مجلس شورای ملی

مجلس شورای ملی؛ نخستین کانون قانون‌گذاری مدرن و تجلی ساختار مشروطیت در ایران.

مجلس شورای ملی به‌عنوان نخستین و محوری‌ترین نهاد قانون‌گذاری مدرن در ایران، بسترساز دگرگونی بنیادین در دیوان‌سالاری سنتی و توزیع قدرت سیاسی شد. این رکن تقنینی که فرآیند شکل‌گیری آن از مناسبات اداری پیشامشروطه آغاز شد، در طول ۲۴ دوره فعالیت رسمی، آینۀ تمام‌نمای چالش‌های ساختاری، رقابت‌های حزبی و تأثیر مداخلۀ نهادهای اجرایی بر نظام انتخابات بود. تثبیت حدود وظایف حقوقی، نظارت بر مصوبات مالی و نوسان کارکرد مستقل پارلمان در مواجهه با بحران‌های ملی، این پایگاه بهارستان را به کانون اصلی مطالعه تحولات دیپلماسی و حقوق عمومی در عصر مشروطیت تبدیل کرد.

مفهوم‌شناسی

مجلس شورای ملی مهم‌ترین نهاد قانون‌گذاری برآمده از انقلاب مشروطه در ایران بود که بر پایۀ قانون اساسی ۱۳۲۴ق تشکیل شد و به‌عنوان نمایندۀ ارادۀ عمومی، وظیفۀ تصویب قوانین، نظارت بر عملکرد دولت و تعیین امور مالی و سیاسی کشور را بر عهده داشت. این نهاد رکن اصلی قوۀ مقننه به‌شمار می‌رفت و هرچند قانون اساسی ساختار دو مجلسی شامل مجلس شورای ملی و مجلس سنا را پیش‌بینی کرده بود، به‌دلیل تأخیر در تشکیل سنا تا سال ۱۳۲۸ش، مجلس شورای ملی عملاً به‌تنهایی وظایف قانون‌گذاری کشور را انجام می‌داد.

پیشینه و بسترهای تاریخی شکل‌گیری

الگوی نوین مجالس مشورتی در جهان به دگرگونی‌های سیاسی پس از رنسانس در بریتانیا طی قرن هفدهم میلادی بازمی‌گردد. در ایران، از دهۀ ۱۲۷۰ق، دارالشورای کبرای دولتی یا مجلس‌الوزرا با حضور رجال مملکتی تشکیل شد که در دورۀ صدارت میرزاحسین‌خان سپهسالار در سال ۱۲۹۸ق توسعه یافت؛ هرچند این نشست‌ها که در کاخ گلستان برگزار می‌شد، فاقد حضور مردمی و تنها به‌عنوان جلسات هیئت دولت بود.

بستر اصلی تحول این مفهوم، وقوع نهضت مشروطۀ ایران بود که به‌عنوان جنبشی فراگیر علیه استبداد دربار شکل گرفت. با آغاز این جنبش مشروطه‌خواهی در دهه‌های نخست سدۀ چهاردهم قمری تحت تأثیر تحولاتی چون تأسیس دارالفنون، توسعۀ مدارس جدید، انتشار روزنامه‌ها و گسترش ایده‌های روشنگرانه، شعار افتتاح دارالشورا و برقراری قانون با هدف کاهش قدرت درباریان و واگذاری حق قانون‌گذاری به نمایندگان مردم همگانی شد. تهران کانون اصلی این تحولات و بستر برگزاری نخستین دوره انتخابات شد.

فرآیند تأسیس این نهاد با فرمان مظفرالدین‌شاه در 13 مرداد 1285ش آغاز شد که در جریان آن، چالش‌هایی برای نام‌گذاری میان عنوان‌های شورای اسلامی و شورای ملی به‌وجود آمد؛ به‌طوری‌که ارکان دربار و برخی علما خواهان عنوان اسلامی بودند اما مشروطه‌خواهان به‌دلیل حضور نمایندگان اقلیت‌های دینی شامل یهودیان، ارامنه و زرتشتیان، بر عنوان ملی پافشاری کردند که در نهایت همین نام در نظام‌نامۀ انتخاباتی تثبیت شد و به امضای پادشاه رسید تا با ورود وکلای طبقات مختلف جامعه، نخستین تجربۀ پارلمانی منطقه و فرآیند تکثر سیاسی در ایران پایه‌گذاری شود.

