پیش‌نویس:شهوت: تفاوت میان نسخه‌ها

'''شهوت:'''  

== مفهوم‌شناسی ==

شهوت به هرگونه میل و گرایش درونی به لذت‌های مادی و دنیوی گفته می‌شود و در مواردی به‌طور خاص به تمایل جنسی اطلاق می‌گردد. در مقابل، عفت به معنای خویشتن‌داری در برابر خواسته‌های افراطی نفس و پرهیز از بی‌پروایی در امور جنسی است.<ref>مکارم شیرازی، [https://hawzah.net/fa/Article/View/6719/%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%AA-%D9%BE%D8%B1%D8%B3%D8%AA%DB%8C «شهوت‌پرستی»]، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.</ref> ریشه واژه اشتها نیز همین ماده است.<ref>[https://mesbahyazdi.ir/node/24/%D8%AC%D9%84%D8%B3%D9%87-%D9%BE%D9%86%D8%AC%D9%85%D8%9B-%D9%84%D8%B0%D9%91%D8%A7%D8%AA-%D9%88-%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%A7%D8%AA%E2%80%8F-%D9%86%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D9%82%D8%B1%D8%A2%D9%86 مصباح یزدی، «جلسه پنجم؛ لذّات و شهوات‏ از نگاه قرآن»، پایگاه اطلاع‌رسانی آثار آیت‌الله مصباح یزدی.]</ref>  

=== انواع شهوت ===

شهوت به پیروی از انواع لذت‌های دنیوی دارای انواعی است که برخی از آن‌ها در ادبیات عمومی معروف است:

* قدرت‌طلبی و مقام‌پرستی: انسان گرفتار به این شهوت برای رسیدن به قدرت و مقام یا نگهداشتن موقعیت فعلی خود از هر وسیله و اقدامی بهره می‌برد.<ref>[https://hawzah.net/fa/Article/View/102488/%D8%A8%D8%B1%D8%AF%DA%AF%DB%8C_%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%AA%D8%9B_%D8%B3%D9%82%D9%88%D8%B7_%D8%A8%D9%87_%D9%88%D8%A7%D8%AF%DB%8C_%D8%B0%D9%84%D8%AA محدثی، «بردگی شهوت؛ سقوط به وادی ذلت»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref>

* شهوت شهرت: بسیاری از مردم از مشهور‌شدن و دیده‌شدن لذت می‌برند و گاه ثروت خود را فدای آن می‌کنند. دنبال‌کنندگان شهوت شهرت در [[شبکه‌های اجتماعی]]، هیچ‌گونه خط قرمزی را مراعات نمی‌کنند و حریم‌های خصوصی را بی‌ارزش می‌شمارند. نشان‌دادن زندگی‌های مجلل و تجملاتی، خانه‌ها و کاخ‌ها، لباس‌ها و پوشش‌های تفاخری و برهنه‌ساز و تبلیغ [[سلبریتی|سلبریتی‌ها]] نمونه‌هایی است که میل رویاپردازی در مخاطب را ارضا کرده و مخاطب بیشتری را جذب می‌کند.<ref>[https://kayhan.ir/fa/news/208192/%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%AA-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D8%AA-%D8%AF%D8%B1-%D8%B4%D8%A8%DA%A9%D9%87%E2%80%8C%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AC%D8%AA%D9%85%D8%A7%D8%B9%DB%8C میرزابیگی، «شهوت شهرت در شبکه‌های اجتماعی»، سایت کیهان.]</ref>

== شهوت در نگاه قرآنی و اخلاقی ==

[[قرآن]] در آیات متعددی مستقیم و غیرمستقیم به موضوع شهوت پرداخته و در رسیدن به حد عفت و مهار آن راهنمایی کرده است. برای نمونه پس از یادآوری گروهى از پيامبران الهى و صفات برجسته و والاى آنان، به فرزندان ناشايسته‌اى اشاره می‌کند که روى كار آمدند، نماز را ضايع كردند و از انواع شهوت‌ها پيروى نمودند. سپس به آنان وعید مجازات می‌دهد. همچنین در زمینه غریزه جنسی در ضمن آیاتی به احکام و حرمت ازدواج با محرم، زنان شوهردار و کنیزان آلوده اشاره می‌نماید. در جای دیگر از قوم لوط و انحراف جنسی و اصرار آن‌ها  و سرزنش آنان از سوی پیامبر خدا می‌پردازد و عذاب دنیوی ایشان را گزارش می‌دهد. این آیات همچون هشداری درباره نابودی ارزش‌های اخلاقی و الهی در جامعهٔ شهوت‌گرا به شمار می‌آید.<ref>[https://lib.eshia.ir/27561/2/281 مکارم شیرازی، اخلاق در قرآن، ۱۳۷۷ش، ج۲، ص۲۸۱ ـ ۲۸۵.]</ref>

[[پیامبران]] هرگز به دنبال نابودی کامل شهوت نبوده‌اند. بلکه هدف اصلی این بوده است که این قوه را مهار کنند تا با معیار عقل و قانون الهی وظیفه خود را انجام دهد و از زیاده‌روی و سرکشی که منجر به فساد می‌شود، جلوگیری نمایند.<ref>[https://lib.eshia.ir/11148/1/16/%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%AA خمینی، شرح چهل حدیث، ۱۳۸۰ش، ص۱۶ ـ ۱۷.]</ref> از دیدگاه اخلاقی وقتی انسان اسیر شهوت می‌شود، آزادی و عزت خود را از دست داده و برده امیال نفسانی و دنیاطلبان می‌شود؛ تنها راه نجات، تهذیب نفس از طریق علم سودمند و تمرین مستمر برای مخالفت با خواسته‌های نفس است.<ref>[https://lib.eshia.ir/11148/1/255/%D8%B4%D9%87%D9%88%D8%AA خمینی، شرح چهل حدیث، ۱۳۸۰ش، ص۲۵۵.]</ref> ملا احمد نراقی معتقد است افراط در شهوت جنسی، عقل و دین را مغلوب کرده و با تمرکز بر لذت‌های پست، فرد را به سوی تباهی و هلاکت در دنیا و آخرت سوق می‌دهد. بنابراین باید از ابتدای تحریک آن پرهیز کرد، زیرا این شهوت همچون حاکم ظالم، تمام قوا را نابود کرده و عمر را کوتاه می‌سازد.<ref>[https://lib.eshia.ir/10341/1/315 نراقی، معراج السعاده، مؤسسه انتشارات هجرت، ص۳۱۵ ـ ۳۱۶.]</ref>

== احکام ==

== نفوذ شهوت‌گرایی به کشورهای اسلامی ==

* جزایری، محمدعلی، دروس اخلاق اسلامی، قم، حوزه علمیه قم، ۱۳۸۸ش.

* گروه نویسندگان، جوان، هیجان و خویشتنداری، قم، مؤسسه دار الحدیث، چاپ اول، بی‌تا.

* مکارم شیرازی، ناصر، اخلاق در قرآن، ج۲، قم، مدرسهٔ امام علی بن ابی‌طالب(ع)، ۱۳۷۷ش.