امارات متحده عربی: تفاوت میان نسخه‌ها

امارات متحده عربی کشوری فدرال در خاورمیانه است که در کرانه جنوبی خلیج فارس و دریای عمان قرار دارد. این کشور در ۱۹۷۱م از اتحاد هفت شیخ‌نشین ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، رأس‌الخیمه و فجیره تشکیل شد و پایتخت آن ابوظبی است. امارات با جمعیتی حدود ۱۱٫۶ میلیون نفر در ۲۰۲۵م، که بخش عمده آن را مهاجران تشکیل می‌دهند، دارای ساختار سیاسی فدرال و حکومت متمرکز مبتنی بر مناسبات قبیله‌ای است. اقتصاد آن بر نفت و گاز استوار بوده، اما با گسترش بخش‌های تجارت، خدمات و گردشگری به یکی از مراکز اقتصادی منطقه تبدیل شده است. در سیاست خارجی، این کشور با دولت‌های غربی، به‌ویژه ایالات متحده، هم‌سویی دارد و پس از توافق ابراهیم در ۲۰۲۰م، روابط خود با اسرائیل را نیز گسترش داده است. با وجود توسعه در آموزش، زیرساخت و برخی شاخص‌های اجتماعی، محدودیت در مشارکت سیاسی، نبود نظام حزبی و نقش محدود برخی اقلیت‌ها در ساختار قدرت از ویژگی‌های نظام اجتماعی ـ سیاسی آن به‌شمار می‌رود.

امارات متحده عربی کشوری با مساحت ۸۳/۶۰۰ کیلومتر مربع است که در نیمکره شمالی و شرقی، در جنوب غربی قاره آسیا در خاورمیانه واقع شده است. از نظر وسعت رتبه ۱۱۵ در دنیا را دارد و ابوظبی پایتخت آن است.<ref>{{پک/بن|امارات۳|ک=وب‌سایت گوتوتی آر|ف=خلاصه‌ای از مهم‌ترین تحولات در کشور امارات}}</ref> از شمال و شمال غربی با [[خلیج فارس|خلیج‌فارس]] و کشور ایران، از سمت شرق با [[دریای عمان]] و عمان، از سمت غرب با قطر و عربستان سعودی و از جنوب و جنوب غربی با عمان و عربستان سعودی مرز مشترک دارد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۰}}</ref> شمالی‌ترین نقطه آن از جنوبی‌ترین بخش سرزمین ایران در [[تنگه هرمز]] یعنی جزیره لارک ۳۹ کیلومتر فاصله دارد.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۱}}</ref>

واژهٔ امارات در نام این کشور، صورت جمع واژهٔ عربی اِمارَة است که در لغت به معنای امیرنشین، حکومت امیر و قلمرو تحت فرمان یک امیر می‌باشد. این واژه از ریشهٔ اَمَرَ به معنای فرمان دادن مشتق شده است و با واژهٔ اَمارَة که به معنای نشانه و علامت است، تفاوت دارد.<ref>{{پک|دهخدا|۱۳۷۲|ک=لغت‌نامه دهخدا|ص=۲۶–۲۸|ج=۲}}</ref> قبل از تأسیس امارات متحده عربی، این منطقه امارات متصالحه نام داشته است، همچنین امارات ساحل عمان نیز نامیده شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۱|ک=وب‌سایت مجمع جهانی شیعه‌شناسی|ف=آشنایی با کشور امارات متحده عربی}}</ref> نام این کشور، به معنای امیرنشین‌ها یا شیخنشین‌های متحد عربی است. علت نامگذاری این کشور به امارات این است که پس از تشکیل اتحادیه، هفت امارت یا سرزمین تحت حاکمیت یک امیر یا شیخ، شامل ابوظبی، دبی، شارجه، عَجْمان، اُمُّ‌القُوَین، رأس‌الخیمه و فُجَیرَه، این کشور را پایه‌گذاری کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۱|ک=وب‌سایت مجمع جهانی شیعه‌شناسی|ف=آشنایی با کشور امارات متحده عربی}}</ref>

شواهد باستان‌شناسی در امارات متحدهٔ عربی، از جمله کهن‌ترین گورستان‌های داخلی در جبل بوهایس، حاکی از سکونت انسان از حدود ۱۲۵٬۰۰۰ سال پیش همزمان با مهاجرت از آفریقا و تداوم آن تا دوره‌های نوسنگی و عصر برنز است.<ref>{{پک|Bretzke and et.al|2026|ک=Nature Communications|ف=Evidence from Buhais Rockshelter for human settlement in Arabia between 60,000 and 16,000 years ago|کد=en|ص=1}}</ref> این سرزمین که در منابع میان‌رودانی یا سومر و اکد با نام مَگان یا ماکان شناخته می‌شد، در عصر ام‌النار حدود ۲۶۰۰–۲۰۰۰پ. م. کانون مبادلات تجاری میان تمدن‌های دره سند، دیلمون، بین‌النهرین، ایران و شام بود.<ref>{{پک|Abed|Hellyer|2001|ک=United Arab Emirates: A New Perspective|زبان=en|ج=|ص=40-43}}</ref> پس از آن، در دوره‌های وادی سوق و عصر آهن، نظام‌های آبیاری و کوچ‌نشینی توسعه یافت. در شبه‌جزیرهٔ عربستان شرقی، منطقهٔ امارات امروزی، چند دورهٔ متمایز سکونت انسانی در دوران پیش از اسلام شناسایی شده است: دورهٔ حَفیت (۳۲۰۰–۲۶۰۰پ. م)، فرهنگ ام‌النار (۲۶۰۰–۲۰۰۰پ. م) و تمدن وادی‌سوق (۲۰۰۰–۱۳۰۰پ. م).<ref>{{پک|ابن‌اثیر|۱۳۶۷|ک=الکامل فی التاریخ|ص=۳۷۳|ج=۲}}</ref>