ساختار اداری و نظام انتخابات

روند گزینش نمایندگان و شرایط حاکم بر انتخابات مجلس شورای ملی در طول ۲۴ دوره دچار تغییرات ساختاری شد:

دورۀ نخست (انتخابات طبقاتی)

انتخابات به‌صورت طبقاتی در شش طبقه شامل شاهزادگان قاجار، علما و طلاب، اعیان، تجار، ملاکان و اصناف برگزار شد. شرایط نامزدی در این دوره شامل تابعیت ایران، جنسیت مرد، سواد فارسی، سن بین سی تا هفتاد سال و داشتن شهرت محلی بود. در این میان، وجود معیارهای مالی سنگین برای رأی‌دهندگان در طبقات مالکان، تجار و اصناف سبب شد تا اقشار کم‌درآمد جامعه از حق رأی محروم شوند. همچنین زنان بر اساس بندهای قانونی نظام‌نامه و بدون ارتباط با معیارهای مالی، به‌دلیل جنسیت خود به‌طور کامل از حق رأی دادن و حق نامزد شدن محروم بودند.

دورۀ دوم (انتخابات دو مرحله‌ای)

ملاک طبقاتی حذف و انتخابات به‌صورت دو مرحله‌ای در سراسر کشور اجرا شد. وکلای منتخب اولیه، از میان خود یک‌سوم را برای ورود به بهارستان برمی‌گزیدند.

دوره سوم به بعد (انتخابات عمومی)

نظام انتخابات به‌صورت عمومی و یک مرحله‌ای تبدیل شد. در این دوره نیز با وجود گسترش فعالیت‌های مدنی در بیرون از پارلمان، مانع قانونی برای ورود زنان به فرآیند سیاسی به‌علت بافت مذهبی و سنتی حاکم همچنان پابرجا بود. محرومیت زنان از حق انتخاب کردن و انتخاب شدن تا دوره‌های پایانی پهلوی ادامه داشت و در چهار دورۀ آخر فعالیت مجلس، ۳۶ نمایندۀ زن به این نهاد راه یافتند.

ساختمان و مکان فیزیکی مجلس شورای ملی

نهاد قانون‌گذاری کشور از آغاز مشروطیت تا پیش از انقلاب سال 1357ش در محوطۀ تاریخی میدان بهارستان تهران مستقر بود. نخستین دورۀ مجلس شورای ملی در سال 1285ش در کاخ سپهسالار تشکیل شد که پیش از آن به میرزا حسین‌خان سپهسالار تعلق داشت و به‌عنوان اولین پایگاه رسمی مشروطه برگزیده شد. با توسعۀ ساختار اداری و تشکیل مجلس سنا در سال 1328ش، ساختمان مدرن دیگری در همین مجموعه طراحی شد که در دهه‌های پایانی حکومت پهلوی به محل اصلی برگزاری جلسات تبدیل شد؛ این مجموعۀ پانزده هکتاری پس از انقلاب اسلامی نیز اصالت سیاسی خود را حفظ کرد و با احداث ساختمان هرمی‌شکل جدید، به‌عنوان محل استقرار مجلس شورای اسلامی مورد استفاده قرار گرفت.

آمار ادوار و تحولات ساختاری

در طول هفتاد و دو سال فعالیت نظام مشروطه، در مجموع بیست و چهار دورۀ مجلس شورای ملی تشکیل شد که تحولات ساختاری آن به این شرح است:

1. مدت فعالیت: مدت قانونی هر دوره مجلس تا پایان دورۀ هجدهم دو سال بود و از دورۀ نوزدهم به چهار سال افزایش یافت.
2. تشکیل نظام دو مجلسی: از سال 1328ش با تشکیل مجلس سنا، هفت دوره فعالیت هم‌زمان سنا با مجلس شورای ملی رقم خورد.
3. مرزبندی بر اساس حاکمیت: پنج دورۀ نخست در دوران قاجار تشکیل شد و مجلس پنجم رأی به تغییر سلطنت داد. مجالس ششم تا بیست و چهارم در دوران پهلوی شکل گرفت؛ پایان دورۀ دوازدهم با خروج رضاشاه، پایان دورۀ هفدهم با حوادث مرداد 1332ش و ماه‌های پایانی دورۀ بیست و چهارم با وقوع انقلاب هم‌زمان شد.

