بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۶: خط ۶:


== تاریخ ==
== تاریخ ==
در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷م، سازمان ملل طرح تقسیم فلسطین به دو کشور را تصویب و بیت‌المقدس را تحت اداره بین‌المللی قرار داد. نبردهای خونین از ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷م تا ۱۴ مه ۱۹۴۸م میان شبه‌نظامیان روی داد. اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸م اعلام استقلال کرد و روز بعد کشورهای عربی همزمان به آن حمله نمودند که با شکست عرب‌ها، سرزمین فلسطین میان اسرائیل، مصر در غزه و اردن در کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی تقسیم شد. متعاقباً جنگ‌های ۱۹۵۶، ۱۹۶۷ و ۱۹۷۳م رخ داد.
دیوان بین‌المللی دادگستری در نظرات مشورتی ۲۰۰۴ و ۲۰۲۴م، کرانه باختری، بیت‌المقدس شرقی و غزه را سرزمین اشغالی فلسطینی و یک واحد سرزمینی واحد دانست. سازمان ملل از سال ۲۰۱۲م رسماً از نام دولت فلسطین استفاده می‌کند، در حالی که اسرائیل و حامیانش اصطلاح سرزمین‌های مورد مناقشه را به کار می‌برند. اسرائیل در ۱۹۶۷م غزه و کرانه باختری را اشغال و در ۱۹۸۰م بیت‌المقدس شرقی را ضمیمه خود کرد که این اقدام از سوی جامعه بین‌المللی محکوم و باطل اعلام شد. تشکیلات خودگردان فلسطین، سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی، بیت‌المقدس شرقی را بخشی از کرانه باختری می‌دانند، هرچند اسرائیل اقتدار خود را بر آن اعمال می‌کند که بر اساس کنوانسیون چهارم ژنو، غیرقانونی تلقی می‌شود.
هزینه اشغال برای اسرائیل طی ۴۰ سال در سال‌های ۲۰۰۷-۱۹۶۷م بالغ بر ۵۰ میلیارد دلار و هزینه سالیانه آن برای اقتصاد فلسطین در ۲۰۱۳م، ۳/۴ میلیارد دلار برآورد شد. در ۱۹۸۸م، اردن ادعای ارضی خود بر کرانه باختری را پس گرفت و در ۱۹۹۳م، پیمان‌های اسلو، بخش‌هایی از کرانه باختری به‌عنوان مناطق الف و ب را تحت اداره تشکیلات خودگردان قرار داد، در حالی که اسرائیل کنترل نظامی و کنترل غیرنظامی ۶۱٪ از کرانه باختری به‌عنوان منطقه ج را حفظ کرد. دسترسی دریایی غزه نیز از ۲۰ مایل دریایی در پیمان اسلو به ۳ مایل محدود شد. اسرائیل در ۲۰۰۵م از غزه خارج شد، اما پس از تسلط حماس در ۲۰۰۷م، فلسطین از نظر سیاسی دچار انشعاب شد. سازمان ملل در ۲۰۰۹م، کرانه باختری و غزه را همچنان در اشغال اسرائیل محسوب کرد.
در نوامبر ۲۰۱۲م، مجمع عمومی سازمان ملل با قطعنامه ۶۷/۱۹، حق فلسطین برای تعیین سرنوشت را تأیید و به آن جایگاه دولت ناظر غیرعضو اعطا کرد. یک ماه بعد، یادداشت قانونی سازمان ملل، نام دولت فلسطین را به رسمیت شناخت. سازمان بین‌المللی استانداردسازی نیز در ۲۰۱۳م این تغییر نام را اعمال کرد. با این حال، شورای امنیت همچنان با فلسطین به عنوان نهاد غیرحاکم رفتار کرده و از عضویت کامل آن جلوگیری می‌کند. کابینه اسرائیل این منطقه را درگیر اختلاف سرزمینی می‌داند، در حالیکه تشکیلات خودگردان بر خط سبز، مرزهای ۱۹۶۷م به‌عنوان مبنای مذاکرات تأکید دارد. از ۱۹۸۸م، دولت فلسطین توسط بسیاری از کشورها به رسمیت شناخته شده، اما اسرائیل و بیشتر کشورهای غربی از جمله آمریکا آن را به رسمیت نمی‌شناسند. در ۲۰۱۴م، فتح و حماس توافق اتحاد کردند، اما این دولت پس از نبرد ۲۰۱۴م غزه و انحلال در ژوئن ۲۰۱۵م دوام نیاورد.