در دوران پیش از اسلام، این منطقه ابتدا زیر نظر [[هخامنشیان]] با نام ساتراپ مَکا یا گدروزیا در منابع یونانی و سپس زیر نظر [[ساسانیان]] با عنوان استان مازون قرار داشت. در دوره‌های پس از اسلام تا پیش از استعمار، نیز جزئی از قلمرو ایران به‌شمار می‌آمد<ref>{{پک|ابن‌اثیر|۱۳۶۷|ک=الکامل فی التاریخ|ص=۳۷۳|ج=۲}}</ref> و پیوندهای تاریخی آن با ایران و بلوچستان یا مکران ادامه یافت.<ref>{{پک|ابن‌صرای|۱۹۹۹|ک=مؤتة للدراسات الإنسانیة والاجتماعیة|ف=مسمیات قدیمة لعمان|کد=لعمان1|ص=۴۳–۵۶}}</ref>

 

پس از اعلام خروج نیروهای بریتانیا از شرق سوئز در اواخر سال ۱۹۷۱م، شیوخ هفت‌گانه برای تشکیل اتحادیه‌ای سیاسی اقدام کردند. در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۸م کنفرانسی در دبی برگزار شد که در آن طرح تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به رهبری شیخ زاید بن سلطان و همراهی شیخ راشد بن سعید آل مکتوم، به تصویب رسید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱م، شش امارت ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین و الفجیره رسماً تأسیس یک کشور مستقل دارای حاکمیت را اعلام نمودند و قانون اساسی موقت آن را تصویب کردند. حدود یک ماه بعد، امارت هفتم با نام رأس‌الخیمه نیز به این اتحادیه پیوست و در ۱۰ فوریه ۱۹۷۲م فدراسیون امارات متحدهٔ عربی را شکل دادند.<ref>{{پک|آقاملایی|۱۳۹۰|ک=پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده ادبیات و علوم انسانی|ف=بررسی و تحلیل بازتاب‌های سیاسی-فضایی ساخت جزایر مصنوعی امارات متحده عربی در خلیج فارس|ص=۹۳–۹۴}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۲|ک=پایگاه خبری تحلیلی فرارو|ف=امارات متحده عربی چگونه تأسیس شد؟}}</ref>

این کشور با قرار گرفتن در کنار خلیج‌فارس و دریای عمان، از موقعیتی راهبردی در نزدیکی تنگهٔ هرمز برخوردار است و از هفت امارت تشکیل شده که بزرگ‌ترین آنها ابوظبی و کوچک‌ترین آنها عجمان است. سرزمین امارات عمدتاً بیابانی و شامل تپه‌های ماسه‌ای و واحه‌هایی با منابع [[آب]] زیرزمینی است. بلندترین نقطهٔ آن کوه جبل جایس در رأس‌الخیمه و مهم‌ترین واحه‌های آن لیوا و بریمی هستند. آب‌وهوای این کشور گرم و خشک و بیابانی است و بارندگی کمی دارد، جز در مناطق کوهستانی بارش بیشتری رخ می‌دهد. از نظر تنوع زیستی، امارات دارای جنگل‌های کوهستانی الحجر و نواحی بیابانی ساحلی است. در واحه‌ها درختان خرما، آکاسیا و اکالیپتوس می‌رویند و حیات وحش آن شامل گونه‌هایی مانند تیزشاخ عربی، شتر یک‌کوهانه و پلنگ است که برنامه‌های حفاظتی در جزیرهٔ صیر بنی‌یاس برای بقای آنها اجرا شده است. پهنه‌های آبی خلیج‌فارس و دریای عمان نیز زیستگاه ماهیانی همچون تُن، سوف و کوسه‌هاست.<ref>{{پک/بن|em5|ک=website Encyclopedia Britannica|ف=United Arab Emirates|زبان=en}}</ref><ref>{{پک|حنفی|۱۴۰۴|ک=پژوهشنامه علوم دفاعی|ف=تحلیل زمانی- مکانی اقلیم نظامی کشور امارات متحده عربی|ص=۹۰}}</ref>

بر اساس آمار سال ۲۰۲۳م اتباع اماراتی نسبت به سایر ملیت‌ها ۱۱/۴۸٪ معادل ۱/۱۷ میلیون نفر و ۸۸/۵۲٪ حدود ۹ میلیون نفر را مهاجرین تشکیل می‌دهند. ترکیب جنسیتی جمعیت شامل ۶۸٫۵۸ درصد مرد و ۳۱٫۴۲ درصد زن می‌باشد. گروه سنی ۲۵ تا ۵۴ سال ۶۴/۱۵٪ برابر با ۶/۵۲ میلیون نفر جمعیت جوان این کشور عمدتاً از اتباع هند و پاکستان هستند که به دلیل ارزان بودن دستمزد، تقاضای بیشتری برای به‌کارگیری آن‌ها وجود دارد. ایرانیان نیز با ۴۸۰هزار نفر در رتبه پنجم قرار گرفته‌اند و ۴/۷۶ درصد کل جمعیت ساکن امارات را تشکیل می‌دهند. ایرانیان مقیم امارات بر خلاف سایر ملیت‌ها اکثراً به‌صورت غیرگروهی به این کشور مهاجرت کرده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۴|ک=وب‌سایت وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی ایران|ف=ترکیب جمعیت امارات درابتدای سال ۲۰۲۳}}</ref>

زبان رسمی و اداری امارات، زبان عربی است و به لهجه‌های عربی فصیح و عربی خلیج محاوره می‌شود. از زبان‌های غیربومی این کشور می‌توان به فارسی، هندی، اردو، بلوچی، انگلیسی و پشتو اشاره کرد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸}}</ref>

اسلام در قرن اول هجری و به فاصله کمی بعد از رحلت [[حضرت محمد|پیامبر اسلام]] توسط عمرو بن عاص وارد این سرزمین شد. ورود تشیع نیز به کشور امارات به قرن نوزدهم میلادی و همزمان با اوج صنعت صید مروارید و ورود بازرگانان ایرانی و هندی بازمی‌گردد.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۷}}</ref> امروزه مذاهب اسلامی موجود در امارات متحده عربی عبارت از شافعی، حنبلی، مالکی، حنفی، شیعه، اباضی و وهابی است. اباضی و وهابی‌ها در اقلیت مطلق و اکثر مردم پیرو مذهب مالکی هستند. قبلاً فرقه‌های اسماعیلیه و علی‌اللهی نیز در امارات زندگی می‌کردند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۶}}</ref><ref>{{پک|مظفری|۱۳۵۷|ک=امارات خلیج فارس، پژوهش اقتصادی، سیاسی و اجتماعی،|ص=۱۵۷|ج=}}</ref>