رویدادهای مهم تاریخی

به توپ بستن مجلس و استبداد صغیر

این رویداد در جمادی‌الاول ۱۳۲۶ق رخ داد که در جریان آن، محمدعلی‌شاه به بهانۀ سوء‌قصد به او با همراهی کلنل لیاخوف ساختمان بهارستان را به توپ بست؛ این حادثه منجر به تعطیلی موقت مجلس، شهادت برخی آزادی‌خواهان و آغاز دورۀ استبداد صغیر شد. در این دوره، محمدعلی شاه تلاش کرد تا قدرت مطلقۀ خود را بازگرداند اما مقاومت مردم و مشروطه‌خواهان در نقاط مختلف ایران ادامه یافت. این واقعه همچنین باعث افزایش نفرت عمومی از شاه و نیروهای خارجی شد و در نهایت به فتح تهران و بازگشت مشروطیت در سال 1327ق انجامید.

بحران اولتیماتوم روسیه و جنگ جهانی اول

مجلس دوم در اواخر فعالیت خود با اولتیماتوم نظامی روسیه برای اخراج مورگان شوستر روبه‌رو شد و با وجود مقاومت نمایندگان، دولت مجبور به انحلال مجلس شد؛ در جنگ جهانی اول نیز با وجود اعلام بی‌طرفی مجلس سوم و نیز با وجود احیای فضای مطبوعاتی، به‌دلیل ورود نیروهای روس و انگلیس و مهاجرت نمایندگان به قم بیش از یک سال دوام نیاورد و تعطیل شد.

اشغال کشور در جنگ جهانی دوم

در شهریور ۱۳۲۰ش و در جریان اشغال ایران توسط متفقین، مجلس دوازدهم پناهگاه سیاسی کشور شد و رضاشاه پس از استعفا، صندلی سلطنت را به فرزند خود واگذار کرد که سوگندنامه پادشاه جدید در صحن همین مجلس قرائت شد.

ملی شدن صنعت نفت و کودتا

پس از رد لایحۀ قرارداد گس گلشاییان در مجلس پانزدهم، مجلس شانزدهم با پافشاری فراکسیون ملیون به رهبری محمد مصدق، قانون ملی شدن صنعت نفت را در 24 اسفند 1329ش به تصویب رساند. در مجلس هفدهم با وجود چالش‌های اداری میان دربار و فراکسیون ملی که به تغییرات متوالی در کرسی ریاست مجلس میان جمال امامی، آیت‌الله سید ابوالقاسم کاشانی و عبدالله معظمی انجامید، مصوبات کلیدی نظیر قانون ادارۀ کشور بدون نفت و قطع روابط سیاسی با بریتانیا به تصویب رسید اما اختلافات بعدی به رفراندوم انحلال پارلمان توسط مصدق و وقوع کودتای 28 مرداد 1332ش منجر شد. در پی سقوط دولت، پروندۀ این دوره با دستگیری معظمی بسته شد و مجلس هجدهم با بازگشت رضا حکمت به کرسی ریاست، موافقت‌نامۀ واگذاری استخراج نفت به کنسرسیوم بین‌المللی را تصویب کرد.

