مادر: تفاوت میان نسخه‌ها

مادر مریم؛ وی پس از برآورده شدن حاجتش برای فرزنددار شدن،  فرزندش را نذر عبادت خداوند کرد و از حقوق متعارف مادری چشم پوشی کرد.  برپایه آیات قرآن، وی پس از تولد فرزندش، او را مریم نامید و او و ذریه‌اش را از گزند شیطان به خدا سپرد.  مفسران قرآن، در تبیین این آیات، مخاطب را به بعد مادرانگی و جنبه الگو بودگی مادر مریم متوجه ساخته‌اند و بر این باورند که برتری و پاکیزگی مریم - چنان‌که در قرآن توصیف شده- ریشه در تربیت چنین مادری دارد.  

مریم؛ قرآن، مریم را انسانی برگزیده و پاکیزه معرفی می‌کند که خداوند او را بر زنان دیگر، برتری داده است. حیا و عفت او را می‌ستاید.  بر اساس این آموزه‌های، مریم با پایبندی به زیست عفیفانه  به جایگاهی دست یافت که فرشتگان در محراب عبادت با او سخن مى‏گفتند، روزی‌اش از طریق غيبی به او مى‏رسيد و عیسی از او زاده شد.   

فاطمه زهرا؛ برخی مفسران قرآن، نزول سوره کوثر -که به جایگاه مادر و اهمیت تکثیر نسل با برکت به‌مثابه خیر کثیر ناظر است- در شأن فاطمه زهرا دانسته‌اند.  همچنین آیه 8 سوره انسان که به فضیلت ایثار خانوادگی اشاره دارد در شأن فاطمه و خانواده‌اش تفسیر شده است.  بر پایه گزارش‌های سیره‌نویسان؛ فاطمه برای مادر بودن و مادری کردن اهمیت جدی قایل بود.  فرزندش امام حسن مجتبی در روایات متعدد به فضایل مادرش اشاره کرده است؛ از جمله این‌که فاطمه شبی را یکسره به عبادت گذراند و در پایان برای مردان و زنان مؤمن دعا کرد، بی‌آن‌که چیزی برای از خدا برای خود بخواهد و به فرزندش نیز سفارش می‌کرد که در دعا و رسیدگی، نخست همسایه و سپس اهل خانه را در نظر بگیرد. امام حسین نیز در مواردی متعدد از عظمت مادرش یاد کرده است؛ از جمله در واقعه عاشورا به به انتساب خود به فاطمه مباهات کرد و آن را یکی از امتیازات خویش نسبت به دیگران برشمرد.