در سال ۲۰۱۶م از جمعیت این کشور ۸۰٪ سنی، ۱۶٪ شیعه و ۴٪ بقیه مذاهب بودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۶۳}}</ref> در سال ۲۰۲۲م از جمعیت این کشور ۸۳٪ سنی و ۱۷٪ شیعه گزارش شده است.<ref>{{پک/بن|امارت۵|ک=وب‌سایت دانشگاه ادیان و مذاهب|ف=جغرافیای جهان تشیع}}</ref> بیشترین تمرکز شیعیان در امارت دبی است و پس از آن در ابوظبی و شارجه قرار دارند. شیعیان به دو دسته بومی از قبیله بحارنه و غیربومی مهاجران ایرانی، هندی، پاکستانی، بحرینی، عراقی، لبنانی و افغانی تقسیم می‌شوند. گروه خوجه اثنی‌عشری با اصالت هندی و پاکستانی نیز از جمله شیعیان مقیم این کشور هستند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref> ارتباطات روزمره میان شیعیان و غیرشیعیان در سطح جامعه به‌صورت مسالمت‌آمیز توصیف شده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۷–۹۰}}</ref>

امارات متحده عربی یک فدراسیون پادشاهی مطلقه است که از هفت شیخ‌نشین موروثی تشکیل شده است. شورای عالی اتحاد که متشکل از هفت حاکم امارت‌هاست، عالی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری کشور محسوب می‌شود.<ref>{{پک/بن|دولة|ک=وب‌سایت تشریعات الإمارات العربیة المتحدة|ف=دستور دولة الإمارات العربیة المتحدة|زبان=ar}}</ref>

تشکیل حزب و گروه سیاسی در کشور امارات ممنوع است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۲|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=یک مقام اماراتی تشکیل احزاب سیاسی در کشورش را منتفی دانست}}</ref> شیعیان از دسترسی به پست‌های کلیدی حکومتی محروم هستند. اداره اوقاف جعفری در دبی، تنها نهاد رسمی مسئول امور مذهبی شیعیان است که در سال ۱۹۷۱م تأسیس شده است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۵–۷۶ و ۸۴}}</ref> حاکمان امارات با احساس خطر، محدودیت‌هایی را بر شیعیان اعمال کردند و از نفوذ آنان در مشاغل حساس کشوری و لشکری خودداری نمودند.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۶–۷۸}}</ref> همچنین سیاست پاکسازی امارات از شیعیان با اخراج هزاران شیعه از عراق، لبنان، افغانستان، پاکستان و هند در سال‌های اخیر، از دیگر چالش‌های جدی این اقلیت مذهبی به‌شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۷۸–۸۵}}</ref>

امارات متحده عربی از اعضای مؤسس شورای همکاری خلیج فارس، اتحادیه عرب، سازمان همکاری اسلامی و جنبش عدم تعهد است و با اکثر کشورهای جهان روابط دیپلماتیک دارد.<ref>{{پک/بن|em7|ک=website MOFA|ف=Foreign Policy|زبان=en}}</ref> بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک در ابوظبی و کنسولگری‌ها در دبی مستقر هستند.<ref>{{پک/بن|em8|ک=CBC|ف=U.A.E. leaving OPEC amid Middle East energy supply crunch|زبان=en}}</ref>

امارات با بهره‌گیری از جایگاه ژئوپلیتیک خود، راهبردهای متعددی را برای افزایش نفوذ خود در غرب آسیا دنبال می‌کند: امضای توافق‌های نظامی با دولت‌های غربی، در اختیار گذاشتن پایگاه‌های نظامی از جمله پایگاه الضفره به آمریکا، مشارکت در توسعه سامانه دفاع موشکی یکپارچه آمریکا، گسترش همکاری با ناتو، برگزاری مانورهای مشترک، اعزام نیرو به مأموریت‌های بین‌المللی، تأمین تجهیزات راهبردی، متنوع‌سازی منابع خرید تسلیحات از جمله چین و روسیه، سیاست خودکفایی در تولید سلاح و مداخله نظامی در بحران‌های منطقه‌ای یمن و لیبی. چشم‌انداز این کشور تبدیل شدن به نخستین قدرت نظامی در خلیج فارس است.<ref>{{پک|هدایتی و پورشیرمحمدی|۱۴۰۳|ک=آفاق امنیت|ف=استراتژی نظامی امارات متحده عربی و تأثیر آن بر امنیت دفاعی - نظامی جمهوری اسلامی ایران در منطقه خلیج فارس|ص=۱۴۳}}</ref> امارات در سال‌های اخیر، روابط خود را با چین و روسیه نیز گسترش داده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۱|ک=وب‌سایت ایراس|ف=جهان هرگز سیاه و سفید نیست: امارات چگونه روابط خود را با ایالات متحده، روسیه و چین توسعه می‌دهد}}</ref> همچنین هند و امارات متحده عربی در ژانویه ۲۰۲۶م، شراکت راهبردی دفاعی، ائتلاف نظامی دهلی و ابوظبی در برابر محور پاکستان را آغاز کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۲|ک=خبرگزاری فارس|ف=ائتلاف نظامی هند و امارات مقابل محور پاکستان-عربستان}}</ref><ref>{{پک/بن|em9|ک=website His Highness Sheikh Mohamed bin Zayed Al Nahyan|ف=UAE President, Indian Prime Minister witness exchange of several agreements, memoranda between two countries|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em10|ک=website Hindustan Times|ف=India-UAE moving towards strategic defence cooperation|زبان=en}}</ref>

