اصلاح عنوان مدخل |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
<big>'''چهلمنبر؛'''</big> از آیینهای عزاداری روز تاسوعا و شب عاشورا در ایران. | <big>'''چهلمنبر؛'''</big> از آیینهای عزاداری روز تاسوعا و شب عاشورا در ایران. | ||
آیین چهلمنبر، نوعی مراسم نمادین است که عزاداران شهادت [[امام حسین]] در عصر [[تاسوعا]] یا شب [[عاشورا]] به یاد اسارت حضرت زینب و دشواریهای خاندان امام حسین در واقعۀ کربلا، به چهل منبر در نقاط مختلف شهر میروند و با روشنکردن | آیین چهلمنبر، نوعی مراسم نمادین است که عزاداران شهادت [[امام حسین]] در عصر [[تاسوعا]] یا شب [[عاشورا]] به یاد اسارت [[حضرت زینب]] و دشواریهای خاندان امام حسین در واقعۀ کربلا، به چهل منبر در نقاط مختلف شهر میروند و با روشنکردن [[شمع]]، [[نذر]] خود را ادا میکنند. | ||
==مفهومشناسی== | ==مفهومشناسی== | ||
آیین چهلمنبر از جمله آیینهای مذهبی رایج در برخی شهرهای ایران است. این آیین عزاداری حسینی در روز تاسوعا و شب عاشورا برگزار میشود. عزاداران حسینی با نیت نذر، حاجتخواهی و توسل جستن؛ چهل شمع را روی منبرها یا مکان ویژهای که در تکیههای عزاداری یا مجالس روضهخوانی قرار دارد، روشن میکنند.<ref> [https://fa.wikishia.net/view/%DA%86%D9%87%D9%84_%D9%85%D9%86%D8%A8%D8%B1_(%D8%A2%DB%8C%DB%8C%D9%86) . «چهل منبر»، وبسایت ویکیشیعه.]</ref> این آیین به نامهای دیگری مانند «چهلمنبران»، «شمعزنی»، «شمعگذاری» و «پامنبری» نیز معروف است. صاحبان منبرهای مخصوص این مراسم را منبردار و شرکتکنندگان در این آیین را شمعگذار میگویند.<ref> . مظاهری، فرهنگ سوگ شیعی، ۱۳۹۵ش، ص۱۷۱.</ref> | آیین چهلمنبر از جمله آیینهای مذهبی رایج در برخی شهرهای ایران است. این آیین عزاداری حسینی در روز تاسوعا و شب عاشورا برگزار میشود. عزاداران حسینی با نیت نذر، حاجتخواهی و توسل جستن؛ چهل شمع را روی منبرها یا مکان ویژهای که در تکیههای عزاداری یا مجالس روضهخوانی قرار دارد، روشن میکنند.<ref> [https://fa.wikishia.net/view/%DA%86%D9%87%D9%84_%D9%85%D9%86%D8%A8%D8%B1_(%D8%A2%DB%8C%DB%8C%D9%86) . «چهل منبر»، وبسایت ویکیشیعه.]</ref> این آیین به نامهای دیگری مانند «چهلمنبران»، «شمعزنی»، «شمعگذاری» و «پامنبری» نیز معروف است. صاحبان منبرهای مخصوص این مراسم را منبردار و شرکتکنندگان در این آیین را شمعگذار میگویند.<ref> . مظاهری، فرهنگ سوگ شیعی، ۱۳۹۵ش، ص۱۷۱.</ref> | ||
