سبزه نوروزی: تفاوت میان نسخه‌ها

خط ۹:

مردم باور دارند رویاندن سبزة نوروزی باعث برکت و خوش‌یمنی می‌شود. اهالی شیراز پس از پاک‌کردن دانه‌ها آن‌ها را مشت کرده و مشت اول را به نیت سلامتی امام زمان و مشت‌های بعدی را به نیت سلامتی افراد خانواده در آب می‌ریزند.<ref>فقیری، آداب و رسوم نوروزی در فارس، ۱۳۸۲ش، ص۲۹-۳۰.</ref>

مردم گیلان دور سبزة خود پارچه‌ای سبزرنگ که از ضریح ~~بقعة آقا~~ سید جلال‌الدین اشرف برمی‌دارند، می‌بندند. افراد خانواده هنگام تحویل سال نو به نیت نیک‌بختی از نوک سبزة نوروزی تکه‌ای می‌چینند. مهمانان دست بر سبزه زده، به صورت خود می‌کشند و صلواتی می‌فرستند. برخی پارچة دور سبزه را نگهداری کرده و به نیت تبرک روی شلتوک روییده قرار می‌دهند، تا به مزرعة آن‌ها برکت داده شود.<ref>بشرا، جشن‌ها و آیین‌های مردم گیلان (آیین‌های نوروزی)، ۱۳۸۵ش، ص۹۷-۹۸.</ref>

مردم گیلان دور سبزة خود پارچه‌ای سبزرنگ که از ضریح [[امامزاده سید جلال‌الدین اشرف]] برمی‌دارند، می‌بندند. افراد خانواده هنگام تحویل سال نو به نیت نیک‌بختی از نوک سبزة نوروزی تکه‌ای می‌چینند. مهمانان دست بر سبزه زده، به صورت خود می‌کشند و صلواتی می‌فرستند. برخی پارچة دور سبزه را نگهداری کرده و به نیت تبرک روی شلتوک روییده قرار می‌دهند، تا به مزرعة آن‌ها برکت داده شود.<ref>بشرا، جشن‌ها و آیین‌های مردم گیلان (آیین‌های نوروزی)، ۱۳۸۵ش، ص۹۷-۹۸.</ref>

مردم در تهران معتقدند که اگر سبزة کسی زود سبز شود او در اصطلاح سبک‌دست و اگر دیر روییده شود سنگین‌دست است. کسی که سنگین‌دست است در کارهایش به مشکل می‌خورد و با ناملایمی‌هایی در زندگی روبه‌رو خواهد شد. همچنین اگر سبزه، یک‌دست رشد کند نشان از خوش‌یمنی فرد است.<ref>شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۴، ص۵۹-۶۰و۲۴۳.</ref>

مردم، بیش‌تر سبزة نوروزی را در روز سیزدهم فروردین بیرون برده و کنار جوی آب رها می‌کنند. برخی به سبزه چند گره نیز می‌زنند.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۵۵ش، ص۲۸۰.</ref> دختران خراسانی در روز سیزدهم فروردین رو به قبله نشسته، نیت می‌کنند و در حالی که سبزه را گره می‌زنند می‌خوانند: سیزده به در/ چارده به تو/سال دگه خونه شو/هاکوت کوتو / هاکوت کوتو<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامۀ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۹۰.</ref> مردم در منطقة خور و بیابانک بر این باورند که دلیل قرار دادن دستمال بر روی سبزة نوروزی این است که چشم ناپاک به آن نیفتاده و برکت از آن دور نشود. همچنین معتقدند اگر چشم شور بر سبزه بیفتد، قهر کرده و رشد نخواهد کرد.<ref>هنری، آیین‌های نوروزی، ۱۳۵۳ش، ص۵۱.</ref>

==پانویس==

@@ خط ۹: / خط ۹: @@
 مردم باور دارند رویاندن سبزة نوروزی باعث برکت و خوش‌یمنی می‌شود. اهالی شیراز پس از پاک‌کردن دانه‌ها آن‌ها را مشت کرده و مشت اول را به نیت سلامتی امام زمان و مشت‌های بعدی را به نیت سلامتی افراد خانواده در آب می‌ریزند.<ref>فقیری، آداب و رسوم نوروزی در فارس، ۱۳۸۲ش، ص۲۹-۳۰.</ref>
-مردم گیلان دور سبزة خود پارچه‌ای سبزرنگ که از ضریح بقعة آقا سید جلال‌الدین اشرف برمی‌دارند، می‌بندند. افراد خانواده هنگام تحویل سال نو به نیت نیک‌بختی از نوک سبزة نوروزی تکه‌ای می‌چینند. مهمانان دست بر سبزه زده، به صورت خود می‌کشند و صلواتی می‌فرستند. برخی پارچة دور سبزه را نگهداری کرده و به نیت تبرک روی شلتوک روییده قرار می‌دهند، تا به مزرعة آن‌ها برکت داده شود.<ref>بشرا، جشن‌ها و آیین‌های مردم گیلان (آیین‌های نوروزی)، ۱۳۸۵ش، ص۹۷-۹۸.</ref>
+مردم گیلان دور سبزة خود پارچه‌ای سبزرنگ که از ضریح [[امامزاده سید جلال‌الدین اشرف]] برمی‌دارند، می‌بندند. افراد خانواده هنگام تحویل سال نو به نیت نیک‌بختی از نوک سبزة نوروزی تکه‌ای می‌چینند. مهمانان دست بر سبزه زده، به صورت خود می‌کشند و صلواتی می‌فرستند. برخی پارچة دور سبزه را نگهداری کرده و به نیت تبرک روی شلتوک روییده قرار می‌دهند، تا به مزرعة آن‌ها برکت داده شود.<ref>بشرا، جشن‌ها و آیین‌های مردم گیلان (آیین‌های نوروزی)، ۱۳۸۵ش، ص۹۷-۹۸.</ref>
 مردم در تهران معتقدند که اگر سبزة کسی زود سبز شود او در اصطلاح سبک‌دست و اگر دیر روییده شود سنگین‌دست است. کسی که سنگین‌دست است در کارهایش به مشکل می‌خورد و با ناملایمی‌هایی در زندگی روبه‌رو خواهد شد. همچنین اگر سبزه، یک‌دست رشد کند نشان از خوش‌یمنی فرد است.<ref>شهری، طهران قدیم، ۱۳۸۳ش، ج۴، ص۵۹-۶۰و۲۴۳.</ref>
 مردم، بیش‌تر سبزة نوروزی را در روز سیزدهم فروردین بیرون برده و کنار جوی آب رها می‌کنند. برخی به سبزه چند گره نیز می‌زنند.<ref>ماسه، معتقدات و آداب ایرانی، ۱۳۵۵ش، ص۲۸۰.</ref>  دختران خراسانی در روز سیزدهم فروردین رو به قبله نشسته، نیت می‌کنند و در حالی که سبزه را گره می‌زنند می‌خوانند: سیزده به در/ چارده به تو/سال دگه خونه شو/هاکوت کوتو / هاکوت کوتو<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم عامۀ مردم خراسان، ۱۳۴۶ش، ص۹۰.</ref> مردم در منطقة خور و بیابانک بر این باورند که دلیل قرار دادن دستمال بر روی سبزة نوروزی این است که چشم ناپاک به آن نیفتاده و برکت از آن دور نشود. همچنین معتقدند اگر چشم شور بر سبزه بیفتد، قهر کرده و رشد نخواهد کرد.<ref>هنری، آیین‌های نوروزی، ۱۳۵۳ش، ص۵۱.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}