سوزن‌دوزی: تفاوت میان نسخه‌ها

بانوان در قصر شیرین و شاه‌آباد غرب، دارای قبای بلند و تمام آستر بودند که رویهٔ آن مخمل‌دوزی شده، آسترش گل‌دوزی و دور یقه‌اش سکه‌های قدیمی دوخته می‌شد.<ref>یوسفی، یادداشت‌هایی در زمینه فرهنگ و تاریخ، ۱۳۷۱ش، ص۲۷۹.</ref> زنان بلوچ، لباس‌های سوزن‌دوزی شده می‌پوشند که از ۶ تکه تشکیل شده است. این لباس، دو تکه سرآستین، دو تکه دمپای شلوار، یک تکه جیب و یک تکه پیش‌سینه دارد که «زی و گپتان» نامیده می‌شود. در [[سیستان]] و بلوچستان، دختران از [[کودک|کودکی]] این هنر را یادمی‌گیرند.<ref>کاظمیه، جای پای اسکندر، ۱۳۵۰ش، ص۱۴۸.</ref>

در گیلان، نوعی سوزن‌دوزی مشهور به خاتمی وجود دارد که با تکه‌های مختلف پارچه دوخته می‌شود. زنان [[ایل بختیاری]]، زیر روسری خود از کلاه کوچک پارچه‌ای زردوزی یا قلاب‌دوزی شده استفاده می‌کردند. زنان در چهارمحال و بختیاری، برای روبنده از پارچهٔ سفید و بلندی استفاده می‌کردند که روی آن [[طلا]]، [[زمرد]] و [[الماس]] دوخته می‌شد.<ref>نیک‌زاد امیرحسینی، کریم، شناخت سرزمین چهارمحال، ۱۳۵۷ش، ص۱۰۸–۱۰۹.</ref>

در قزوین، منجق‌دوزی (نَم‌نَم‌دوزی) و پولک‌دوزی بیش از سایر رشته‌های سوزن‌دوزی رایج است<ref>آصف‌زاده، قزوین در گذرگاه هنر، ۱۳۷۴ش، ص۵۱.</ref> و برای [[جهیزیه]] عروس نیز از ابریشم‌دوزی و یراق‌دوزی استفاده می‌شود. دختران دم‌بخت، از ابریشم برای تزیین بقچه، جانماز، قوری‌پوش و برخی وسایل دیگر استفاده می‌کردند. آن‌ها از یراق‌های پهن و باریک که از رشته‌های گلابتون تهیه می‌شد، به‌عنوان حاشیه در شلوار، کمرچین و یل استفاده می‌کردند.<ref>آصف‌زاده، قزوین در گذرگاه هنر، ۱۳۷۴ش، ص۴۷.</ref>