افراد تأثیرگذار بر مجلس شورای اسلامی

مناسبات قدرت میان دربار و پارلمان در طول ادوار مختلف، بازتاب‌دهندۀ رویکرد فکری شاهان مشروطه بود؛ مظفرالدین‌شاه با امضای فرمان تأسیس، مشروعیت این نهاد را پذیرفت اما جانشین او محمدعلی‌شاه، رویکرد تقابل نظامی را برگزید که با ایستادگی چهره‌های نامداری چون میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل و آیت‌الله سید محمد طباطبایی روبه‌رو شد. در دوران پهلوی اول، رضاشاه ابتدا از مجرای مجلس پنجم و با یاری حامیانی چون سید محمد تدین سلطنت خود را تثبیت کرد اما به‌مرور با حذف فراکسیون‌های مستقل و منتقدانی چون سید حسن مدرس، کارکرد نظارتی پارلمان را به سود ارادۀ ملوکانه تضعیف کرد. این رابطه در دورۀ محمدرضاشاه به دو نیمه تقسیم شد؛ در ۱۲ سال نخست، به‌دلیل ضعف دربار، مجلس با حضور نخبگانی چون دکتر محمد مصدق و آیت‌الله ابوالقاسم کاشانی به کانون اصلی تصمیم‌گیری ملی تبدیل شد اما از دهۀ ۱۳۴0ش به بعد، با تثبیت قدرت شاه و ظهور سیستم تک‌حزبی، مجلس بار دیگر به نهادی همسو با تصمیمات دربار تبدیل شد.

سرانجام و انحلال مجلس شورای ملی

آخرین دورۀ مجلس شورای ملی، در بستر ساختار تک‌حزبی رستاخیز شکل گرفت و تا پیش از اوج‌گیری دی‌ماه 1356ش، مجریِ بی‌چون و چرای سیاست‌های دربار بود. با گسترش امواج انقلاب اسلامی و وقوع قیام‌های قم و تبریز، بدنۀ پارلمان دچار انشقاق شد؛ بیشتر وکلای بهارستان با آشوب‌گر خواندن معترضان، خواستار شدت عمل دولت شدند و اقلیتی از نمایندگان نیز با استیضاح دولت‌های وقت و خروج از حزب رستاخیز، تلاش کردند پایگاهی مردمی برای خود کسب کنند. این نهاد در ماه‌های پایانی، با تصویب لوایح شتاب‌زده‌ای نظیر انحلال ساواک و پیگرد قضایی وزرای پیشین تحت صدارت شاپور بختیار، سعی در آرام کردن فضا و حفظ قانون اساسی مشروطه داشت اما به‌دلیل موج بی‌اعتمادی عمومی و ناامیدی مردم از اصلاحات روبنایی، این اقدامات کارگر نیفتاد.

سرانجام با صدور بیانیۀ امام خمینی مبنی بر غیرقانونی بودن مجالس پهلوی و تأکید دوبارۀ او پس از بازگشت به کشور در بهمن 1357ش، شیرازۀ مدیریتی بهارستان از هم پاشید. موج گستردۀ استعفای نمایندگان منفرد و فراکسیون‌های اقلیت، تلاش‌های جواد سعید رئیس مجلس را برای تداوم کار پارلمان ناکام گذاشت؛ تا جایی‌که آخرین جلسۀ علنی در هفدهم بهمن با تبریک بازگشت امام خمینی و توصیه به راهکار مسالمت‌آمیز برگزار شد. با پیروزی انقلاب اسلامی در بیست و دوم بهمن، فعالیت 72 سالۀ این نهاد به‌طور کامل خاتمه یافت و پس از طی یک دوره انتقال سیاسی، جای خود را به ساختار جدید مجلس شورای اسلامی داد.