'''روابط با آمریکا:''' امارات متحده عربی و ایالات متحده آمریکا، همکاری نظامی-امنیتی دارند. این رابطه بر پایه موافقتنامه دفاعی ۱۹۹۴م است که در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۹م به‌روزرسانی شده است و شامل حضور دائمی حدود ۳٬۵۰۰ پرسنل نظامی آمریکایی در پایگاه راهبردی الظفره<ref>{{پک/بن|امارات۱۶|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=مهم‌ترین راهبردهای نظامی و دفاعی امارات}}</ref> و استفاده از بندر جبل علی به‌عنوان مهم‌ترین مرکز لجستیکی نیروی دریایی آمریکا در خارج از این کشور است.<ref>{{پک/بن|UAE001|ک=website Citadel|ف=Advanced training, weaponry highlight long-standing ties between US, UAE|زبان=en}}</ref> امارات که از سوی واشینگتن به‌عنوان شریک دفاعی اصلی شناخته می‌شود، طی دهه‌های گذشته با خریدهای گسترده تسلیحاتی، به یکی از بزرگ‌ترین مشتریان صنایع دفاعی آمریکا تبدیل شده است.<ref>{{پک/بن|UAE002|ک=website Congressional Research Service (CRS)|ف=The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy|زبان=en}}</ref> ارزش کل فروش نظامی به این کشور از سال ۱۹۵۰م تا ۲۰۲۳م، بالغ بر ۳۳٫۸ میلیارد دلار بوده و در سال‌های اخیر با قراردادهای جدیدی نظیر خرید بالگردهای شینوک و مهمات هدایت‌شونده و همچنین سرمایه‌گذاری‌های کلان در حوزه هوش مصنوعی، حجم این مناسبات اقتصادی-امنیتی به بیش از ۲۰۰ میلیارد دلار رسیده است.<ref>{{پک/بن|UAE003|ک=website Advisor Perspectives|ف=Trump’s Gulf Visit Ignites Record Military Sales and AI Infrastructure Boom|زبان=en}}</ref> کارشناسان این حجم از سرمایه‌گذاری و وابستگی نظامی را نوعی باج راهبردی یا پرداخت هزینه برای تضمین حمایت‌های سیاسی و نظامی آمریکا و جایگاه ویژه در معادلات منطقه‌ای توصیف می‌کنند.<ref>{{پک/بن|UAE004|ک=website Congress.gov|ف=The United Arab Emirates (UAE): Issues for U.S. Policy|زبان=en}}</ref>

'''روابط با اسرائیل:''' پس از [[انقلاب اسلامی ایران]]، امارات در جنگ عراق و ایران در کنار صدام قرار گرفت و هم‌زمان مسیر پنهان همکاری با اسرائیل را از دهه ۱۹۸۰م آغاز کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۷|ک=وب‌سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی|ف=مروری بر تاریخچه چالش‌های سیاسی و امنیتی امارات متحده عربی}}</ref> در سال ۲۰۲۰م با امضای پیمان ابراهیم، روابط خود را با اسرائیل عادی‌سازی کرد و به سومین کشور عربی پس از مصر و اردن تبدیل شد که با اسرائیل پیمان صلح امضا می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۱۹|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=در مورد توافق اسرائیل و امارات در ویکی تابناک بیشتر بخوانید}}</ref> این توافق با محوریت تهدیدانگاری نسبت به ایران، زمینه‌ساز همکاری‌های دفاعی، اطلاعاتی و فناوری نظامی شد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۸|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=توافق ابراهیم؛ خروج همکاری‌های امنیتی امارات و اسرائیل از سایه}}</ref>

در جریان [[جنگ رمضان]]، اسرائیل سامانه‌های گنبد آهنین را در اختیار امارات قرار داده بود.<ref>{{پک/بن|امارات۲۱|ک=خبرگزاری فارس|ف=اذعان ۲ مقام آمریکایی به ارسال گنبد آهنین از اسرائیل برای امارات}}</ref> همچنین گزارش شده که مقام‌های ارشد رژیم صهیونیستی از جمله نتانیاهو،<ref>{{پک/بن|امارات۲۲|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=خشم و نگرانی از افشای سفر جنجالی محرمانه نتانیاهو به امارات}}</ref> رئیس موساد، رئیس شین‌بت و رئیس ستاد ارتش به‌طور محرمانه، با سفر به امارات با محمد بن زاید دیدار کردند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref> دیوید بارنی، رئیس سازمان جاسوسی موساد، نیز دو مرتبه به‌طور محرمانه برای هماهنگی‌های مرتبط در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران به کشور امارات سفر کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۳|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=سفرهای مخفیانه رئیس موساد به امارات در طول جنگ}}</ref>

در جریان جنگ رمضان، امارات متحده عربی با در اختیار گذاشتن خاک و فضای هوایی خود برای حملات ایالات متحده و اسرائیل، مشارکت فعالی در جبهه مخالف ایران داشت.<ref>{{پک/بن|امارات۱۱|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=امارات سفارت خود در ایران را بست}}</ref> در این بازه، تأسیسات انرژی ایران در مناطقی مانند قشم، ابوموسی، بندرعباس و پالایشگاه لاوان هدف حملات هوایی امارات قرار گرفت.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۳۱|ک=خبرگزاری ایسنا|ف=عربستان از حملات مخفیانه امارات به ایران شکایت دارد}}</ref><ref>{{پک/بن|em20|ک=website Futubull News|ف=The UAE involved in the conflict? Reports claim it secretly attacked Iran, hitting an oil refinery on an island in the Persian Gulf in April.|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۳۲|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=امارات مخفیانه به حملات اسرائیل و آمریکا به ایران پیوست/ حمله به «جزیره لاوان» کار امارات بود}}</ref> ایران در پاسخ، با موشک و پهپاد، امارات را هدف قرار داد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref> این اقدام زیرساخت‌های نفتی امارات، از جمله خط لوله حبشان-فجیره را با تهدیدهای جدی مواجه کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۲۹|ک=خبرگزاری خانه ملت|ف=توهم «اسپارتای کوچک» در میدان بزرگان؛ چرا بازی ابوظبی به بن‌بست رسید؟}}</ref> در واکنش به این حملات، وزارت خارجه امارات متحده عربی سفارت خود در تهران را تعطیل کرد.<ref>{{پک/بن|امارات۱۱|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=امارات سفارت خود در ایران را بست}}</ref>

