرخه محدودیت شبکه‌های اجتماعی شد}}</ref>

در دوران معاصر، امارات با اتکا به درآمدهای نفتی که از دههٔ ۱۹۶۰م به‌دست آورد،<ref>{{پک/بن|امارات۰۱|ک=میز نفت|ف=تاریخ نفت امارات}}</ref> زیرساخت‌های خود را ایجاد کرد و پس از استقلال، به یکی از بازیگران تأثیرگذار منطقه‌ای تبدیل شد.<ref>{{پک|Alshafiei|۲۰۰۷|ک=Academic thesis|ف=The History of Transport in the United Arab Emirates|کد=en|ص=iii}}</ref> اقتصاد امارات متحده عربی، مبتنی بر مدلی متنوع و فراتر از درآمدهای نفتی، با تکیه بر مرکزیت تجاری و با ثبات نسبی است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۴|ک=پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه|ف=سیاست و حکومت در امارات عربی متحده}}</ref> بخش غیرنفتی بیش از ۷۰٪ از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد و این کشور در دو دههٔ اخیر بر پایهٔ ثبات سیاسی، خدمات مالی، گردشگری، تجارت جهانی و جذب سرمایهٔ خارجی رشد کرده است.<ref>{{پک/بن|em19|ک=Economy Middle East|ف=Perspective in uncertain times: Why the UAE’s economic fundamentals remain strong|زبان=en}}</ref> بازار کار این کشور شامل مشاغل پردرآمد در حوزه‌های مالی، فناوری اطلاعات، پزشکی، مهندسی و نیروی هوایی تا مشاغل خدماتی و کارگری می‌شود. دولت امارات حداقل یا حداکثر حقوقی برای کارکنان خود تعیین نکرده و میزان درآمد بر اساس عقد قراردادهای کاری و توانایی مذاکره افراد تعیین می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۵۲|ک=حامی مهاجر|ف=درآمد مشاغل مختلف در امارات چقدر است؟}}</ref> شاخص‌هایی نظیر رشد تولید ناخالص داخلی، درآمدهای تجاری غیرنفتی، گردشگری، جذب سرمایه‌های خارجی، کارآفرینی، فناوری‌های صنعتی و نرخ پایین بیکاری، در کنار افزایش اشتغال مهاجران، توسعهٔ مشاغل جوانان و ارتقای استانداردهای رفاه اجتماعی، از مهم‌ترین عوامل توسعهٔ انسانی امارات محسوب می‌شوند.<ref>{{پک|عبیدیان و مرزبانی|۱۴۰۳|ک=مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل|ف=شاخص‌های مؤثر در توسعه اقتصادی امارات متحده عربی و گذر از رکود اقتصادی ناشی از بحران کرونا|ص=۱۰۱ و ۱۱۳}}</ref>

گزارش‌ها نشان می‌دهد که دولت امارات در راستای جلب سرمایه‌گذاری خارجی و دستیابی به شاخص‌های توسعه پایدار، اقداماتی را برای بهبود وضعیت حقوق بشر و انجام اصلاحات در پیش گرفته است. این اقدامات، همزمان با تلاش برای هماهنگی با افکار عمومی جهانی، بخشی از راهبرد گسترش روابط سیاسی و اقتصادی با کشورهای غربی توصیف شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم ها و امیدها}}</ref>

