جز ویکی سازی |
|||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
# زریاب ابوالحسن بن نافع (م۲۳۲ق) ملقب به زریاب کبیر، بنیانگذار [[مدرسه]]ای در قرطبة اندلس و ترویج کننده موسیقی اسلامی ایرانی در اروپا است. | # زریاب ابوالحسن بن نافع (م۲۳۲ق) ملقب به زریاب کبیر، بنیانگذار [[مدرسه]]ای در قرطبة اندلس و ترویج کننده موسیقی اسلامی ایرانی در اروپا است. | ||
# یعقوب بن اسحاق کندی (۱۸۵–۲۶۵ق) مشهور به فیلسوف عرب، او ۱۰ رساله دربارهٔ موسیقی از «رسالة فیاللحون و النغم» نوشته است. | # یعقوب بن اسحاق کندی (۱۸۵–۲۶۵ق) مشهور به فیلسوف عرب، او ۱۰ رساله دربارهٔ موسیقی از «رسالة فیاللحون و النغم» نوشته است. | ||
# ابونصر فارابی (۲۵۹–۳۳۹ق) مقلب به معلم ثانی، کتاب «الموسیقی الکبیر» او نخستین متن کامل و دقیق علمی است که سالهای متمادی در اروپا تدریس میشد. | # [[ابونصر فارابی]] (۲۵۹–۳۳۹ق) مقلب به معلم ثانی، کتاب «الموسیقی الکبیر» او نخستین متن کامل و دقیق علمی است که سالهای متمادی در اروپا تدریس میشد. | ||
# ابوالفرج اصفهانی (۲۸۳–۳۵۶ق)، صاحب کتاب «الاغانی» بزگترین اثر ادبی و موسیقایی در تمدن اسلامی است که در ۲۵ جلد شامل ۷۰۰ گزارش، ۳۰ هزار بیت و ۱۲۰۰ زندگینامه از ادیبان، شاعران و موسیقیدانان است. | # ابوالفرج اصفهانی (۲۸۳–۳۵۶ق)، صاحب کتاب «الاغانی» بزگترین اثر ادبی و موسیقایی در تمدن اسلامی است که در ۲۵ جلد شامل ۷۰۰ گزارش، ۳۰ هزار بیت و ۱۲۰۰ زندگینامه از ادیبان، شاعران و موسیقیدانان است. | ||
# احمد بن یوسف خوارزمی (م۳۷۰ق)، او سه کتاب از دانشنامهٔ معروف «مفاتیح العلوم» را به موسیقی اختصاص داده و در آن به شرح آلات موسیقی و قواعد آهنگ و ضرب پرداخته است. | # احمد بن یوسف خوارزمی (م۳۷۰ق)، او سه کتاب از دانشنامهٔ معروف «مفاتیح العلوم» را به موسیقی اختصاص داده و در آن به شرح آلات موسیقی و قواعد آهنگ و ضرب پرداخته است. | ||
# ابوعلی سینا (۳۷۰–۴۲۸ق)، او در کتابها و رسالههای متعددی به موسیقی پرداخته، اما اثر مهم او «دانشنامهٔ علایی» است. | # [[ابنسینا|ابوعلی سینا]] (۳۷۰–۴۲۸ق)، او در کتابها و رسالههای متعددی به موسیقی پرداخته، اما اثر مهم او «دانشنامهٔ علایی» است. | ||
# ابنزیله (م۴۴۰ق)، از شاگردان ابنسینا و مؤلف کتاب «الکافی فیالموسیقی» است. از مهمترین کارهای او پرداختن به جنبههای اخلاقی موسیقی است. | # ابنزیله (م۴۴۰ق)، از شاگردان ابنسینا و مؤلف کتاب «الکافی فیالموسیقی» است. از مهمترین کارهای او پرداختن به جنبههای اخلاقی موسیقی است. | ||
# اخوان الصفا؛ در بخش پنجم رسائل اخوانالصفا به تحلیل نظری