پرش به محتوا

پیش‌نویس:روز جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری: تفاوت میان نسخه‌ها

از ایران پدیا
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲۷: خط ۲۷:
== پانویس ==
== پانویس ==
{{پانویس}}
{{پانویس}}
{{پانویس پیش‌نویس}}


== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ ۵ مرداد ۱۴۰۵، ساعت ۱۹:۱۶

روز جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری؛ مناسبتی رسمی و بین‌المللی برای مبارزه با تندروی و ترویج فرهنگ صلح و مدارا در جهان.

۲۷ آذرماه برابر با ۱۸ دسامبر روز جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری معرفی شده. این روز مناسبتی بین‌المللی و ملی است که برای مبارزه با تندروی و ترویج صلح در جهان شکل گرفته است. این موضوع علاوه بر ریشه‌های دیپلماتیک در سازمان ملل و تقویم ایران، به بررسی راهکارهای آموزشی، اقتصادی و رسانه‌ای برای از بین بردن ناامنی و کاهش رفتارهای خشونت‌آمیز در جامعه می‌پردازد.

معرفی

۲۷ آذرماه برابر با ۱۸ دسامبر، روز جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری مناسبتی بین‌المللی و ملی است[۱] که به‌منظور جلب توجه جامعهٔ جهانی به ریشه‌کنی زمینه‌های خشونت، ترویج مدارا و فرهنگ صلح نام‌گذاری شده است. این مناسبت بر آموزش عمومی، پیشگیری از رفتارهای افراطی و تسهیل گفتگو میان فرهنگ‌ها و پیروان مذاهب مختلف تمرکز دارد.[۲]

در اندیشهٔ شیعی، مفهوم جهان عاری از خشونت پیوندی عمیق با آموزهٔ مهدویت و دولت موعود دارد. بر اساس این رویکرد الهیاتی، برقراری امنیت پایدار و برچیده شدن ریشه‌های ستم بر عهدهٔ حکومت موعود بوده که تحقق صلح واقعی را در بستر عدالت جهانی و از طریق انقلابی فرهنگی و عقلانی دنبال می‌کند. در این دیدگاه، تلاش‌های تاریخی و رسانه‌ای برای ارائهٔ چهره‌ای خشن از موعود، شگردی فکری جهت بازتولید خشونت و استمرار ستم‌پذیری در جامعهٔ انسانی تبیین می‌شود.[۳][دیدگاه ۱]

تاریخچه

ایدهٔ اولیهٔ جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۳م در شصت و هشتمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد از سوی جمهوری اسلامی ایران مطرح شد. مجمع عمومی این پیشنهاد را به اتفاق آرا تصویب کرد و این طرح در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۴م به‌عنوان قطعنامه به تصویب نهایی رسید.[۴] به‌همین مناسبت، پیشنهاد نام‌گذاری روز ۱۸ دسامبر به‌عنوان روز جهانی علیه خشونت و افراطی‌گری در نخستین کنفرانس بین‌المللی جهان علیه خشونت و افراطی‌گری در تهران مطرح شد.[۵] در بیانیهٔ پایانی این کنفرانس که با حضور مقامات و اندیشمندان بیش از ۵۰ کشور جهان برگزار شد، این پیشنهاد مورد استقبال قرار گرفت.[۶][دیدگاه ۲][دیدگاه ۳]

در سطح ملی، به‌دلیل نقش ایران در ارائهٔ این طرح، شورای عالی انقلاب فرهنگی براساس مصوبهٔ شورای فرهنگ عمومی، روز ۲۷ آذر را که هم‌زمان با هجدهم دسامبر است، به‌عنوان روز ملی مقابله با خشونت و افراطی‌گری در تقویم رسمی کشور تصویب کرد. این روز در ایران با سالروز درگذشت محمد مفتح و روز وحدت حوزه و دانشگاه هم‌زمان بوده که از او به‌عنوان یکی از چهره‌های مقابله با افراطی‌گری یاد می‌شود.[۷]