در حوزهٔ روابط اقتصادی با ایران، با وجود اختلافات سیاسی،<ref>{{پک|خسروی|۱۳۹۷|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی|ف=عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری‌ اسلامی‌ ایران و امارات‌‌ عربی‌ متحده‌|ص=ح}}</ref> دو کشور با استفاده از دیپلماسی اقتصادی، همکاری‌های تجاری و سرمایه‌گذاری را دنبال کرده‌اند.<ref>{{پک|موسوی کردمیری و سیمبر|۱۴۰۳|ک=تعاملات دیپلماتیک|ف=دیپلماسی اقتصادی ایران و امارات متحده عربی: تحلیلی بر تعاملات دوجانبه (2023-2015)|ص=۸۵}}</ref> موقعیت گلوگاهی امارات برای صادرات مجدد کالاهای ایرانی، حضور گستردهٔ تجار و شرکت‌های ایرانی، سرمایه‌گذاری متقابل، نیازهای اقتصادی و بهره‌مندی امارات از دورزدن تحریم‌های ایران، از دلایل اصلی این همکاری بوده‌اند. با این حال، سیاست اقتصادی مبتنی بر وابستگی متقابل نامتقارن با ایران، هم‌زمان با زمینه‌سازی برای کنشگری تهاجمی امارات، آن را در معرض ریسک تعرفه‌های احتمالی آمریکا نیز قرار داده است.<ref>{{پک|خسروی|۱۳۹۷|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه شیراز، دانشکده حقوق و علوم سیاسی|ف=عوامل مؤثر بر همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی جمهوری‌ اسلامی‌ ایران و امارات‌‌ عربی‌ متحده‌|ص=ح}}</ref><ref>{{پک|کوهکن و مختاری|۱۴۰۳|ک=سیاست خارجی|ف=نقش اقتصاد و روابط تجاری دوجانبه در سیاست خارجی امارات متحده عربی در قبال جمهوری اسلامی ایران از 1992 تا 2022|ص=۸۹ و ۱۱۱-۱۱۰}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۹|ک=خبر آنلاین|ف=تهدید ترامپ علیه شرکای تجاری ایران چقدر عملی است؟ / هند و امارات هدف تنبیه‌های آمریکا قرار می‌گیرند}}</ref> امارات همواره یکی از پنج شریک اصلی تجاری ایران و به‌طور خاص شریک دوم بوده است؛ هرچند جنگ رمضان در این جایگاه تغییراتی ایجاد کرد و تصویر پناهگاه امن اقتصاد و تجارت درباره امارات کمرنگ شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۸|ک=خبرگزاری مهر|ف=امارات؛شریک تجاری همیشگی ایران/حرکت به سمت تجارت ۴۰ میلیارد دلاری}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۱۰|ک=رزونامه دنیای اقتصاد|ف=۱۳ مانع تجارت با شریک دوم}}</ref>  

== سلامت و درمان ==

نظام سلامت امارات متحده عربی ساختاری ترکیبی و چندسطحی دارد که در آن بخش‌های دولتی، خصوصی و مناطق آزاد به موازات یکدیگر فعالیت می‌کنند.<ref>{{پک|اعتضادپور|۱۳۸۵|ک=تأمین اجتماعی|ف=خدمات سلامت در امارات متحد عربی|ص=۲۶۷-۲۶۸}}</ref> وزارت بهداشت و پیشگیری به‌عنوان نهاد فدرال، مسئولیت سیاست‌گذاری کلی و ارائه خدمات پایه را بر عهده دارد. در کنار این نهاد فدرال، امارت‌های ابوظبی با اداره سلامت ابوظبی، دبی با سازمان بهداشت دبی و شارجه دارای نهادهای نظارتی مستقل هستند که به تنظیم و ارائه خدمات در حوزه‌های تحت مدیریت خود می‌پردازند. امید به زندگی در کشور امارات به ۷۶.۸ سال رسیده است.<ref>{{پک/بن|em13|ک=MOFA|ف=Health Care|زبان=en}}</ref> با این حال، گذار اپیدمیولوژیک به سمت بیماری‌های غیرواگیر، چالش اصلی پیش‌روی این نظام است؛ به‌گونه‌ای که بیماری‌های غیرواگیر ۷۷٪ از کل مرگ‌ومیر را تشکیل می‌دهند.<ref>{{پک/بن|em14|ک=FoodNavigator-Asia|ف=UAE government survey flags high salt, low vitamin D in local diets|زبان=en}}</ref>

ورزش ملی امارات فوتبال است که با حمایت امیران و وجود باشگاه‌ها و سه تیم مطرحی همچون الاهلی، الجزیره و العین فعالیت می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۱|ک=خبرگزاری مهر|ف=نمایندگان امارات در لیگ قهرمانان مشخص شدند/ الاهلی در جام باشگاه‌های جهان}}</ref> ورزش‌های سنتی نظیر شترسواری، شاهین‌بازی، اسب‌دوانی، غواصی آزاد، سالوکی، تیراندازی، گاوبازی و مسابقه قایق‌های بادبانی نیز از میراث بادیه‌نشینی و سنتی حفظ شده و مورد حمایت حکومت قرار دارند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۲|ک=دیار رنت|ف=آشنایی با ورزش ‌های سنتی امارات}}</ref> امارات یکبار در سال ۱۹۹۶م میزبان جام ملت‌های آسیا بود که توانست به فینال این رقابت‌ها راه پیدا کند. همچنین این کشور به‌عنوان میزبان جام ملت‌های آسیا در سال ۲۰۱۹م انتخاب شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۹|ک=فرارو|ف=امارات میزبان جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ شد}}</ref>