ایران در نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل متحد، خواستار پرداخت غرامت از سوی امارات به دلیل مشارکت در حملات علیه خود شد.<ref>{{پک/بن|امارات۳۴|ک=خبرگزاری فارس|ف=درخواست غرامت ایران از کشورهایی که در جنگ رمضان نقش داشتند}}</ref> در سطح اقتصادی، این تنش‌ها منجر به خروج امارات از اوپک و اوپک پلاس، اختلال در زنجیره تأمین کالاها و توقف پروژه‌های کریدور اقتصادی مشترک شد.<ref>{{پک/بن|امارات۴۲|ک=خبرگزاری تسنیم|ف=پایداری افزایش قیمت‌های سوخت، مواد غذایی و پروازها در جهان}}</ref> در همین چارچوب اختلاف میان عربستان سعودی و امارات متحده عربی نمود بیشتری یافت.<ref>{{پک|موسوی|۱۴۰۵|ک=شبکه شرق|ف=جنگ رمضان و پیامدهای آن}}</ref>

رویکردهای دیپلماتیک پس از پایان درگیری‌ها، نشانه‌هایی از تعدیل رویکرد امارات برای کاهش تنش، از جمله تماس تلفنی معاون رئیس این کشور با رئیس [[مجلس شورای اسلامی|مجلس]] [[مجلس شورای اسلامی|شورای اسلامی]] ایران مشاهده شد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۵|ک=پایگاه خبری تحلیلی شرق|ف=تماس تلفنی مقامات ایران و امارات بعد از جنگ}}</ref> با وجود مشارکت نظامی، امارات همچنان کانال‌های دیپلماتیک پنهانی و میانجی‌گری از طریق عمان را برای مدیریت روابط با ایران حفظ کرده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی ایراف|ف=افشای نقش پنهان امارات در جنگ رمضان {{!}} حملات هماهنگ با آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران}}</ref>

نیروهای مسلح امارات در سال ۱۹۷۱م از نیروهای پیشاهنگی عمان شکل گرفت.<ref>{{پک/بن|em11|ک=website Aletihad|ف=UAE marks 50 years of Armed Forces unification|زبان=en}}</ref> گزارش‌ها حاکی از خرید ۶ فروند بالگرد شینوک،<ref>{{پک/بن|em12|ک=website MILITARNYI|ف=One billion for six helicopters: UAE orders Chinook helicopters|زبان=en}}</ref> ۴۰۰ فروند موشک هوابه‌هوای AIM-۱۲۰، تعداد ۱۵۰۰ بمب کوچک هدایت‌شونده، ۱۲۰۰ بمب هوشمند و همچنین اجزای سامانه پدافندی تاد (THAAD) از ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۶م است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۷|ک=خبرگزاری صدا و سیما|ف=آمریکا، بیش از ۱۶ میلیارد دلار سلاح به امارات و کویت می‌فروشد}}</ref> اکثر افسران آنها در آکادمی‌های نظامی جمله آکادمی سلطنتی آموزش‌های نظامی سندهرست در بریتانیا آموزش دیده‌اند.<ref name=":02">{{پک|غلام‌نیا|پیرمحمدی|۱۳۹۹|ک=آفاق امنیت|ف=تحول در سیاست منطقه‌ای امارات متحده عربی؛ رهیافت محمد بن زاید|ص=۱۲۲}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۰۱۸|ک=پایگاه خبری تحلیلی فرارو|ف=امیران عرب در کجا آموزش نظامی می‌بینند؟}}</ref>

* '''نیروی زمینی:''' نیروی زمینی امارات که در سال ۱۹۷۶م با تأخیر و به‌صورت شکننده شکل گرفت و با تسلیحات عمدتاً فرانسوی تقویت شد.

* '''نیروی هوایی:''' نیروی هوایی امارات از سال ۱۹۶۸م پیش از استقلال از بریتانیا شکل گرفته و امروز با بیش از ۴۵۰۰ پرسنل در ۷ پایگاه مستقر است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۱۹|ک=وب‌سایت جماران|ف=نیروهای مسلح امارات عربی متحده}}</ref>

امارات در سال ۲۰۱۸م رتبه ۱۲۱ شاخص شکاف جنسیتی (مجمع جهانی اقتصاد) قرار گرفت. گزارش‌های حقوق بشری به موانعی نظیر فقدان قانون جامع علیه [[خشونت خانگی]]، تداوم [[ازدواج‌ اجباری|ازدواج‌های اجباری]] مبتنی بر عرف قبایلی و [[تعدد زوجات|چندهمسری]] اشاره دارند. همچنین محدودیت در ازدواج با اتباع غیراماراتی و گزارش‌هایی در خصوص [[قاچاق زنان]] و ناپدیدشدگی اجباری، از چالش‌های حقوقی و اجتماعی در این حوزه به‌شمار می‌روند.<ref>{{پک/بن|امارات۲۶|ک=وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح|ف=نقش و جایگاه زنان در امارات متحده عربی، بیم‌ها و امیدها}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۸|ک=پایگاه خبری تحلیلی همشهری آنلاین|ف=زنان امارات در دوران گذار}}</ref>

سیاست‌های حمایتی و قوانین مدنی [[خانواده]] در امارات جایگاهی محوری دارد.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref> امارات با نام‌گذاری سال ۲۰۲۶م به عنوان «سال خانواده»، سیاست‌های فدرالی برای تقویت هویت ملی و رفاه خانواده به اجرا درآمده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۱|ک=وب‌سایت مسیر اقتصاد|ف=برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»}}</ref><ref>{{پک/بن|em15|ک=website UAE Year Of|ف=About UAE Year Of|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em16|ک=website Kabar - National News Agency of the Kyrgyz Republic|ف=UAE declares 2026 Year of the Family|زبان=en}}</ref><ref>{{پک/بن|em17|ک=website Khaleej Times|ف=UAE President announces 2026 as 'Year of family'|زبان=en}}</ref> این راهبردها شامل اصلاح قوانین منابع انسانی، ترویج دورکاری و اعطای مرخصی‌های [[زایمان]] و مراقبت از کودک در مناطقی چون عجمان، دبی و شارجه است. در سطح حقوقی، قوانین مدنی ابوظبی برای غیرمسلمانان امکان ازدواج مدنی، [[طلاق]] بدون اثبات تقصیر و حضانت برابر را فراهم کرد. اصلاحات فدرال نیز مواردی نظیر ۵ روز مرخصی والدینی و افزایش سن [[حضانت]] تا ۱۸ سال را در بر می‌گیرد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۱|ک=وب‌سایت مسیر اقتصاد|ف=برنامه ویژه امارات برای حمایت از ازدواج و فرزندآوری در «سال خانواده»}}</ref>

