زهرا غلامی (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «جایگزین=یک زن روستایی در حال دوشیدن شیر گاو|بندانگشتی|یک زن روستایی در حال دوشیدن شیر گاو '''گاو نه من شیرده'''؛ مثلی دربارهٔ از بین بردن تمام دستاوردهای مثبت پیشین به‌دلیل یک عمل نسنجیده در پایان کار.<br>'''«'''گاو نُه مَ...» ایجاد کرد
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
[[پرونده:گاو نه من شیرده.jpg|جایگزین=یک زن روستایی در حال دوشیدن شیر گاو|بندانگشتی|یک زن روستایی در حال دوشیدن شیر گاو]]
'''گاو نه من شیرده'''؛ مثلی دربارهٔ از بین بردن تمام دستاوردهای مثبت پیشین به‌دلیل یک عمل نسنجیده در پایان کار.<br>'''«'''گاو نُه مَن شیردِه'''»''' یکی از ضرب‌المثل‌های رایج در [[فرهنگ عمومی]] ایرانیان است که به‌دلیل بیان یک مفهوم [[اخلاق|اخلاقی]]، جایگاه ویژه‌ای در [[ادبیات شفاهی]] دارد. این [[ضرب‌المثل]] پیام مهمی دربارهٔ رفتار درست و خردورزی اجتماعی منتقل می‌کند و به‌عنوان بازتابی از [[عقلانیت]] و تجربهٔ جمعی ایرانیان در [[زندگی روزمره]] استفاده می‌شود که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و در ادبیات شفاهی و کتبی جایگاه خاصی دارد.
'''گاو نه من شیرده'''؛ مثلی دربارهٔ از بین بردن تمام دستاوردهای مثبت پیشین به‌دلیل یک عمل نسنجیده در پایان کار.<br>'''«'''گاو نُه مَن شیردِه'''»''' یکی از ضرب‌المثل‌های رایج در [[فرهنگ عمومی]] ایرانیان است که به‌دلیل بیان یک مفهوم [[اخلاق|اخلاقی]]، جایگاه ویژه‌ای در [[ادبیات شفاهی]] دارد. این [[ضرب‌المثل]] پیام مهمی دربارهٔ رفتار درست و خردورزی اجتماعی منتقل می‌کند و به‌عنوان بازتابی از [[عقلانیت]] و تجربهٔ جمعی ایرانیان در [[زندگی روزمره]] استفاده می‌شود که از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و در ادبیات شفاهی و کتبی جایگاه خاصی دارد.


خط ۱۴: خط ۱۳:


=== تضییع عمل در آموزه‌های اسلامی ===
=== تضییع عمل در آموزه‌های اسلامی ===
[[پرونده:آیه 264 سوره بقره.png|جایگزین=آیه ۲۶۴ سوره بقره|بندانگشتی|آیه ۲۶۴ سوره بقره]]
در آموزه‌های اسلامی، منت‌گذاشتن بر دیگران به شدت مذمت شده است. تضییع [[اخلاص]] در عمل نیک، عدم قبول شدن آن عمل نزد [[خدا|خداوند]] و حتی گناه‌آلود شدن آن به‌عنوان برخی از آثار منفی منت‌گذشتن ذکر شده است.<ref>[https://hawzah.net/fa/Article/View/111206/گاو-نه-من-شیر-نباشیم! «گاو نه من شیر نباشیم!»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref> مفهوم این ضرب‌المثل با [[آموزه‌های اسلامی]] در باب [[حبط عمل]] و ابطال [[ثواب]] هم‌خوانی دارد. در [[قرآن]] به صراحت ذکر شده است که [[مسلمان|مسلمانان]] نباید [[صدقه]]‌ها و نیکی‌های خود را با منت و آزار باطل کنند.<ref>[https://wiki.ahlolbait.com/آیه_264_سوره_بقره سوره بقره، آیه 264.]</ref> این آموزه قرآنی به وضعیتی مشابه مفهوم ضرب‌المثل اشاره دارد که در آن، عملِ خیرِ انجام‌شده، به واسطهٔ رفتار نامناسبِ بعدی (منت گذاشتن)، بی‌اثر می‌شود.<ref>[https://www.hawzahnews.com/news/926045/منظور-از-جمله-بالمن-و-الأذی-در-آیه-انفاق «منظور از جمله بِالْمَنِّ وَ الأذی در آیه انفاق»، خبرگزاری رسمی حوزه.]</ref> همچنین در روایتی از [[حضرت محمد|پیامبر اکرم]] آمده است که اگر کسی به [[برادر دینی]] خود نیکی کند و سپس بر او منت گذارد، خداوند صدقه و کار نیک وی را باطل می‌کند.<ref>[https://lib.eshia.ir/11025/9/454/من_أسدى_إلى_مؤمن_معروفاً_ثمّ_آذاه_بالكلام حر عاملی، وسائل‌الشیعه، بی‌تا، ج9، ص454.]</ref>
در آموزه‌های اسلامی، منت‌گذاشتن بر دیگران به شدت مذمت شده است. تضییع [[اخلاص]] در عمل نیک، عدم قبول شدن آن عمل نزد [[خدا|خداوند]] و حتی گناه‌آلود شدن آن به‌عنوان برخی از آثار منفی منت‌گذشتن ذکر شده است.<ref>[https://hawzah.net/fa/Article/View/111206/گاو-نه-من-شیر-نباشیم! «گاو نه من شیر نباشیم!»، پایگاه اطلاع‌رسانی حوزه.]</ref> مفهوم این ضرب‌المثل با [[آموزه‌های اسلامی]] در باب [[حبط عمل]] و ابطال [[ثواب]] هم‌خوانی دارد. در [[قرآن]] به صراحت ذکر شده است که [[مسلمان|مسلمانان]] نباید [[صدقه]]‌ها و نیکی‌های خود را با منت و آزار باطل کنند.<ref>[https://wiki.ahlolbait.com/آیه_264_سوره_بقره سوره بقره، آیه 264.]</ref> این آموزه قرآنی به وضعیتی مشابه مفهوم ضرب‌المثل اشاره دارد که در آن، عملِ خیرِ انجام‌شده، به واسطهٔ رفتار نامناسبِ بعدی (منت گذاشتن)، بی‌اثر می‌شود.<ref>[https://www.hawzahnews.com/news/926045/منظور-از-جمله-بالمن-و-الأذی-در-آیه-انفاق «منظور از جمله بِالْمَنِّ وَ الأذی در آیه انفاق»، خبرگزاری رسمی حوزه.]</ref> همچنین در روایتی از [[حضرت محمد|پیامبر اکرم]] آمده است که اگر کسی به [[برادر دینی]] خود نیکی کند و سپس بر او منت گذارد، خداوند صدقه و کار نیک وی را باطل می‌کند.<ref>[https://lib.eshia.ir/11025/9/454/من_أسدى_إلى_مؤمن_معروفاً_ثمّ_آذاه_بالكلام حر عاملی، وسائل‌الشیعه، بی‌تا، ج9، ص454.]</ref>