بالنگ: تفاوت میان نسخه‌ها

طبع این میوه، ترکیبی از 4 طبع معروف است؛ یعنی پوست آن گرم و خشک، گوشت آن سرد و تر، آب مغز آن سرد و خشک و دانه‌ی آن، گرم و تر است.<ref>ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقایق الادویة، ۱۳۴۶ش، ص۹.</ref>  در طب سنتی، پوست بالنگ را برای رفع بوی بد دهان و تقویت معده، گوشت آن را برای معده مضر و نفخ‌آور، آب آن را صفرابُر و آرام‌بخش  و دانه‌های آن را برای بواسیر مفید دانسته‌اند. برخی، جویدن برگ ترنج را نیز برای خوش‌بو شدن دهان توصیه می‌کنند.<ref>ابومنصور موفق هروی، الابنیة عن حقایق الادویة، ۱۳۴۶ش، ص۹-10.</ref>  آب ترش ترنج را نیز برای ترمیم اگزما، خاصیت لکه‌بری پوست و روغن پوست آن را نیز برای درمان ناراحتی‌های عصبی تجویز می‌کردند.<ref>ابن‌سینا، قانون، ج2، ۱۳۶۴ش، ص73-74.</ref>  امروزه نیز در خراسان، مردم به معجونی به‌نام «عرق چهل گیاه» اعتقاد ویژه دارند که آن را شفابخش دانسته و از جوشاندن و تقطیر 40 نوع گیاه صحرایی از جمله بادرنگ تهیه می‌کنند.<ref>شکورزاده، عقاید و رسوم مردم خراسان، ۱۳۶۳ش، ص۶۲۲.</ref>