ایمان زنان: تفاوت میان نسخه‌ها

زنان پس از طی دوران حیض، قضای روزه‌ها را می‌توانند به‌جا آورند و نمازهای واجب غیر از نمازهای روزانه مانند نماز آیات را نیز قضا کنند. همچنین زن حائض می‌تواند با وضو گرفتن، رو به قبله روی سجاده نشستن و ذکر گفتن به ثواب و بهرهٔ نمازگزاران، دست یابد.<ref>طباطبایی امین و افسردیر، «معناشناسی ایمان در احادیث»، 1392ش، ص62-63.</ref> از سوی دیگر، سن تکلیف زنان حدوداً شش سال زودتر از مردان است و در این مدت دختران به تکالیف الهی خود مشغول هستند؛ در حالی که پسران هنوز مکلف نشده‌اند؛<ref>علایی رحمانی، «تحلیلی بر خطبهٔ هشتاد نهج‌البلاغه»، 1383ش، ص117.</ref> برخی این مسئله را نشانهٔ آمادگی بیشتر زنان برای دریافت تکالیف الهی نسبت به مردان دانسته‌اند.<ref>موسوی، «شبههٔ نقصان ایمان زن»، 1382ش، ص3.</ref> زنان در [[دوران بارداری]]، شیردهی و یائسگی نیز حائض نیستند و به اعمال الهی خود می‌پردازند و از نظر کمّی هم در حد مردان قرار می‌گیرند<ref>علایی رحمانی، «تحلیلی بر خطبهٔ هشتاد نهج‌البلاغه»، 1383ش، ص117.</ref> و نیز اگر مسئلهٔ کیفی و حضور قلب در [[نماز]] مطرح باشد، این موضوع اختصاص به همه دارد و مربوط به جنس خاصی نیست؛ چه بسیار زنان پارسایی که از مردان حضور قلب بیشتری دارند.<ref>طباطبایی امین و افسردیر، «معناشناسی ایمان در احادیث»، 1392ش، ص63.</ref> در طول تاریخ، وجود زنان باایمان و معتقد که سرآمد مردان و الگویی برای زن و مرد باشند، بسیار است؛<ref>موسوی، «شبههٔ نقصان ایمان زن»، 1382ش، ص3.</ref> آسیه، مریم، یوکابد، ساره، خدیجه و حضرت فاطمه نمونه‌های زنان باایمان هستند.<ref>شریعتی و افشاریان، «زنان مقدس قرآنی، بدیلی شناخت‌شناسانه در برابر زن مسخ شدهٔ غربی»، 1396ش، ص16.</ref>