علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) ابرابزار |
جز ویکی سازی و تمیزکاری |
||
| خط ۲۰: | خط ۲۰: | ||
با ورود مدرنیته به ایران و تغییرات فرهنگی بهویژه در زمینه فعالیتهای اجتماعی-فرهنگی زنان، مسئله ورزش عمومی زنان نیز مطرح شد. ورود مطبوعات در کنار افکار روشنفکران و روزنامهنگاران خصوصاً مطبوعاتی که مسئله و دغدغه اصلی خود را در حوزه زنان تمرکز داده بودند، در طرح مسئله ورزش زنان بسیار تأثیرگذار بود.<ref>[https://socialhistory.ihcs.ac.ir/article_5071_a8352aa6748093dcfa8e8374f6930057.pdf رحمتی و خنجری، «روزنامه اطلاعات و ورزش در عصر پهلوی اول(1320-1304)»، 1398ش، ص237-239.]</ref> | با ورود مدرنیته به ایران و تغییرات فرهنگی بهویژه در زمینه فعالیتهای اجتماعی-فرهنگی زنان، مسئله ورزش عمومی زنان نیز مطرح شد. ورود مطبوعات در کنار افکار روشنفکران و روزنامهنگاران خصوصاً مطبوعاتی که مسئله و دغدغه اصلی خود را در حوزه زنان تمرکز داده بودند، در طرح مسئله ورزش زنان بسیار تأثیرگذار بود.<ref>[https://socialhistory.ihcs.ac.ir/article_5071_a8352aa6748093dcfa8e8374f6930057.pdf رحمتی و خنجری، «روزنامه اطلاعات و ورزش در عصر پهلوی اول(1320-1304)»، 1398ش، ص237-239.]</ref> | ||
در ایران نیز ورزش بانوان با فراز و فرود بسیاری همراه بوده است. گسترش ورزش زنان در ایران را به سال ۱۲۹۶ش، همزمان با حضور دختران در مکاتب میدانند. حضور زنان در فعالیتهای ورزشی، پس از مکاتب به باشگاههای ورزشی نیز رسید. «ذبیحالله قربان» رئیس و بنیانگذار دانشگاه [[شیراز]] از پیشگامان تأسیس باشگاههایی با شیفت زنانه بود. پس از آن، تشکیل کانون بانوان در سال ۱۳۱۴ش، نقطهٔ عطفی در ورزش بانوان ایرانی بهشمار میرود. نخستین حضور بینالمللی بانوان ورزشکار ایرانی به دههٔ بیست شمسی بازمیگردد.<ref>[https://www.irna.ir/news/84897080/ورزش-زنان-در-ایران-تاریخچه-و-مسائل روانستان، مجید، «ورزش زنان در ایران، تاریخچه و مسائل»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> اولین قانون در حمایت از ورزش همگانی در سال ۱۳۰۶ش، دو ساعت ورزش اجباری در مدارس را پس از تصویب در مجلس شورای ملی تصویب کرد؛ اما تا مدتها این قانون بهدلیل عدم وجود [[معلم زن|معلم]] ورزش، ضمانت اجرایی نداشت. به این قانون تبصرهای با عنوان «تا زمانی که وزارت فرهنگ برای اجرای این قانون افراد مورد نیاز را در اختیار نداشته باشد میتواند آن را تعدیل کند» اضافه شد.<ref>[https://irhj.sbu.ac.ir/article_102027_95cd72fab477854ce11bbfbca8852f51.pdf عزیزی و خسروزاده، «واکاوی شکلگیری و رشد ورزش زنان در عصر رضاشاه»، 1400ش، ص247.]</ref> | در ایران نیز ورزش بانوان با فراز و فرود بسیاری همراه بوده است. گسترش ورزش زنان در ایران را به سال ۱۲۹۶ش، همزمان با حضور دختران در مکاتب میدانند. حضور زنان در فعالیتهای ورزشی، پس از مکاتب به باشگاههای ورزشی نیز رسید. «ذبیحالله قربان» رئیس و بنیانگذار دانشگاه [[شیراز]] از پیشگامان تأسیس باشگاههایی با شیفت زنانه بود. پس از آن، تشکیل [[کانون بانوان]] در سال ۱۳۱۴ش، نقطهٔ عطفی در ورزش بانوان ایرانی بهشمار میرود. نخستین حضور بینالمللی بانوان ورزشکار ایرانی به دههٔ بیست شمسی بازمیگردد.<ref>[https://www.irna.ir/news/84897080/ورزش-زنان-در-ایران-تاریخچه-و-مسائل روانستان، مجید، «ورزش زنان در ایران، تاریخچه و مسائل»، خبرگزاری جمهوری اسلامی.]</ref> اولین قانون در حمایت از ورزش همگانی در سال ۱۳۰۶ش، دو ساعت ورزش اجباری در مدارس را پس از تصویب در مجلس شورای ملی تصویب کرد؛ اما تا مدتها این قانون بهدلیل عدم وجود [[معلم زن|معلم]] ورزش، ضمانت اجرایی نداشت. به این قانون تبصرهای با عنوان «تا زمانی که وزارت فرهنگ برای اجرای این قانون افراد مورد نیاز را در اختیار نداشته باشد میتواند آن را تعدیل کند» اضافه شد.<ref>[https://irhj.sbu.ac.ir/article_102027_95cd72fab477854ce11bbfbca8852f51.pdf عزیزی و خسروزاده، «واکاوی شکلگیری و رشد ورزش زنان در عصر رضاشاه»، 1400ش، ص247.]</ref> | ||