و مبانی عرفانی و معنوی موسیقی پرداختهاند. | # اخوان الصفا؛ در بخش پنجم رسائل اخوانالصفا به تحلیل نظری و مبانی عرفانی و معنوی موسیقی پرداختهاند. | ||
# امام محمد غزالی (۴۵۰–۵۵۰ق)، «آداب السماع و الوجد» هشتمین بخش از «ربع عادات»، کتاب «احیاء علومالدین» به موسیقی اختصاص دارد. | # امام محمد غزالی (۴۵۰–۵۵۰ق)، «آداب السماع و الوجد» هشتمین بخش از «ربع عادات»، کتاب «احیاء علومالدین» به موسیقی اختصاص دارد. | ||
# شهابالدین سهروردی (۵۳۹–۶۳۲ق)، بابهای ۲۲ و ۲۵ کتاب «عوارف المعارف» را به موسیقی اختصاص داده است. از نظر او موسیقی بر سه گونهٔ حلال، حرام و شبههناک تقسیم میشود. | # [[شهابالدین سهروردی]] (۵۳۹–۶۳۲ق)، بابهای ۲۲ و ۲۵ کتاب «عوارف المعارف» را به موسیقی اختصاص داده است. از نظر او موسیقی بر سه گونهٔ حلال، حرام و شبههناک تقسیم میشود. | ||
# صفیالدین ارموی (۶۱۳–۶۹۳ق)، او صاحب آثار متعدد از جمله کتاب «المیزان فیعلم الادوار و الاوزان» است. او مخترع دو ساز و گام مشهور ارموی است. | # صفیالدین ارموی (۶۱۳–۶۹۳ق)، او صاحب آثار متعدد از جمله کتاب «المیزان فیعلم الادوار و الاوزان» است. او مخترع دو ساز و گام مشهور ارموی است. | ||
# عبدالقادر مراغی (۷۵۴–۸۳۸ق)، شرحی بر کتاب ارموی نوشته و خود مؤلف کتاب معروف «جامع الالحان» است. از وی که در دوره تیموریان میزیسته، بهعنوان آخرین موسیقیدان برجسته نام بردهاند.<ref>بلخاری قهی، سرگذشت هنر در تمدن اسلامی، 1383ش، ص26-56؛ همایون، «موسیقی در ایران: فصلی فشرده از تاریخ موسیقی در ایران»، 1377ش، ص10.</ref> | # عبدالقادر مراغی (۷۵۴–۸۳۸ق)، شرحی بر کتاب ارموی نوشته و خود مؤلف کتاب معروف «جامع الالحان» است. از وی که در دوره تیموریان میزیسته، بهعنوان آخرین موسیقیدان برجسته نام بردهاند.<ref>بلخاری قهی، سرگذشت هنر در تمدن اسلامی، 1383ش، ص26-56؛ همایون، «موسیقی در ایران: فصلی فشرده از تاریخ موسیقی در ایران»، 1377ش، ص10.</ref> | ||
صاحبنظران دیگری چون ابوالوفا بوزجانی، [[ابوریحان بیرونی]]، عمر [[خیام]]، خواجه نصیرالدین طوسی و قطبالدین شیرازی نیز موسیقی را به صورت علمی مورد توجه قرار دادهاند.<ref>بلخاری قهی، سرگذشت هنر در تمدن اسلامی، 1383ش، ص56.</ref> | صاحبنظران دیگری چون ابوالوفا بوزجانی، [[ابوریحان بیرونی]]، عمر [[خیام]]، [[خواجه نصیرالدین طوسی]] و قطبالدین شیرازی نیز موسیقی را به صورت علمی مورد توجه قرار دادهاند.<ref>بلخاری قهی، سرگذشت هنر در تمدن اسلامی، 1383ش، ص56.</ref> | ||
== جایگاه موسیقی در فرهنگ ایرانی == | == جایگاه موسیقی در فرهنگ ایرانی == | ||