چالش‌ها و روندهای کارکردی در مناسبات قدرت

سیر فعالیت مجلس شورای ملی، تحت تأثیر مناسبات قدرت داخلی و مداخلات خارجی پیش رفت. بررسی ادوار قانون‌گذاری نشان‌دهندۀ دگرگونی تدریجی در فرآیندهای اداری و وظایف نظارتی این نهاد است. این ارگان در دوره‌های مختلف به‌ویژه در دوران پهلوی اول و دوم، تحت تأثیر مصوبات درون‌ساختی و مداخلات دولتی قرار گرفت. در این دوره‌ها، کارکرد مستقل مشورتی پارلمان کاهش یافت و مکانیزم‌های نظارتی مانند سؤال، استیضاح و بررسی آزادانۀ لوایح مالی در عمل از دستور کار خارج شد. تغییرات کارکردی مجلس هم‌زمان با منازعات میان ساختارهای سنتی و مدرن در جامعه و حضور طبقات قدیمی قدرت شکل گرفت. این تقابل‌های اداری و مداخلۀ نهادهای نظامی و اجرایی در روند برگزاری انتخابات، سبب شد تا ساختار ظاهری مجلس به‌عنوان رکن تقنینی حفظ شود اما مصوبات آن در جهت تثبیت سیاست‌های یکپارچه دولت‌ها و حذف نظام‌مند جریان‌های منتقد پیش برود؛ فرآیندی که در نهایت منجر به کاهش پایگاه عمومی این نهاد در دهه‌های پایانی مشروطیت شد.

تحولات تقنینی، تغییرات کادر مدیریتی و رویدادهای اداری برآمد از هر دوره در جدول زیر گزارش شده است:

دورۀ مجلس	رئیس/ رؤسای مجلس	اقدامات اداری و مصوبات کلیدی دوره
اول(1285-1287ش)	مرتضی‌قلی‌خان‌هدایت (صنیع‌الدوله) محمودعلامیر(احتشام‌السلطنه) میرزااسماعیل‌خان ممتازالدوله	تدوین قانون اساسی (۵۱ اصل) و متمم آن، مخالفت با استقراض خارجی، تصویب طرح تأسیس بانک ملی و اخراج مستشاران خارجی. تصویب نظام‌نامه انتخابات و تعیین حقوق ثابت نمایندگی به میزان ماهی ۱۰۰ تومان. ایجاد نظم اداری و ممنوعیت دخالت تماشاچیان. تقابل با محمدعلی‌شاه به‌دلیل تلاش مجلس برای محدود کردن اختیارات شاه. تأثیر فتاوای علمای نجف در تحریم همکاری با مخالفان مشروطه. دستور شاه مبنی بر برقراری حکومت نظامی و به توپ بستن ساختمان مجلس، مسجد سپهسالار و مقرهای انجمن‌های حامی مشروطه نظیر انجمن آذربایجان، انجمن مردمی تبریز و انجمن مظفری توسط کلنل لیاخوف. پایان دوره با کشته شدن نزدیک به ۲۰۰ نفر، زخمی شدن ۵۰۰ نفر، بازداشت و تبعید برخی نمایندگان و انسداد کامل رسانه‌ای.
دوم(1288-1290ش)	میرزا صادق مستشارالدوله میرزااسماعیل‌خان ممتازالدوله محمدعلی فروغی	استقراری صندلی و تریبون برای نمایندگان در صحن مجلس. اعطای رسمی لقب سردار و سالار ملی به ستارخان و باقرخان. تصویب استخدام مستشاران مالی خارجی. اجرای اولیه و ناقص اصل دوم متمم قانون اساسی مبنی بر تشکیل هیئت مجتهدان تراز اول برای نظارت بر قوانین. تنش پافشاری نمایندگان در مواجهه با اولتیماتوم دولت روسیه برای اخراج مورگان شوستر مستشار مالی آمریکایی. تصویب مصوبه تصمیم قانونی راجع به امتداد مجلس شورای ملی برای جلوگیری از ایجاد وقفه تقنینی در مواجهه با ناامنی‌ها. پایان دوره با انحلال مجلس توسط دولت در پی اولتیماتوم روسیه و آغاز وقفه تقنینی سه ساله که سبب عدم تجدید انتخابات شد.
سوم(1293-1294ش)	حسین پیرنیا (مؤتمن‌الملک)	گشایش مجلس با حضور ۶۸ نماینده از ۱۳۶ کرسی قانونی و برگزاری ۷۹ جلسه عمومی. اعلام بی‌طرفی رسمی ایران در جنگ جهانی اول. نسخ قانون اختیارات خزانه‌دار کل، تشکیل وزارت مالیه و قانون تفتیش و نظارت مالیه. وضع مالیات بر مستغلات و دخانیات، معرفی اسکناس بانک شاهنشاهی و منع خروج طلا و نقره. تصویب قانون سربازگیری و قانون پستی. تحت تاثیر قرار گرفتن کارکرد اداری در پی پیشروی نیروهای نظامی بیگانه. مهاجرت اکثریت نمایندگان به مقصد قم در پی نزدیکی قوای روسیه به پایتخت و تشکیل کمیته دفاع ملی. انحلال مجلس در کمتر از یک سال به دلیل از اکثریت افتادن جلسات و آغاز یک فاصله تعطیلی طولانی.
چهارم(1300-1302ش)	حسین پیرنیا (مؤتمن‌الملک)	لغو قرارداد ۱۹۱۹م در صحن علنی. واگذاری نفت شمال به شرکت استاندارد اویل. رای به استخدام مستشاران آمریکایی جهت اصلاح امور مالی کشور. تصویب عضویت رسمی ایران در جامعه ملل.
پنجم(1302-1304ش)	میرزا حسن خان مستوفی	افزایش بی‌سابقه مداخلۀ وزارت جنگ و شخص رضاخان در گزینش نامزدهای دلخواه بر صندوق‌های رای ایالات. تصویب قانون نظام وظیفه عمومی و تغییر تقویم رسمی کشور به هجری شمسی. تصویب ماده واحدۀ تغییر سلطنت، اعلام انقراض سلسلۀ قاجار و واگذاری حکومت موقت به رضاخان در ۹ آبان ۱۳۰۴ش.
ششم(1305-1307ش)	سید محمد تدین حسین پیرنیا	ورود اقلیتی اندک از نمایندگان واقعی در پی افزایش مداخله قوه مجریه و نهادهای نظامی در انتخابات. لغو مصونیت قضایی اتباع خارجی یا کاپیتولاسیون. تصویب قانون تأسیس بانک ملی ایران. افزایش اختیارات وزیر عدلیه و تصویب قانون محاکمه وزرا.
هفتم تا نهم (1307-1313ش)	حسین دادگر (عدل‌الملک)	تبدیل مجلس به نهادی همسو با حاکمیت رضاشاه، حذف مکانیزم‌های نظارتی مانند سوال و استیضاح، و تصویب بدون مخالفت لوایح دولتی. تصویب قانون ثبت احوال و اجباری شدن سجل و نام خانوادگی. تصویب قانون متحدالشکل کردن لباس مردان. الغای امتیازنامه نفت دارسی و تمدید قرارداد نفت در دورۀ هشتم. تصویب قانون تاسیس دانشگاه تهران و اجازۀ چاپ اسکناس در دوره نهم.