==== در مطبوعات قاجار ==== | ==== در مطبوعات قاجار ==== | ||
| خط ۲۶: | خط ۲۶: | ||
==== در جمهوری اسلامی ایران ==== | ==== در جمهوری اسلامی ایران ==== | ||
پس از پیروزی [[انقلاب اسلامی]]، ورزش بانوان در ایران، رشد قابل توجهی داشته است.<ref>پناهی، «منابع قدرت و تفسیر ایدئولوژیک قواعد ورزش بانوان»، 1391ش، ص5-22.</ref> امروزه، بیش از ۴۷ فدراسیون در وزارت ورزش و جوانان در ایران وجود دارد که با حذف برخی فدراسیونهای غیرمرتبط با ورزش بانوان، ۴۲ فدراسیون مرتبط با ورزشهای بانوان در ایران فعالیت میکنند. از جمله رشتههای ورزشی بانوان در ایران میتوان به «اتومبیلرانی و موتورسواری»، «اسکواش»، «اسکی»، «بدمنیتون»، «بستکبال»، «بولینگ و بیلیارد»، «تکواندو»، «تنیس»، «تیراندازی»، «جودو»، «دوچرخهسواری»، «دوومیدانی»، «ژیمناستیک»، «یوگا» و برخی از انواع ورزشهای آبی اشاره کرد.<ref>«فعالیتهای ورزشی بانوان کشور (با تأکید بر وضع موجود)»، 1392ش.</ref> | پس از پیروزی [[انقلاب اسلامی ایران]]، ورزش بانوان در ایران، رشد قابل توجهی داشته است.<ref>پناهی، «منابع قدرت و تفسیر ایدئولوژیک قواعد ورزش بانوان»، 1391ش، ص5-22.</ref> امروزه، بیش از ۴۷ فدراسیون در وزارت ورزش و جوانان در ایران وجود دارد که با حذف برخی فدراسیونهای غیرمرتبط با ورزش بانوان، ۴۲ فدراسیون مرتبط با ورزشهای بانوان در ایران فعالیت میکنند. از جمله رشتههای ورزشی بانوان در ایران میتوان به «اتومبیلرانی و موتورسواری»، «اسکواش»، «اسکی»، «بدمنیتون»، «بستکبال»، «بولینگ و بیلیارد»، «تکواندو»، «تنیس»، «تیراندازی»، «جودو»، «دوچرخهسواری»، «دوومیدانی»، «ژیمناستیک»، «یوگا» و برخی از انواع ورزشهای آبی اشاره کرد.<ref>«فعالیتهای ورزشی بانوان کشور (با تأکید بر وضع موجود)»، 1392ش.</ref> | ||
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران با توجه به مبانی فقهی به این مهم توجه کرده است و در اصل سوم یکی از وظایف دولت را در کنار آموزشوپرورش، فراهم کردن تربیتبدنی رایگان، برای همه مردم و در تمامی سطوح قرار داده است. در نتیجه بر اساس اصل بیستویکم، دولت موظف است حقوق زن را در همه زمینهها با رعایت موازین اسلامی تضمین کند و زمینههای مساعد را برای رشد شخصیت و احیای حقوق مادی و معنوی وی فراهم کند. ازجمله این حقوق، حقوق تفریحی و ورزشی زنان است.<ref>حکمتنیا، حقوق و مسئولیتهای فردی و اجتماعی زن، 1390ش، ص285-287.</ref> | قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران با توجه به مبانی فقهی به این مهم توجه کرده است و در اصل سوم یکی از وظایف دولت را در کنار آموزشوپرورش، فراهم کردن تربیتبدنی رایگان، برای همه مردم و در تمامی سطوح قرار داده است. در نتیجه بر اساس اصل بیستویکم، دولت موظف است حقوق زن را در همه زمینهها با رعایت موازین اسلامی تضمین کند و زمینههای مساعد را برای رشد شخصیت و احیای حقوق مادی و معنوی وی فراهم کند. ازجمله این حقوق، حقوق تفریحی و ورزشی زنان است.<ref>حکمتنیا، حقوق و مسئولیتهای فردی و اجتماعی زن، 1390ش، ص285-287.</ref> | ||