فلسطین در تاریخ قدیمی جهان به ارض کنعان معروف بود. بر اساس منابع مختلف، ساکنان اصلی آن کنعانیان ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح از جزیرةالعرب به این سرزمین [[مهاجرت]] کرده بودند. سپس قبیله‌های عبرانی بر اثر ستم فرعون مصر، تحت رهبری حضرت موسی از مصر به سرزمین فلسطین مهاجرت کردند. یهودیان در طول اقامت خود در سرزمین فلسطین، بارها دست به شورش و تمرد علیه امپراتوری بابل زدند و سرانجام امپراتور این سرزمین، بخشی از اهالی پادشاهی یهودا را از فلسطین به عراق کوچ داد و این سرزمین به سیمای کنعانی و عربی خود بازگشت.<ref>شیرودی، فلسطین و صهونیزم، بی‌تا، ص17.</ref> در زمان خلافت عمر بن خطاب، فلسطین جزئی از سرزمین اسلامی شد و خلفای بنی‌امیه و بنی‌عباس بر این سرزمین حکومت داشتند. در ۳۵۸ق فاطمیان کنترل فلسطین را به دست گرفتند و برای به دست آوردن کنترل کامل فلسطین، با انقلاب‌های محلی، قرامطه و ترک‌های سلجوقی به مبارزه پرداختند.<ref>صالح، فلسطین، ۲۰۰۲م، ص۱۴؛ شیرودی، فلسطین و صهونیزم، بی‌تا، ص17.</ref> در این مدت نزاع بر سر فلسطین ادامه داشت، به‌شکلی که حکومت فلسطین بین مملوکان مصر، مغولان و عثمانی‌ها ردوبدل می‌شد تا اینکه از حدود ۴۰۰ق عثمانی‌ها اختیار فلسطین را به‌طور کامل در دست گرفتند.<ref>صالح، فلسطین، ۲۰۰۲م، ص۱۴.</ref> در ۱۰۹۷م جنگ‌های صلیبی با هدف بیرون‌راندن مسلمانان از بیت‌المقدس و تسخیر این شهر توسط مسحیان آغاز شد. صلیبیان به‌دلیل ضعف مسلمانان موفق شدند به مدت ۲۰۰ سال بر این منطقه حکمرانی کنند، اما بر اثر مقاومت مستمر، مسلمانان موفق شدند در ۱۲۹۱م فلسطین را دوباره پس بگیرند.<ref>شیرودی، فلسطین و صهیونیزم، بی‌تا، ص17.</ref>
فلسطین در تاریخ قدیمی جهان به ارض کنعان معروف بود. بر اساس منابع مختلف، ساکنان اصلی آن کنعانیان ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح از جزیرةالعرب به این سرزمین [[مهاجرت]] کرده بودند. سپس قبیله‌های عبرانی بر اثر ستم فرعون مصر، تحت رهبری حضرت موسی از مصر به سرزمین فلسطین مهاجرت کردند. یهودیان در طول اقامت خود در سرزمین فلسطین، بارها دست به شورش و تمرد علیه امپراتوری بابل زدند و سرانجام امپراتور این سرزمین، بخشی از اهالی پادشاهی یهودا را از فلسطین به عراق کوچ داد و این سرزمین به سیمای کنعانی و عربی خود بازگشت.<ref>شیرودی، فلسطین و صهونیزم، بی‌تا، ص17.</ref> در زمان خلافت عمر بن خطاب، فلسطین جزئی از سرزمین اسلامی شد و خلفای بنی‌امیه و بنی‌عباس بر این سرزمین حکومت داشتند. در ۳۵۸ق فاطمیان کنترل فلسطین را به دست گرفتند و برای به دست آوردن کنترل کامل فلسطین، با انقلاب‌های محلی، قرامطه و ترک‌های سلجوقی به مبارزه پرداختند.<ref>صالح، فلسطین، ۲۰۰۲م، ص۱۴؛ شیرودی، فلسطین و صهونیزم، بی‌تا، ص17.</ref> در این مدت نزاع بر سر فلسطین ادامه داشت، به‌شکلی که حکومت فلسطین بین مملوکان مصر، مغولان و عثمانی‌ها ردوبدل می‌شد تا اینکه از حدود ۴۰۰ق عثمانی‌ها اختیار فلسطین را به‌طور کامل در دست گرفتند.<ref>صالح، فلسطین، ۲۰۰۲م، ص۱۴.</ref> در ۱۰۹۷م جنگ‌های صلیبی با هدف بیرون‌راندن مسلمانان از بیت‌المقدس و تسخیر این شهر توسط مسحیان آغاز شد. صلیبیان به‌دلیل ضعف مسلمانان موفق شدند به مدت ۲۰۰ سال بر این منطقه حکمرانی کنند، اما بر اثر مقاومت مستمر، مسلمانان موفق شدند در ۱۲۹۱م فلسطین را دوباره پس بگیرند.<ref>شیرودی، فلسطین و صهیونیزم، بی‌تا، ص17.</ref>