برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۴۶: | خط ۴۶: | ||
نمایشهای تقلید، همواره ترکیبی از پانتومیم، رقص، آواز و گفتوگو بوده که توسط لوطیان، نوازندگان و رقاصان به اجرا درمیآمد. در این گونه از نمایشها، دکور و صحنهآرایی وجود نداشت. صحنه، در ابتدا تنها سکویی تختهای بود که تمام نمایش روی همان اجرا میشد. جامه بازیگران نیز همان لباسهای روزانه آنها بود و چهرهپردازی خاصی صورت نمیگرفت. گاهی، آنها برای درست کردن ریش، از پنبه یا پوست بز استفاده میکردند. بهمرور زمان، چهرهآرایی و پوشش بازیگران همراه با شیوه اجرا، تغییر کرد. | نمایشهای تقلید، همواره ترکیبی از پانتومیم، رقص، آواز و گفتوگو بوده که توسط لوطیان، نوازندگان و رقاصان به اجرا درمیآمد. در این گونه از نمایشها، دکور و صحنهآرایی وجود نداشت. صحنه، در ابتدا تنها سکویی تختهای بود که تمام نمایش روی همان اجرا میشد. جامه بازیگران نیز همان لباسهای روزانه آنها بود و چهرهپردازی خاصی صورت نمیگرفت. گاهی، آنها برای درست کردن ریش، از پنبه یا پوست بز استفاده میکردند. بهمرور زمان، چهرهآرایی و پوشش بازیگران همراه با شیوه اجرا، تغییر کرد. | ||
مکان اجرای نمایش، از دوره [[صفویه]] به بعد، به [[قهوهخانه]]ها منتقل شد. برخی نیز در میدانهای بزرگ شهر و روستا به اجرای نمایش میپرداختند. برخی از مقلدان، از صورتکهایی که بیشتر از جنس چرم، پارچه آهاری یا مقوای نازک بود، استفاده میکردند. تعدادی از تقلیدچیها و دلقکها نیز از کلاه نمدی بوقیشکل بهمنظور چهرهپردازی استفاده میکردند. مقلدان، برای مشخص کردن سن، جنس و وضعیت خود از آرایش استفاده میکردند. پوشاک آنها نیز بر اساس شخصیتها، متفاوت بود، برای مثال، برای روستاییان از کلاه نمدی، برای [[ملا]] و [[آخوند]] از [[عبا]] یا [[عمامه]]، [[تسبیح]] و [[نعلین]] و برای حاجی بازاری از عرقچین، گیوه و عبا استفاده میکردند.<ref>بیضایی، نمایش در ایران، ۱۳۷۹ش، ص۱95-197.</ref> | مکان اجرای نمایش، از دوره [[صفویه]] به بعد، به [[قهوهخانه]] ها منتقل شد. برخی نیز در میدانهای بزرگ شهر و روستا به اجرای نمایش میپرداختند. برخی از مقلدان، از صورتکهایی که بیشتر از جنس چرم، پارچه آهاری یا مقوای نازک بود، استفاده میکردند. تعدادی از تقلیدچیها و دلقکها نیز از کلاه نمدی بوقیشکل بهمنظور چهرهپردازی استفاده میکردند. مقلدان، برای مشخص کردن سن، جنس و وضعیت خود از آرایش استفاده میکردند. پوشاک آنها نیز بر اساس شخصیتها، متفاوت بود، برای مثال، برای روستاییان از کلاه نمدی، برای [[ملا]] و [[آخوند]] از [[عبا]] یا [[عمامه]]، [[تسبیح]] و [[نعلین]] و برای حاجی بازاری از عرقچین، گیوه و عبا استفاده میکردند.<ref>بیضایی، نمایش در ایران، ۱۳۷۹ش، ص۱95-197.</ref> | ||
در آغاز نمایشها، سردسته گروه با صدای زنگ، شروع نمایش را اعلام میکرد. پس از آن، با هلهلهٔ مردم، سازها نیز به صدا درآمده و تصنیفها بر پایه انتقاد ساخته میشدند. ریتم موسیقی نیز با محتوای نمایش مرتبط بود.<ref>فتحعلیبیگی، «شرحی کوتاه بر نقش موسیقی در نمایشهای تخت حوضی»، ۱۳۶۷ش، ص۱۶۵–۱۷۴.</ref> از جمله سازهای اصلی مورد استفاده در نمایشهای تقلید، میتوان به [[کمانچه]]، [[تار]]، [[تنبک]]، ضرب و دایرهزنگی اشاره کرد.<ref>ویلز، تاریخ اجتماعی ایران در عهد قاجاریه، ۱۳۶۶ش، ص۱۱۴–۱۱۵.</ref> | در آغاز نمایشها، سردسته گروه با صدای زنگ، شروع نمایش را اعلام میکرد. پس از آن، با هلهلهٔ مردم، سازها نیز به صدا درآمده و تصنیفها بر پایه انتقاد ساخته میشدند. ریتم موسیقی نیز با محتوای نمایش مرتبط بود.<ref>فتحعلیبیگی، «شرحی کوتاه بر نقش موسیقی در نمایشهای تخت حوضی»، ۱۳۶۷ش، ص۱۶۵–۱۷۴.</ref> از جمله سازهای اصلی مورد استفاده در نمایشهای تقلید، میتوان به [[کمانچه]]، [[تار]]، [[تنبک]]، ضرب و دایرهزنگی اشاره کرد.<ref>ویلز، تاریخ اجتماعی ایران در عهد قاجاریه، ۱۳۶۶ش، ص۱۱۴–۱۱۵.</ref> | ||
