امین‌الله پیرزاد هروی: تفاوت میان نسخه‌ها

امین‌الله پیرزاد هروی، استاد برجستهٔ [[خوشنویسی]] معاصر افغانستان و مکتب هرات، [[زندگی]] خود را وقف حفظ و انتقال میراث [[هنر اسلامی]] به نسل‌های نو کرد. وی با یادگیری و تسلط بر هفت خط اصلی، هنر خود را نه تنها یک مهارت، بلکه یک موهبت الهی و رسالت اخلاقی می‌دانست که باید با تمسک به آموزه‌های دینی همراه شود.

او با تمرکز بر [[بومی‌گرایی]]، آثار متعددی با مضامین آیات [[قرآن]] و احادیث خلق کرد که از جمله آنها می‌توان به مجموعه مرقعات رضوی اشاره کرد. این هنرمند سال‌ها به آموزش رایگان خط در [[هرات]]، [[کابل]] و سپس در [[ایران]] از جمله در بنیاد [[آستان قدس رضوی]] پرداخت و شاگردان بسیاری تربیت کرد. [[سبک زندگی]] اخلاقی و پایداری پیرزاد در برابر تغییرات اجتماعی و سیاسی، نقشی کلیدی در زنده نگه‌داشتن و ترویج هنر اصیل خوشنویسی در منطقه و جهان امروز ایفا کرده است.

[[امین‌الله پیرزاد هروی]] در ۱۳۲۰ش در یک [[خانواده|خانوادهٔ]] هنرمند و خوشنویس در محلهٔ [[خواجه عبدالله انصاری]] شهر کهنهٔ هرات متولد شد. او در هفت‌سالگی به مکتب رفت و عصرها در دکان عطاری پدر خود به شاگردی اشتغال داشت. پیرزاد در ۱۴ سالگی به هنر خوشنویسی علاقه‌مند شد در حدی که روزهای [[جمعه]] به [[مسجد جامع]] هرات یا به گذرگاه خواجه عبدلله انصاری می‌رفت و کتیبه‌ها و سنگ‌نوشته‌های آن مکان‌ها را که توسط هنرمندان بزرگ آن عصر محمدعلی عطار و میرعبدالرحمن حسینی نوشته شده بود، تماشا و بررسی می‌کرد. تحت تربیت و الهام از استادان برجسته و با بهره‌گیری از آموزه‌های قرآنی، او به تدریج استاد برجسته‌ای در این هنر سنتی اسلامی شد.<ref>اصیل یوسفی، رنگ و رنج، 1384ش، ص231 و 233.</ref>

پیرزاد هروی با علاقهٔ وافری که به هنر خوشنویسی پیدا کرده بود در ۱۳۳۵ش نزد عطار هروی رفت. وی به آموزش رسمی هنر خوشنویسی مشغول و با انواع خطوط و سبک‌های خوشنویسی آشنا شد و در هفت نوع خط [[نستعلیق]]، [[نسخ،]] ثلث، محقق، رقاع، کوفی و شکسته به مهارت، استادی و کمال رسید. پیرزاد در سن بیست‌سالگی به دورهٔ عسکری (خدمت سربازی) رفت و به مدت ۲ سال در چاپخانهٔ اردوی وزارت دفاع در کابل با مجلهٔ «اردو» همکاری کرد. او در ۱۳۵۳ش در هرات دفتر آموزش خوشنویسی دایر کرد و در طول چند سال فعالیت خود شاگردان زیادی پرورش داد.<ref>اصیل یوسفی، رنگ و رنج، 1384ش، ص231 و 233.</ref>

[[جوانی]] پیرزاد مصادف با آغاز تلاش برای مدرن‌سازی کشور توسط ظاهرشاه بود. در این دوره گرچه فقر و استبداد در افغانستان بیداد می‌کرد، اما [[امنیت]] و آرامش سراسری در کشور حاکم بود. پیرزاد در یک خانوادهٔ هنرمند به دنیا آمده و همین عامل موجب شد تا در [[نوجوانی]] نزد [[پدر]] خود (که از هنرمندان خوشنویسی هرات بود) آموزش دیده و جهان‌بینی دینی و [[اخلاق]] و سلوک اسلامی را از او بیاموزد. او در جوانی نزد محمدعلی عطار هروی (خوشنویس بزرگ هرات) به هنرآموزی پرداخت و از نظر فکری و اخلاقی تحت تأثیر او به کمال رسید.<ref>اصیل یوسفی، «دیدار با استاد پیرزاد هنرمند خوشنویس»، 1373ش، ص23</ref>

در سال‌های گذشته در تجلیل از پیرزاد آثار چندی منتشر شده است از جمله مجلهٔ فانوس در آلمان در ۱۳۸۱ش با انتشار ویژه‌نامه‌ای از پیرزاد هروی قدردانی کرد. همچنین اصیل یوسفی (از شاگردان مطرح او) یادنامهٔ مفصلی از او را در کتاب «رنگ و رنج» در ۱۳۸۴ش در مشهد منتشر کرده است.<ref>«سر زلف خط ناید آسان به کف»، 1379ش، ص75.</ref> همچنین دانشگاه پنجاب لاهور کشور پاکستان، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران و ادارهٔ کل فرهنگ و ارشاد اسلامی [[خراسان]] نیز زحمات پیرزاد را پاس داشته و از او تقدیر کرده‌اند.<ref>اصیل یوسفی، رنگ و رنج، 1384ش، ص329.</ref>