اهداف و رویکردها

هدف از نام‌گذاری این روز، جلب توجه دولت‌ها و جوامع مدنی[دیدگاه ۴] به برنامه‌ریزی برای ریشه‌کنی زمینه‌های بروز خشونت در جامعهٔ جهانی و زنده نگه داشتن یاد قربانیان افراط‌گرایی[دیدگاه ۵] است.[۸] تسهیل گفتگوی میان فرهنگ‌ها، تمدن‌ها و پیروان مذاهب[دیدگاه ۶] مختلف از رویکردهای اصلی این مناسبت به‌شمار می‌رود. این روز بر آموزش همگانی با بهره‌گیری از روش‌های پیشرفتهٔ تربیتی، ترویج مدارا، فرهنگ صلح و تنش‌زدایی با مشارکت عالمان، روشنفکران، زنان و جوانان تأکید دارد.[۹][دیدگاه ۷]

در سطح تبیین مواضع رسمی، دولتمردان و مقامات دفاعی ایران با پیوند زدن مفهوم این قطعنامه به مسائل منطقه، ریشهٔ اصلی ناامنی، آوارگی‌های اجباری، بحران‌های انسانی و افراط‌گرایی را در سیاست‌های اشغالگری، تروریسم ساختاری و تجاوزات نظامی رژیم صهیونیستی و حامیان غربی آن قلمداد می‌کنند و تحقق واقعی جهان عاری از خشونت را مشروط به رفع این بسترها، پایان دادن به استانداردهای دوگانه در سازوکارهای بین‌المللی و مقابله با ابزارهای نظام سلطه می‌دانند.[۱۰] همچنین، دولتمردان جمهوری اسلامی ایران تصویب این قطعنامه را دستاوردی برای کشوری می‌دانند که خود بر اساس مستندات تاریخی یکی از بزرگ‌ترین قربانیان تروریسم و افراطی‌گری بوده و هزینه‌های مادی و انسانی زیادی در این راه پرداخته است. همچنین در این چارچوب، از الگوهای رفتاری و تجمعات مذهبی مسالمت‌آمیز مانند راهپیمایی اربعین به‌عنوان مظهر اقتدار معنوی، اتحاد و همبستگی در برابر بسترهای وحشت‌آفرین یاد می‌شود.[۱۱][دیدگاه ۸]

در سطح داخلی نیز، نام‌گذاری این روز فرصتی برای فعالیت‌های آگاهی‌بخشی به‌شمار می‌رود تا رفتارهای خشونت‌آمیز ناآگاهانه در لایه‌های مختلف جامعه کاهش پیدا کند. براساس رویکردهای تبیین‌شده، توسعه‌نیافتگی، نیازهای مادی پاسخ داده نشده، بیکاری، فقر، ناامیدی نسبت به آینده، تبعیض در مناسبات بین‌المللی و تفسیرهای نادرست از آموزه‌های مذهبی از بسترهای اصلی رشد خشونت در جهان به‌شمار می‌روند که نیازمند چاره‌اندیشی بین‌المللی هستند[دیدگاه ۹].[۱۲]

اقدامات و بیانیه‌ها

در راستای تحقق اهداف این روز، اقدامات و محورهای عملی گوناگونی در ابعاد بین‌المللی و فرهنگی[دیدگاه ۱۰] دنبال می‌شود:
مواجهه با تروریسم و افراط‌گرایی خشن از طریق دیپلماسی و همکاری همه‌جانبهٔ بین‌المللی ازجمله این اقدامات است.[۱۳] در این مسیر، قطع تأمین مالی مستقیم و غیرمستقیم جریان‌های خشونت‌آمیز از سوی کشورهای حامی، بسترساز اصلی کاهش ناامنی تبیین می‌شود.[۱۴] کنترل و نظارت سازمان‌های بین‌المللی در این زمینه دارای اهمیت است، به‌شرط آن‌که بازیگران جهانی اولویت را به‌جای منافع سیاسی کوتاه‌مدت، بر گسترش اخلاق بین‌المللی قرار دهند.[۱۵] در همین راستا، مدیرکل یونسکو بر ضرورت ترویج فرهنگ گفتگو از طریق آموزش و رسانه‌ها تأکید کرده و چهره‌های برجستهٔ صلح جهانی از جمله کوفی عنان و اسقف توتو نیز از این ایده ستایش کرده‌اند.[۱۶]