ازدواج و طلاق پیشرفت‌های اقتصادی و تغییرات ساختاری در خانواده با افزایش [[سن ازدواج]] و [[نرخ طلاق]] همراه بوده است.<ref>{{پک/بن|em18|ک=website Gulf House for Studies and Publishing|ف=The New Gulf: More Modernity, Fewer Children|زبان=en}}</ref> هزینه‌های ازدواج ([[مهریه]] و مسکن) و تمایل به استقلال در کنار تغییرات فرهنگی و گرایش به سبک زندگی غربی، از عوامل تأخیر در [[ازدواج]] جوانان محسوب می‌شوند.<ref>{{پک/بن|امارات۶۱|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=افزایش هزینه‌ها مهم‌ترین عامل بالارفتن سن ازدواج در امارات است}}</ref> آمارها نشان‌دهنده ثبت ۴۵۵۴ مورد [[طلاق]] در امارات طی سال ۲۰۱۹ است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۲|ک=پایگاه خبری تحلیلی شفقنا|ف= «ترند طلاق»؛ معضل تازه کشورهای خلیج فارس و افزایش چشمگیر نرخ طلاق در این کشورها}}</ref> دلایل عمده این جدایی‌ها شامل عدم تفاهم، مشکلات مالی، خشونت خانگی، دخالت [[خویشاوندی|خویشاوندان]] و تفاوت‌های فرهنگی ذکر شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۳|ک=خبرگزاری صدا و سیما|ف=افزایش بی‌سابقه طلاق در امارات عربی متحده}}</ref> نرخ باروری امارات متحده عربی نیز مانند نیمی از کشورهای غرب آسیا، با روند نزولی باروری به زیر سطح جانشینی مواجه شده است.<ref>{{پک|ترابی و فراش خیالو|۱۳۹۹|ک=مطالعات راهبردی زنان|ف=بررسی و مقایسه روند کاهش باروری در کشورهای آسیایی با استفاده از تحلیل پیشینه واقعه|ص=۷ و ۲۳}}</ref> [[نرخ باروری]] در این کشور که در سال ۲۰۱۲م حدود ۵٫۴ فرزند بود، در سال ۲۰۲۲م به ۱٫۴۹ فرزند کاهش یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۸|ک=website Facebook ایرانیان امارات|ف=نرخ باروری امارات که در ۲۰۱۲ حدود ۵٫۴ فرزند بود}}</ref>

غالباْ شکل ارتباطات بین مردم در این کشور برحسب نیازهای اقتصادی تعریف می‌شود.<ref>{{پک|امامزاده شوشتری، نواب و شریعتمداری|۱۴۰۱|ک=شیعه‌پژوهی|ف=بررسی الگوی ارتباطی شیعیان امارات متحده عربی در تعامل با جامعه غالب|ص=۷۵}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۳|ک=وب‌سایت نیووی|ف=شغل‌های پردرآمد در دبی + درآمد ۲۰۲۶}}</ref> [[فرهنگ]] اجتماعی امارات بر پایه احترام، ادب و [[مهمان‌نوازی]] عربی شکل گرفته و ارتباطات روزمره بر اساس ارزش‌های اسلامی تنظیم می‌شود. مردم بومی امارات رفتاری محترمانه دارند و تعاملات اجتماعی میان زنان و مردان در اماکن عمومی، تابع قوانین و هنجارهای خاصی است که رعایت آنها برای همه ساکنان، ازجمله مهاجران، ضروری است. بر اساس قوانین این کشور، تماس فیزیکی و حضور جمعی بین مردان و زنان نامحرم در اماکن عمومی ممنوع است و تخلف از آن، مجازات قانونی در پی دارد. همچنین، خوردن و آشامیدن در اماکن عمومی در ماه [[رمضان]] تخلفی قانونی محسوب می‌گردد و برای آن جریمه یا مجازات در نظر گرفته شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۲۴|ک=مؤسسه دانا اندیشان|ف=فرهنگ امارات 2026}}</ref>

آیین‌های مذهبی در امارات متحده عربی بازتابی از هویت اسلامی این کشور و تنوع فرهنگی اقوام مختلف ساکن در آن است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۵|ک=وب‌سایت ایکراسنس|ف=امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی}}</ref> مهم‌ترین مناسبت‌های دینی مسلمانان شامل حق‌اللیله در نیمه ماه شعبان، [[صله رحم|صله‌رحم]]، دیدار از خانواده و بستگان پس از نماز تراویح در ماه رمضان و جلسات شب‌نشینی تا زمان سحر،<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۶|ک=پایگاه خبری تحلیلی میدل ایست نیوز|ف=رسوم و آیین‌های خاص مردم امارات در ماه رمضان}}</ref> [[عید فطر]] و [[عید قربان]] است که هر یک با آداب‌ورسوم خاصی از جمله گردهمایی‌های خانوادگی و اعمال خیریه همراه هستند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۵|ک=وب‌سایت ایکراسنس|ف=امارات متحده عربی - تاریخ، معماری و فرهنگ اسلامی}}</ref> مسلمانان در روز نخست عید فطر بعد از خوردن [[خرما]] و برخی شیرینی‌های سنتی لباس‌های نو به تن کرده و برای اقامه [[نماز]] به [[مسجد]] می‌روند. بازی‌های دسته جمعی، داستان‌سرایی و نقاشی [[حنا]] روی دست، از جمله مراسم این روز است. عید فطر در این کشور سه‌روز تعطیل است و یک روز قبل از فرارسیدن عید نیز جزو تعطیلات قرار می‌گیرد.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۷|ک=وب‌سایت خبربان|ف=آداب و رسوم کشورهای مختلف در عید فطر در جهان}}</ref> همچنین، میلاد پیامبر در ۱۲ ربیع‌الاول در امارات تعطیل رسمی است و با برگزاری مجالس [[دعا]] و سخنرانی‌های مذهبی گرامی داشته می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۸|ک=پایگاه خبری تحلیلی قدس|ف=روز میلاد پیامبر اعظم در تمامی کشورهای اسلامی به جز عربستان تعطیل رسمی است}}</ref>

