پیش‌نویس:دیت: تفاوت میان نسخه‌ها

میان دیت‌های مستقل که بر پایه آشنایی فردی شکل می‌گیرند و آشنایی‌های ضابطه‌مند زیر نظر خانواده، تفاوت‌های ساختاری وجود دارد. در روال سنتی، آشنایی از طریق مراسم خواستگاری آغاز می‌شود که طی آن والدین لایه‌های سطحی شخصیت طرفین را در جلساتی محدود معمولاً ۳ یا ۴ جلسه ارزیابی می‌کنند. آشنایی‌های پیش از خواستگاری که به صورت فردی انجام می‌شوند، اغلب رابطه‌ای بدون تعهد، سطحی و مبتنی بر هیجانات فانتزی هستند که با عنوان «عشق مجازی» شناخته می‌شوند. در مقابل، نظارت والدین در آشنایی‌های ضابطه‌مند به عنوان یک عامل حفاظتی عمل می‌کند تا رابطه از مسیر اصلی خارج نشود؛ این رویکرد به زوجین اجازه می‌دهد پیش از ایجاد وابستگی‌های عاطفی کاذب، در مورد تفاهم یا تضادهای بنیادین خود به صورت واقع‌بینانه تصمیم‌گیری کنند.<ref>[https://www.asriran.com/fa/news/248194/%D8%AD%D8%AF-%D9%88-%D9%85%D8%B1%D8%B2-%D8%A2%D8%B4%D9%86%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D9%BE%DB%8C%D8%B4-%D8%A7%D8%B2-%D8%A7%D8%B2%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%AC «حد و مرز آشنایی پیش از ازدواج»، وب‌سایت عصر ایران.]</ref>

تحولات اجتماعی دهه‌های اخیر در ایران، الگوهای روابط پیش از ازدواج را تحت تأثیر قرار داده است. یکی از عوامل اصلی، افزایش فاصله بین «بلوغ جنسی» و «بلوغ اقتصادی» به بیش از ده سال است که منجر به شکل‌گیری الگوهای رفتاری نوین شده است [۱]. این گسست ساختاری، با انسداد مسیرهای سنتی ازدواج و ایجاد وضعیت آنومیک، زمینه‌ساز بازتعریف شیوه‌های ارضای نیاز و ظهور سنخ‌های متفاوتی از رابطه شده است که تحت تأثیر امکانات جدید ارتباطی، لایه‌های پنهان روابط شهری را شکل می‌دهند [۳]، [۴].