بخش دیگری از اقدامات عملی بر اصلاح نظام آموزشی برای مقابله با تفسیرهای تکفیری و ارائهٔ مفاهیم صلح‌آمیز استوار است[دیدگاه ۱۱]. همچنین، پیشنهاد تأسیس صندوق‌های بین‌المللی اشتغال‌زایی و توسعه در کشورهای آسیب‌دیده از تروریسم جهت از بین بردن زمینه‌های مادی خشونت مطرح شده است.[۱۷]
در ابعاد فرهنگی و رسانه‌ای، بر همزیستی مسالمت‌آمیز، محترم شمردن مقدسات و مدیریت عقلانی تکثر فرهنگی در ارتقای نقش ادیان در زندگی عمومی جوامع تأکید می‌شود. ایجاد شبکه‌های ارتباطی میان اندیشمندان و همکاری رسانه‌های بین‌المللی جهت آگاه‌سازی افکار عمومی نیز از دیگر اقدامات این حوزه است.[۱۸] در این میان، تکنولوژی و فضای مجازی به‌دلیل ساختار تعاملی خود می‌تواند با تولید محتوای تحلیلی و تبیین علت‌های خشونت، به جامعه‌پذیری افراد و کاهش افراط‌گرایی کمک کند.[۱۹][دیدگاه ۱۲]