مراسم [[عزاداری امام حسین|عزاداری محرم]]، اقامه [[نماز جمعه]] با خواندن دو خطبه عربی و فارسی، برقراری جلسات قرائت قرآن، دعاهای کمیل و ندبه و نیز برگزاری مراسم اعیاد و سوگواری اهل‌بیت از جمله آیین‌های مذهبی شیعیان است.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۰}}</ref> با این حال، شیعیان برای برگزاری آیین‌های خود با محدودیت‌هایی مواجه هستند و در مواردی گزارش‌هایی از ثبت مشخصات عزاداران و محدودیت در صدور ویزای مداحان وجود داشته است.<ref>{{پک/بن|امارات۷۴|ک=پایگاه خبری تحلیلی تابناک|ف=اعمال محدودیت برای عزاداران حسینی (ع) در امارات؛ تکرار وقایع ۸۸}}</ref>

در امارات متحده عربی برخی از ۴ هزار و ۸۱۸ مسجد ساخته شده است که برخی از آنها شهرت جهانی دارند. براساس آمار رسمی یک هزار و ۴۱۸ مسجد در دبی، ۲ هزار و ۲۸۹ مسجد در ابوظبی و ۶۰۰ مسجد نیز در شارجه قرار گرفته است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۴|ک=خبرگزاری ایکنا|ف=نگاهی بر مساجد امارات متحده عربی}}</ref> در میان این مساجد، مسجد عظیم شیخ زاید آل نهیان، بزرگ‌ترین مسجد این کشور و هشتمین مسجد بزرگ جهان است که با بزرگ‌ترین فرش جهان که توسط علی خالقی، هنرمند ایرانی طراحی و در ایران بافته شده، مفروش شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۵۵|ک=خبرگزاری فارس|ف=امارات متحده عربی کشوری با ۵ هزار مسجد توریستی + تصاویر}}</ref> مهم‌ترین مراکز مذهبی شیعیان نیز شامل مسجد امام علی، مسجد امام حسین، مسجد الزهرا، مسجد الرسول، مسجد العین، حسینیه لاری‌های دبی و حسینیه گِراشی‌ها است. مسجد امام حسین در دبی که با پیگیری نماینده [[رهبر جمهوری اسلامی ایران]] ساخته شده، از مهم‌ترین مراکز فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی شیعیان به‌شمار می‌آید.<ref>{{پک|ارزانی و کشاورز|۱۳۹۵|ک=شیعه‌شناسی|ف=شیعیان امارات متحده عربی|ص=۸۱–۸۳}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۵۷|ک=پایگاه خبری تحلیلی عصر ایران|ف=افتتاح عبادتگاه مشترک اسلامی، مسیحی و یهودی در امارات}}</ref>

رسانه‌های امارات متحده عربی عمدتاً در مالکیت دولت یا گروه‌های نزدیک به آن هستند و روزنامه‌های روزانه‌ای چون الخلیج، منتشرشده در شارجه، الاتحاد وابسته به گروه ابوظبی، خلیج تایمز و نشریات انگلیسی‌زبان تأثیرگذاری چون گلف تودی<ref>{{پک/بن|امارات۶۶|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=مهم‌ترین مطالب روزنامه‌های امارات}}</ref> و نشنال را شامل می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۶۷|ک=خبرگزاری ایرنا|ف=محرمانه/ روزنامه نشنال}}</ref> این بخش، هم‌زمان با تغییرات اقتصادی، شاهد رشد بوده، به‌گونه‌ای که در سال ۲۰۲۵م درآمد صنعت سینما از مرز ۷۳۴ میلیون درهم فراتر رفته و بخش بازی‌های دیجیتال نیز به درآمدی بالغ بر ۲٫۷ میلیارد درهم دست یافته است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۸|ک=وب‌سایت الهیئة الوطنیة للإعلام|ف=۷۳۴ میلیون درهم إیرادات السینما فی الإمارات}}</ref> روزنامه‌های انگلیسی زبان مهم در این کشور شامل گلف نیوز پر تیراژترین روزنامه است. تعدادی از سازمان‌های خبری بین‌المللی از جمله رویترز، آسوشیتدپرس، فرانس‌پرس، بلومبرگ، داو جونز نیوزوایرز، سی‌ان‌ان و بی‌بی‌سی، در شهرک رسانه‌ای دبی حضور دارند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۰|ک=خبرگزاری فارس|ف=بررسی ابعاد نقض حقوق بشر در امارات}}</ref> خبرگزاری وام (WAM) در راستای روابط تازه با اسرائیل، در سال ۲۰۲۱م سرویس خبری خود را به زبان عبری راه‌اندازی کرده است.<ref>{{پک/بن|WAM|ک=website Arabnews|ف=UAE state-news agency WAM launches service in Hebrew|زبان=en}}</ref>

