جز ویکی سازی
برچسب‌ها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه
خط ۱۲: خط ۱۲:
پژوهش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که خراسان در عصر حجر، مورد توجه انسان‌هایی قرار گرفت که از کوه‌ها به زیر آمده و دشت را برای سکونت برگزیدند؛ آنها بر روی مسیر کمانی‌شکل اطراف کویر نمک استقرار یافتند. [[فردوسی]] نیز در [[شاهنامه]] با اقتباس از متون کهن و باستانی، خراسان را مهد شکل‌گیری اجتماعات نظام‌مند بشری دانسته است که تایید جغرافی‌دانان دورۀ اسلامی را نیز به‌همراه دارد.  
پژوهش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که خراسان در عصر حجر، مورد توجه انسان‌هایی قرار گرفت که از کوه‌ها به زیر آمده و دشت را برای سکونت برگزیدند؛ آنها بر روی مسیر کمانی‌شکل اطراف کویر نمک استقرار یافتند. [[فردوسی]] نیز در [[شاهنامه]] با اقتباس از متون کهن و باستانی، خراسان را مهد شکل‌گیری اجتماعات نظام‌مند بشری دانسته است که تایید جغرافی‌دانان دورۀ اسلامی را نیز به‌همراه دارد.  


خراسان در دورۀ هخامنشیان یکی از بخش‌های اصلی و بزرگ امپراطوری بود که پارت‌ها در آن حکومت می‌کردند و شامل پرسوا، سغدیا، بلخ/باکتریا، خوارزم/خوارسمی و آریا/آریه می‌شد.<ref>[[رضویان و شالی، «جغرافیای تاریخی خراسان»، 1390ش، ص69.|<nowiki/>]][https://jgk.imamreza.ac.ir/article_137829.html رضویان و شالی، «جغرافیای تاریخی خراسان»،  1390ش، ص69.]</ref> در دهۀ ۳۳۰ق. م، اسکندر خراسان را تصرف کرد. پس از مرگ اسکندر در ۳۲۳ق. م، خراسان جزء قلمرو سلوکیان شد.<ref>[https://jgk.imamreza.ac.ir/article_137848_d2467d28255e9c90e3c1ebe8a51c0b19.pdf رحیم‌پور، «تاریخ و فرهنگ خراسان بزرگ»،  1389ش، ص43.]</ref> در دورۀ [[اشکانیان]] (۲۵۰ق. م-۲۲۶م، ) که خراسان از اشغال سلوکیان نجات یافت، قلمرو امپراتوری کوچک‌تر شد و شامل سه استان بود.<ref>[https://jgk.imamreza.ac.ir/article_137829.html رضویان و شالی، «جغرافیای تاریخی خراسان»،  1390ش، ص69.]</ref>  
خراسان در دورۀ [[هخامنشیان]] یکی از بخش‌های اصلی و بزرگ امپراطوری بود که پارت‌ها در آن حکومت می‌کردند و شامل پرسوا، سغدیا، بلخ/باکتریا، خوارزم/خوارسمی و آریا/آریه می‌شد.<ref>[[رضویان و شالی، «جغرافیای تاریخی خراسان»، 1390ش، ص69.|<nowiki/>]][https://jgk.imamreza.ac.ir/article_137829.html رضویان و شالی، «جغرافیای تاریخی خراسان»،  1390ش، ص69.]</ref> در دهۀ ۳۳۰ق. م، اسکندر خراسان را تصرف کرد. پس از مرگ اسکندر در ۳۲۳ق. م، خراسان جزء قلمرو سلوکیان شد.<ref>[https://jgk.imamreza.ac.ir/article_137848_d2467d28255e9c90e3c1ebe8a51c0b19.pdf رحیم‌پور، «تاریخ و فرهنگ خراسان بزرگ»،  1389ش، ص43.]</ref> در دورۀ [[اشکانیان]] (۲۵۰ق. م-۲۲۶م، ) که خراسان از اشغال [[سلوکیان]] نجات یافت، قلمرو امپراتوری کوچک‌تر شد و شامل سه استان بود.<ref>[https://jgk.imamreza.ac.ir/article_137829.html رضویان و شالی، «جغرافیای تاریخی خراسان»،  1390ش، ص69.]</ref>  


در دورۀ [[ساسانیان]] (۲۲۶-۶۵۲م)،  قلمرو حکومت به چهار «کستگ» با نام‌های خراسان (مشرق)، خوروران (خاواران/ مغرب)،  اپاختر (باختر/ شمال) و نیمروج (نیمروز/ جنوب) تقسیم شد. در این دوره، برای اولین‌بار منطقۀ خراسان هویت اداری و سیاسی یافت و عنوان خراسان بر آن اطلاق شد.<ref>[https://jgk.imamreza.ac.ir/article_137829.html رضویان و شالی، «جغرافیای تاریخی خراسان»،  1390ش، ص69.]</ref>
در دورۀ [[ساسانیان]] (۲۲۶-۶۵۲م)،  قلمرو حکومت به چهار «کستگ» با نام‌های خراسان (مشرق)، خوروران (خاواران/ مغرب)،  اپاختر (باختر/ شمال) و نیمروج (نیمروز/ جنوب) تقسیم شد. در این دوره، برای اولین‌بار منطقۀ خراسان هویت اداری و سیاسی یافت و عنوان خراسان بر آن اطلاق شد.<ref>[https://jgk.imamreza.ac.ir/article_137829.html رضویان و شالی، «جغرافیای تاریخی خراسان»،  1390ش، ص69.]</ref>