دهم تا سیزدهم (1314-1322ش)	میرزا حسن اسفندیاری (محتشم‌السلطنه)	رسمیت یافتن نام ایران به جای پرشیا در اسناد بین‌المللی. تصویب پیمان سعدآباد با کشورهای همسایه. اعطای تابعیت ایرانی به فوزیه جهت ازدواج با ولیعهد. خاتمه سلطنت رضاشاه در اواخر دوره دوازدهم و قرائت سوگندنامه جانشین او در صحن مجلس در ۲۵ شهریور ۱۳۲۰ خورشیدی. تصویب نظام‌وظیفه اجباری و اعلام جنگ به آلمان در دوره سیزدهم. تصویب قانون انتشار کوپن ارزاق عمومی در پی قحطی ناشی از اشغال متفقین.
چهاردهم (1322-1324ش)	سید محمدصادق طباطبایی	پدیدار شدن فضای سیاسی نسبتاً باز در ۱۲ سال نخست سلطنت محمدرضاشاه پهلوی. رای اعتماد به ۹ کابینه و ۱۱۰ وزیر در پی تکثر احزاب در بهارستان. تاثیر اعمال نفوذ مراجع قدرت داخلی و سفارتخانه‌های خارجی بر فرآیند صندوق‌های رای. تصویب قانون ممنوعیت دولت از مذاکره و عقد قرارداد نفتی با بیگانگان تا پایان اشغال نظامی. تصویب طرح خروج نیروهای خارجی از کشور.
پانزدهم (1326-1328ش)	رضا حکمت (سردار فاخر)	تحریم انتخابات مجلس تا زمان خروج کامل نیروهای متفقین. الزام دولت به گفتگو جهت استیفای حقوق نفتی ایران. تصویب تشکیل مجلس مؤسسان دوم برای اصلاح قانون اساسی در پی ترور شاه.
شانزدهم و هفدهم (1328-1332ش)	سید حسن امامی آیت‌الله کاشانی عبدالله معظمی	تشکیل هم‌زمان مجلس سنا برای نخستین بار در سال ۱۳۲۸ش. تصویب قانون ملی شدن صنعت نفت در مجلس شانزدهم تحت تاثیر فشار افکار عمومی. تصویب قانون اداره کشور بدون نفت و قطع روابط دیپلماتیک با بریتانیا در دوره هفدهم. تعطیلی و انحلال بدنه پارلمان دوره هفدهم از طریق برگزاری رفراندوم توسط نخست‌وزیر دکتر محمد مصدق و هموار شدن مسیر کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ش.
هجدهم تا بیستم (1332-1340ش)	رضا حکمت سردار فاخر	درون‌ساختاری شدن سیستم گزینش نامزدها و تبدیل کادر نمایندگان به برگزیدگان حکومت. تصویب واگذاری امتیاز استخراج نفت به کنسرسیوم بین‌المللی و پرداخت غرامت به شرکت نفت انگلیس در دوره هجدهم. تصویب تأسیس ساواک و افزایش طول دوره قانونی مجلس از ۲ به ۴ سال در دوره نوزدهم. تصویب پیمان نظامی سنتو و موافقت‌نامه دفاعی ایران و آمریکا.
بیست‌ویکم (1342-1346ش)	دکتر عبدالله ریاضی	تغییر مکانیزم ورود نمایندگان؛ نامزدها همگی منتخب فهرست خروجی کنگره آزادزنان و آزادمردان بودند. اعطای حق رای به زنان و ورود نخستین نمایندگان زن به مجلس. تصویب لایحه مصونیت قضایی کارگزاران نظامی آمریکا یا کاپیتولاسیون.
بیست‌ودوم و بیست‌وسوم (1346-1354ش)	دکتر عبدالله ریاضی	دستچین شدن تمامی نمایندگان از میان احزاب رسمی و دولتی شامل حزب مردم، حزب ایران نوین و پان‌آیرانیست طی پروسه‌های تشریفاتی. تصویب لایحۀ جدایی بحرین از ایران در دوره بیست‌ودوم. تصویب الحاق حاکمیت ایران بر جزایر سه‌گانه تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی در دوره بیست‌ودوم. تاسیس وزارتخانه‌های جدید و محدود شدن کارکرد اداری مجلس به تصویب لوایح مصوب قدرت حاکمه.
بیست‌وچهارم (1354-1357ش)	دکتر جواد سعید	اختصاص کامل تمامی کرسی‌های پارلمان به اعضای حزب واحد رستاخیز به فرمان شاه در ۱۱ اسفند ۱۳۵۳ش و حذف کامل اصوات مخالف. تلاش اداری برای کنترل بحران ناآرامی‌های سال ۱۳۵۶ش و ۱۳۵۷ش با رای اعتماد به کابینه‌های شریف‌امامی، ازهاری و بختیار. لغو قانون تقویم شاهنشاهی، انحلال اداری ساواک و تصویب لایحه محاکمه وزرای اسبق جهت همراهی با افکار عمومی. وقوع موج استعفای نمایندگان در پی اعلام غیرقانونی بودن مجالس پهلوی از سوی امام خمینی. اعلام استعفای رسمی جواد سعید در شب ۲۱ بهمن ۱۳۵۷ش و اعلام همبستگی نمایندگان با روند جدید. تسخیر ساختمان بهارستان در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ش، انحلال فیزیکی و خاتمه کامل فعالیت ۲۴ دوره مجلس شورای ملی.