نظارت بر حوزه رسانه در کشور امارات تحت کنترل دولت قرار دارد و این صنعت رو به رشد، در فضایی محدودکننده فعالیت می‌کند. یک گزارش در سال ۱۳۹۱ش حاکی از نقش مطبوعات وابسته به دولت در حملات علیه فعالان حقوق بشری و بازداشت دست‌کم ۹۴ نفر به اتهام ارتباط با گروه‌های مخالف است. سازمان‌های بین‌المللی این اقدامات را محکوم کرده و نسبت به تشدید قوانین نظارتی و ممنوعیت تجمعات اعتراضی در امارات هشدار داده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۰۰۱۴|ک=پایگاه خبری شبکه العالم|ف=حمله گسترده رسانه‌های اماراتی به فعالان حقوق بشر}}</ref> قانون جرایم سایبری، هرگونه محتوای منتقدانه یا مغایر با ارزش‌های ملی و امنیت را پیگرد قانونی می‌کند و هرگونه نقد نسبت به مقامات سیاسی و مشکلات اقتصادی کشور را ممنوع ساخته است.<ref>{{پک/بن|امارات۶۹|ک=شفقنا|ف=جریمه ۲۰۰ هزار درهمی امارات برای منتشرکنندگان ویدئوی انفجارها}}</ref> امارات در شاخص‌های جهانی آزادی مطبوعات، در زمره کشورهایی با فضای رسانه‌ای بسیار محدود قرار گرفته است؛ به‌گونه‌ای که سازمان گزارشگران بدون مرز، آن را در رتبه ۱۵۸ جهان از ۱۸۰ کشور در سال ۲۰۲۵م قرار داده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۰۱۳|ک=website RSF|ف=رده‌بندی جهانی آزادی رسانه در سال ۲۰۲۴ - روزنامه‌نگاری زیر فشار سیاسی}}</ref> امارات اولین کشور عرب‌زبان شد که حداقل سن استفاده از رسانه‌های اجتماعی را تعیین می‌کند. بر اساس این قانون، کودکان زیر ۱۵ سال از ایجاد یا استفاده از هرگونه حساب کاربری در پلتفرم‌های اجتماعی منع شده‌اند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۰|ک=خبرگزاری ایسنا|ف=امارات هم وارد چرخه محدودیت شبکه‌های اجتماعی شد}}</ref><ref>{{پک/بن|امارات۰۰۱۲|ک=وب‌سایت دنیای اقتصاد|ف=محدودیت جدید دیجیتال در امارات/ دسترسی به شبکه‌های اجتماعی برای این گروه سخت شد}}</ref>

در دوران معاصر، امارات با اتکا به درآمدهای نفتی که از دههٔ ۱۹۶۰م به‌دست‌آورد،<ref>{{پک/بن|امارات۰۱|ک=وب‌سایت میز نفت|ف=تاریخ نفت امارات}}</ref> زیرساخت‌های خود را ایجاد کرد و پس از استقلال، به یکی از بازیگران تأثیرگذار منطقه‌ای تبدیل شد.<ref>{{پک|Alshafiei|۲۰۰۷|ک=Academic thesis|ف=The History of Transport in the United Arab Emirates|کد=en|ص=iii}}</ref> اقتصاد امارات متحده عربی، مبتنی بر مدلی متنوع و فراتر از درآمدهای نفتی، با تکیه بر مرکزیت تجاری و با ثبات نسبی است.<ref>{{پک/بن|امارات۱۴|ک=پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه|ف=سیاست و حکومت در امارات عربی متحده}}</ref> بخش غیرنفتی بیش از ۷۰٪ از تولید ناخالص داخلی را تشکیل می‌دهد و این کشور در دو دههٔ اخیر بر پایهٔ ثبات سیاسی، خدمات مالی، گردشگری، تجارت جهانی و جذب سرمایهٔ خارجی رشد کرده است.<ref>{{پک/بن|em19|ک=website Economy Middle East|ف=Perspective in uncertain times: Why the UAE’s economic fundamentals remain strong|زبان=en}}</ref> بازار کار این کشور شامل مشاغل پردرآمد در حوزه‌های مالی، فناوری اطلاعات، پزشکی، مهندسی و نیروی هوایی تا مشاغل خدماتی و کارگری می‌شود. دولت امارات حداقل یا حداکثر حقوقی برای کارکنان خود تعیین نکرده و میزان درآمد بر اساس عقد قراردادهای کاری و توانایی مذاکره افراد تعیین می‌شود.<ref>{{پک/بن|امارات۵۲|ک=وب‌سایت حامی مهاجر|ف=درآمد مشاغل مختلف در امارات چقدر است؟}}</ref> شاخص‌هایی نظیر رشد تولید ناخالص داخلی، درآمدهای تجاری غیرنفتی، گردشگری، جذب سرمایه‌های خارجی، کارآفرینی، فناوری‌های صنعتی و نرخ پایین بیکاری، در کنار افزایش اشتغال مهاجران، توسعهٔ مشاغل جوانان و ارتقای استانداردهای رفاه اجتماعی، از مهم‌ترین عوامل توسعهٔ انسانی امارات محسوب می‌شوند.<ref>{{پک|عبیدیان و مرزبانی|۱۴۰۳|ک=مطالعات اقتصاد سیاسی بین‌الملل|ف=شاخص‌های مؤثر در توسعه اقتصادی امارات متحده عربی و گذر از رکود اقتصادی ناشی از بحران کرونا|ص=۱۰۱ و ۱۱۳}}</ref>

ورزش ملی امارات فوتبال است که با حمایت امیران و وجود باشگاه‌ها و سه تیم مطرحی همچون الاهلی، الجزیره و العین فعالیت می‌کند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۱|ک=خبرگزاری مهر|ف=نمایندگان امارات در لیگ قهرمانان مشخص شدند/ الاهلی در جام باشگاه‌های جهان}}</ref> ورزش‌های سنتی نظیر شترسواری، شاهین‌بازی، اسب‌دوانی، غواصی آزاد، سالوکی، تیراندازی، گاوبازی و مسابقه قایق‌های بادبانی نیز از میراث بادیه‌نشینی و سنتی حفظ شده و مورد حمایت حکومت قرار دارند.<ref>{{پک/بن|امارات۷۲|ک=وب‌سایت دیار رنت|ف=آشنایی با ورزش‌های سنتی امارات}}</ref> امارات یکبار در سال ۱۹۹۶م میزبان جام ملت‌های آسیا بود که توانست به فینال این رقابت‌ها راه پیدا کند. همچنین این کشور به‌عنوان میزبان جام ملت‌های آسیا در سال ۲۰۱۹م انتخاب شده است.<ref>{{پک/بن|امارات۰۲۹|ک=پایگاه خبری تحلیلی فرارو|ف=امارات میزبان جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ شد}}</ref>