پانویس

  1. «27 آذر روز مبارزه با خشونت و افراطی‌گری نامگذاری شد»، پایگاه اطلاع‌رسانی ریاست جمهوری.
  2. «نامگذاری 18 دسامبر به عنوان روز جهانی علیه خشونت و افراطی‌گری»، خبرگزاری دانشجو.
  3. «جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری؛ رهاورد ظهور مهدوی»، خبرگزاری شبستان.
  4. «نامگذاری 18 دسامبر به عنوان روز جهانی علیه خشونت و افراطی‌گری»، خبرگزاری دانشجو.
  5. «27 آذر روز مبارزه با خشونت و افراطی‌گری نامگذاری شد»، پایگاه اطلاع‌رسانی ریاست جمهوری.
  6. «جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری، جهان عاری از رژیم صهیونیستی است»، وب‌سایت وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح.
  7. «شورای عالی انقلاب فرهنگی 27 آذر را روز مبارزه با خشونت و افراطی‌گری تعیین کرد»، خبرگزاری گویا نیوز.
  8. «نامگذاری 18 دسامبر به عنوان روز جهانی علیه خشونت و افراطی‌گری»، خبرگزاری دانشجو.
  9. «پیام استاندار خراسان شمالی به‌مناسبت روز جهان عاری از خشونت و افراطی‌گرایی»، خبرگزاری بین‌المللی قرآن.
  10. «جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری، جهان عاری از رژیم صهیونیستی است»، وب‌سایت وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح.
  11. «27 آذر روز مبارزه با خشونت و افراطی‌گری نامگذاری شد»، پایگاه اطلاع‌رسانی ریاست جمهوری.
  12. «نامگذاری 18 دسامبر به عنوان روز جهانی علیه خشونت و افراطی‌گری»، خبرگزاری دانشجو.
  13. «پیام سخنگوی وزارت خارجه برای روز جهان عاری از خشونت و افراطی‌گری»، خبرگزاری فرارو.
  14. «جهان عاری از خشونت قربانی زیاده‌خواهی دولت‌ها»، خبرگزاری آرمان امروز.
  15. «ایران درمبارزه با خشونت و افراطی‌گری پیشگام است»، خبرگزاری ایرنا.
  16. «جهان عاری از خشونت و افراط‌گری برای نیل به صلحی پایدار»، وب‌سایت مرکز بین‌المللی مطالعات صلح.
  17. «نامگذاری 18 دسامبر به عنوان روز جهانی علیه خشونت و افراطی‌گری»، خبرگزاری دانشجو.
  18. «خشونت و افراطی‌گری در جهان محکوم است»، خبرگزاری مهر.
  19. «ایران درمبارزه با خشونت و افراطی‌گری پیشگام است»، خبرگزاری ایرنا.
  1. در یک جمله بگویید با آموزه مهدویت ارتباط معنایی دارد و در ادامه بند قبلی بگذارید. دقیقا. نباید هرچیز را به هر چیز ربط داد. همان مطلب مرتبط با مدخل به نحوی نگارش شود که نیازهای شناختی ما را برطرف کند.
  2. فلسفه این پیشنهادچه بوده است؟
  3. نکته دیگر هم این که درست است که این پیشنهاد از سوی ایران بوده و پذیرفته شده است، اما درک و تلقی ما از مصادیق خشونت و افراطیت با غربی ها متفاوت است. برای مثال انها نوع تفکر دینی ما را ممکن است افراطی بداند. اعدام را ترویج خشونت میدانند. این را عرض کردم که ماباید مواظب باشیم یک وقتی انها از این گونه روزها علیه ما استفاده نکنند. شاید برای این مطلب منبعی یافت نشود، ولی در تقریر مقاله در ذهن داشته باشیم
  4. مقصود از جوامع مدنی چیست؟ همان جامعه مدنی که در ادبیات هابرماس و التوسر مطرح است؟
  5. اگر برای افراط گرایی مصداق ذکر شده باشد بیاید خوب است. چون مانع از فهم های مختلف تاحدی میشود.
  6. پیروان ادیا باشد. اگر مذاهب هم بیاید اینگونه بیاید: پیروان ادیان و مذاهب
  7. اگر مخاطب مولفه های مثل مدارا، گفتگوی فرهنگها و امثال ان که در یک خط بالا امد جهانی باشد، خوب است. اما اگر داخلی باشد ضد شناختی است. چون بیانگر یک توع انسداد در داخل جامعه است. گویا گفتگویی نیست. البته که در انصورت اساسا تعبیر گفتگوی فرهنگها و امثال ان معنا ندارد.
  8. به نظر می رسد که این بند فلسفه نامگذاری را می رساند و هم رویکرد ایران به مفاهیم خشونت و افراط گرایی. اگر این بند در اوایل مقاله بیاید بهتر نیست؟ یعنی برخلاف جوسازی ها غربی ایران قربانی خشونت و افراطگرایی های دولتی است. همچنین کشورهای دیگر مثل فلسطین و ...
  9. طبق آغاز بند مخاطب اینجا داخلی است. اما در پایان در سطح جهانی و بین المللی مطرح بردید. یک جوری سنخیت ندارد.
  10. تعبیر ابعاد بین المللی و فرهنگی درست نیست. چون فرهنگی هم عدل بین المللی نیست. معمولا گفته میشود ملی، منطقه ای و بین المللی. فرهنگ با اقتصاد، سیاست و جامعه به کار می رود.
  11. که یک نمونه آن سند 2030 است
  12. اگر این اقدامات معطوف به نام گذاری است که خوب است بیاید. ولی به نظرم این اقدامات عام است. اگر چنین باشد اوردن ان در اینجا خروج از بحث است. شما فقط اقداماتی را بیارید که در خصوص این روز انجام میشود. مثلا بیانیه رهبران، یا کارهای که در این روز میشود. هر کاری که در خصوص همین روز یا معطوف به این روز انجام میشود در این قسمت بیاید.

منابع