ایجاد لینک داخلی |
علی شاهرودی (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{درشت|'''آسوریان'''}}؛ یکی از گروههای قومی و مذهبی با هویت و آداب مخصوص در ایران. | {{درشت|'''آسوریان'''}}؛ یکی از گروههای قومی و مذهبی با هویت و آداب مخصوص در ایران. | ||
| خط ۱۶: | خط ۱۵: | ||
'''قداست آب''': آسوریان معتقدند [[حضرت عیسی|مسیح]] در آب [[رود اردن]] تعمید داده شد؛ بنابراین مراسم تعمید از مهمترین آیینهای مذهبی آسوریان بهشمار میرود. تمرکز آسوریان ایران در کنار [[دریاچه ارومیه|دریاچهٔ ارومیه]] نیز سبب ایجاد باورهایی دربارهٔ قداست آب شده است. الههٔ آفتاب در ادبیات کهن سومری (شَمَش) نیز نزد آنها محترم است.<ref>Contenau, Everyday Life In Babylon And Assyria, 1955, P248-249. ؛ فرنو، منشأ فرهنگ، تمدن و هنر در بینالنهرین کهن، ۱۳۸۴ش، ج۱، ص۳۸۴.</ref> | '''قداست آب''': آسوریان معتقدند [[حضرت عیسی|مسیح]] در آب [[رود اردن]] تعمید داده شد؛ بنابراین مراسم تعمید از مهمترین آیینهای مذهبی آسوریان بهشمار میرود. تمرکز آسوریان ایران در کنار [[دریاچه ارومیه|دریاچهٔ ارومیه]] نیز سبب ایجاد باورهایی دربارهٔ قداست آب شده است. الههٔ آفتاب در ادبیات کهن سومری (شَمَش) نیز نزد آنها محترم است.<ref>Contenau, Everyday Life In Babylon And Assyria, 1955, P248-249. ؛ فرنو، منشأ فرهنگ، تمدن و هنر در بینالنهرین کهن، ۱۳۸۴ش، ج۱، ص۳۸۴.</ref> | ||
'''طبیعت و نمادهای حیات''': آسوریان ایرانی زمانی که ماه کامل میشود، دعای «ای پدر ما که در آسمانی» و دعای حضرت مریم را میخوانند. درختان بهویژه درخت [[نخل]] و کاج برای آسوریان، نماد زندگی و جلوهٔ حیات انسانی است. در [[حماسه گیلگمش|منظومهٔ گیلگمش]]، به درخت زندگی اشاره شده که نماد بزرگی، نجابت، شرافت، قدرت و جاودانگی است.<ref>شوالیه، فرهنگ نمادها، ۱۳۸۲ش، ج۳، ص۵۶۰.</ref> | '''طبیعت و نمادهای حیات''': آسوریان ایرانی زمانی که ماه کامل میشود، دعای «ای پدر ما که در آسمانی» و دعای حضرت مریم را میخوانند. درختان بهویژه درخت [[نخل]] و کاج برای آسوریان، نماد زندگی و جلوهٔ حیات انسانی است. در [[حماسه گیلگمش|منظومهٔ گیلگمش]]، به درخت زندگی اشاره شده که نماد بزرگی، نجابت، شرافت، قدرت و جاودانگی است.<ref>شوالیه، فرهنگ نمادها، ۱۳۸۲ش، ج۳، ص۵۶۰.</ref> | ||
'''مراسم عشای ربانی''': آنها در مراسم عشای ربّانی، پس از برپایی نماز، [[نان]] و [[شراب]] میخورند و با یادآوری شام آخر مسیح، این نان را نشانهای از جسم او میدانند که گرسنگی را در پی نخواهد داشت.<ref>Contenau, Everyday Life In Babylon And Assyria, 1955, P201-206.</ref> | |||
جشنها: سال نو آسوری در اول ماه نیسان ([[۱ آوریل|اول آوریل]]) است و بزرگترین جشن آسوریان به این مناسبت برگزار میشود. ریشهٔ این جشن به فتوحات امپراطوری آشور در اول تا دهم نیسان بازمیگردد.<ref>منشیامیر، تاریخ آشور، ۱۳۶۰ش، ص۳۹–۴۰.</ref> جشنهای دوازدهروزهٔ آسوریان به مناسبت سال نو، مصادف با شروع فصل [[بهار]] است. آسوریان در جشن رستاخیز مسیح، به دیدار خانوادههایی میروند که در آن سال، عزیزی را از دست دادهاند. عیدهای «قیمته دماران» و «سولقه دماران» از اعیاد بزرگ آسوریان در [[ایران]] است.<ref>Contenau, Everyday Life In Babylon And Assyria, 1955, P285.</ref> | جشنها: سال نو آسوری در اول ماه نیسان ([[۱ آوریل|اول آوریل]]) است و بزرگترین جشن آسوریان به این مناسبت برگزار میشود. ریشهٔ این جشن به فتوحات امپراطوری آشور در اول تا دهم نیسان بازمیگردد.<ref>منشیامیر، تاریخ آشور، ۱۳۶۰ش، ص۳۹–۴۰.</ref> جشنهای دوازدهروزهٔ آسوریان به مناسبت سال نو، مصادف با شروع فصل [[بهار]] است. آسوریان در جشن رستاخیز مسیح، به دیدار خانوادههایی میروند که در آن سال، عزیزی را از دست دادهاند. عیدهای «قیمته دماران» و «سولقه دماران» از اعیاد بزرگ آسوریان در [[ایران]] است.<ref>Contenau, Everyday Life In Babylon And Assyria, 1955, P285.</ref> | ||