پانویس

منابع

• آبراهامیان، یرواند، تاریخ ایران مدرن، به‌ترجمۀ محمدابراهیم فتاحی، نی، چ4، ۱۳۸۹ش.
• آجودانی، ماشاءالله، مشروطه ایرانی، تهران، اختران، چ8، ۱۳۸۶ش.
• «به توپ بستن مجلس شورای ملی»، ویکی شیعه، تاریخ بازدید: 24 خرداد 1405ش.
• «تشکیل مجلس شورای ملی»، پایگاه جامع تاریخ، تاریخ بازدید: 24 خرداد 1405ش.
• «تصمیم قانونی راجع به امتداد مجلس شورای ملی»، مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، تاریخ درج مطلب: 20 آبان 1390ش.
• حائری، عبدالحسین، اسناد روحانیت و مجلس، تهران، کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی، چ1، ۱۳۷۴ش.
• خوشزاد، اکبر، آخرین مجلس مشروطه؛ دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی و انقلاب اسلامی، تهران، سورۀ مهر، چ1، 1390ش.
• دورانت، ویلیام جیمز و آریل دورانت، تاریخ تمدن، عصر ناپلئون، به‌ترجمۀ اسماعیل دولتشاهی و علی‌اصغر بهرام بیگی، تهران، علمی و فرهنگی، چ7، 1380ش.
• «رؤسای مجلس شورای ملی؛ از صنیع‌الدوله تا جواد سعید»، مرکز پژوهش‌های ایرانی و اسلامی، تاریخ بازدید: 25 خرداد 1405ش.
• «ریشۀ نام مجلس شورای ملی»، خبرگزاری جام‌جم آنلاین، تاریخ درج مطلب: 14 مهر 1393ش.
• شاهدی، مظفر، «دربارۀ مجلس شورای ملی (1285-1357ش)»، پژوهشکدۀ تاریخ معاصر، تاریخ درج مطلب: 18 مرداد 1395ش.
• صالح، پاشا علی، سرگذشت قانون، تهران، دانشگاه تهران، چ2، ۱۳۸۳ش.
• کریمی، علیرضا، انقلاب مشروطه در بوته نقد، قم، مرکز پژوهش‌های اسلامی صداوسیما، ۱۳۸۳ش.
• کسروی، احمد، تاریخ مشروطه ایران، تهران، نگاه، ۱۳۸۳ش.
• فرهنگ قهرمانی، عطاءالله، اسامی نمایندگان مجلس شورای ملی از آغاز مشروطیت تا دوره ۲۴ قانون‌گذاری و نمایندگان مجلس سنا در هفت دوره تقنینیه از ۲۵۰۸ تا ۲۵۳۶ شاهنشاهی، بی‌جا، بی‌نا، ۲۵۳۶شاهنشاهی.
• لوح مشروح مذاکرات مجلس شورای ملی و اسلامی، نسخه دوم، تهران، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی ـ مرکز تحقیقات کامپیوتری علوم اسلامی، بی‌تا.
• ملک‌زاده، مهدی، تاریخ انقلاب مشروطیت ایران، تهران، سخن، چ1،۱۳۸۳ش.
• «مجلس شورای ملی»، ویکی خمینی، تاریخ بازدید: 24 خرداد 1405ش.
• مجموعه قوانین و آیین نامه‌های انتخابات مجلس شورای ملی و مجلس سنا، بی‌جا، وزارت کشور، بی‌تا.
• «نگاهی به عملکرد مجلس شورای ملی در دوران جنگ جهانی اول»، وب‌سایت مرکز اسناد انقلاب اسلامی، تاریخ درج مطلب: 31 اردیبهشت 1405ش.
• نوروزی چلیچه، مجتبی و محمدی مصیری، علی، «بررسی ساختاری بحران‌های نهادی در مجلس شورای ملی ایران»، پژوهش‌های سیاست اسلامی، سال 13، شمارۀ 27، 1404ش، ص21-23.
• هاشمیان، هادی، «دوره چهارم مجلس شورای ملی (پروگرام افتتاح مجلس شورای ملی دوره چهارم توسط احمدشاه)»، مجله پیام بهارستان، دوره2، شماره۳، ۱۳۸۸ش.