زهرا فاضل (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «جایگزین=کافه نادری، پاتوقی برای بزرگان ادبیات ایران |بندانگشتی|کافه نادری، پاتوقی برای بزرگان ادبیات ایران {{درشت|'''پاتوق'''}}؛ محل گردهمایی همیشگی عده‌ای از افراد. پاتوق محلی است برای گردهم‌آیی افراد در اوقات فراغت، با ری...» ایجاد کرد
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:پاتوق۱.jpg|جایگزین=کافه نادری، پاتوقی برای بزرگان ادبیات ایران |بندانگشتی|کافه نادری، پاتوقی برای بزرگان ادبیات ایران ]]
{{درشت|'''پاتوق'''}}؛ محل گردهمایی همیشگی عده‌ای از افراد.
{{درشت|'''پاتوق'''}}؛ محل گردهمایی همیشگی عده‌ای از افراد.


خط ۱۳: خط ۱۲:


==توق و پاتوق در تاریخ اجتماعی ایران==
==توق و پاتوق در تاریخ اجتماعی ایران==
[[پرونده:پاتوق۲.jpg|جایگزین=قهوه‌خانه پاتوقی برای لوطیان|بندانگشتی|قهوه‌خانه پاتوقی برای لوطیان]]
===مفهوم و جایگاه توق و پاتوق===
===مفهوم و جایگاه توق و پاتوق===
در آیین جوانمردی، توق و پاتوق، همواره از حرمتی ویژه برخودار بوده است. توق داشتن و حرمت آن را نگه داشتن از قرن ۷ق به بعد در میان مردم رایج شده و تا همین اواخر نیز باقی بود. در بیش‌تر شهرهای [[ایران]]، هر محله‌ای، دارای توق و نخل مخصوص بود که در ایام [[عاشورا]]، گردانده می‌شد.<ref>نفیسی، سرچشمهٔ تصوف در ایران، ۱۳۴۳ش، ص146.</ref>
در آیین جوانمردی، توق و پاتوق، همواره از حرمتی ویژه برخودار بوده است. توق داشتن و حرمت آن را نگه داشتن از قرن ۷ق به بعد در میان مردم رایج شده و تا همین اواخر نیز باقی بود. در بیش‌تر شهرهای [[ایران]]، هر محله‌ای، دارای توق و نخل مخصوص بود که در ایام [[عاشورا]]، گردانده می‌شد.<ref>نفیسی، سرچشمهٔ تصوف در ایران، ۱۳۴۳ش، ص146.</ref>
خط ۲۴: خط ۲۱:


===پاتوق در دوران قاجار===
===پاتوق در دوران قاجار===
[[پرونده:پاتوق.jpg|جایگزین=زندگی شراکتی در پاتوق دانگی اودلاجان در زمان قاجار |بندانگشتی|زندگی شراکتی در پاتوق دانگی اودلاجان در زمان قاجار ]]
پس از صفویان، در دوره [[قاجاریه|قاجار]] و حتی پهلوی نیز اصناف مختلف، در مکانی مشخص، پاتوق داشتند. در این پاتوق‌ها، پس از پایان کار، افراد هم‌صنف جمع شده و به گفت‌وگو و دادوستد می‌پرداختند. گاهی، پرداخت کارمزد کارگران توسط کارفرمایان نیز در همین پاتوق‌ها صورت می‌گرفت.<ref>فلور، جستارهایی از تاریخ اجتماعی ایران در عصر قاجار، ج2، ۱۳۶۵ش، ص61.</ref>
پس از صفویان، در دوره [[قاجاریه|قاجار]] و حتی پهلوی نیز اصناف مختلف، در مکانی مشخص، پاتوق داشتند. در این پاتوق‌ها، پس از پایان کار، افراد هم‌صنف جمع شده و به گفت‌وگو و دادوستد می‌پرداختند. گاهی، پرداخت کارمزد کارگران توسط کارفرمایان نیز در همین پاتوق‌ها صورت می‌گرفت.<ref>فلور، جستارهایی از تاریخ اجتماعی ایران در عصر قاجار، ج2، ۱۳۶۵ش، ص61.</ref>