اتحادیه اروپا
اتحادیه اروپا؛ یک اتحادیۀ اقتصادی-سیاسی متشکل از 27 کشور اروپایی.
اتحادیه اروپا یک اتحادیه اقتصادی و سیاسی متشکل از ۲۷ عضو است که مجموعاً حدود ۴۵۰ میلیون جمعیت دارد. آلمان پرجمعیتترین عضو و از نظر مساحت فرانسه بزرگترین عضو آن است.
معرفی
اتحادیه اروپا یک سازمان منطقهای متشکل از ۲۷ کشور اروپایی که با نام اختصاری EU خوانده میشود. است که اعضای آن در مقاطع مختلف زمانی به این اتحادیه پیوستهاند. این سازمان حوزههای گستردهای از جمله بهداشت، اقتصاد، سیاست خارجی و امور دفاعی را پوشش میدهد و اعضای آن بخش قابلتوجهی از اختیارات حکومتی خود را به این نهاد واگذار کردهاند. ماهیت قدرت اتحادیه اروپا در عرصههای مختلف متفاوت است؛ بهگونهای که در برخی حوزهها مانند امور پولی، کشاورزی، تجاری و زیستمحیطی بهصورت یک فدراسیون عمل میکند، در حوزههای اجتماعی، اقتصادی، حمایت از مصرفکنندگان و امور داخلی ماهیتی کنفدراسیونی دارد، و در امور مربوط به روابط خارجی و دفاعی همچون یک نهاد بینالدولی عمل مینماید. روند تعمیق همکاریها در این اتحادیه همواره از طریق تصویب معاهدات جدید دنبال شده است. بر این اساس، اعلامیه لاکن در دسامبر ۲۰۰۱، اتحادیه را متعهد نمود که دموکراتیکتر، شفافتر و کارآمدتر شود و مسائل چهارگانهای شامل تقسیم صلاحیتها، سادهسازی معاهدات، اصلاح نهادها و تقویت نقش پارلمانهای ملی و حرکت بهسوی قانون اساسی را مورد توجه قرار داد.[۱]
زمینههای شکلگیری
عوامل معنایی، تاریخی و فرهنگی
به باور نظریهپردازان، ایده همگرایی اروپایی مبتنی بر عناصر معنایی مشترک و واکنش به منازعات داخلی این قاره شکل گرفته است. جامعهشناسان بر این باورند که فرهنگ سیاسی و حقوقی اروپا ریشه در تمدن یونان و روم باستان دارد که مفاهیمی مانند دموکراسی، ساختار حقوقی و تفکیک حقوق عمومی از خصوصی را وارد این فرهنگ کردند. در ادامه، مسیحیت بهعنوان رکن سوم، چارچوب هنجاری واحدی ایجاد کرد که زیربنای اندیشههای لیبرال دموکراسی و ایدهآلهای وحدتپژوهانه رهبران پس از جنگ جهانی دوم شد. به تحلیل صاحبنظران، اروپاییان بر اساس درک مشترک از ارزشهای مدرن به سمت همگرایی حرکت کردند و گذشته پرمنازعه اروپا را بهعنوان عنصری تلقی کردند که درصدد نفی آن بودند.[۲]
نقش قدرتهای محوری
از منظر تحلیلگران روابط بینالملل، بازیگران قدرتمند منطقهای و فرامنطقهای در هدایت پروسه همگرایی نقش کلیدی ایفا کردند. پژوهشگران تأکید دارند فرانسه با اتکا به وزن سیاسی خود، موتور محرک همگرایی بود و طرح شومان با ابتکار ژان مونه برای اشتراک منابع زغال و فولاد با آلمان، سنگبنای ساختار فراملی اروپا شد. برای مثال فرانسه در شکلگیری بازار مشترک، سیستم پولی و معاهدههای تاسیسی نقش محوری داشت. پس از امضای معاهده الیزه در سال ۱۹۶۳، محور بن–پاریس به ستون فقرات همگرایی تبدیل شد و آلمان غربی با پذیرش رهبری اقتصادی، نقش مجری اصلی توسعه و یکپارچگی پولی را بر عهده گرفت. در سطح فرامنطقهای نیز ایالات متحده آمریکا از طریق طرح مارشال و مقابله با نفوذ کمونیسم، از مراحل اولیه شکلگیری بازار مشترک حمایت کرد.[۳]
تاریخچه
فرآیند همگرایی اروپا با امضای معاهدۀ پاریس در ۱۹۵۱م و ایجاد جامعۀ ذغال سنگ و فولاد اروپا میان شش کشور فرانسه، آلمان، ایتالیا و کشورهای بنلوکس آغاز شد و از سال ۱۹۵۲م به اجرا درآمد. معاهدۀ رم در ۱۹۵۷م جامعه اقتصادی اروپا و جامعه انرژی اتمی اروپا را تأسیس کرد و با ایجاد بازار مشترک و سیاستهای مشترک کشاورزی و تجاری، گام مهمی در جهت همگرایی اقتصادی برداشت.[۴] معاهدۀ ادغام در ۱۹۶۵م ساختارهای سازمانی سه جامعه اروپایی را در قالب کمیسیون اروپا و شورای جوامع اروپا ادغام نمود و از سال ۱۹۶۷ اجرایی شد. سند واحد اروپایی در سال ۱۹۸۶ با هدف ایجاد بازار واحد تا سال ۱۹۹۲، همگرایی را از حوزه اقتصادی به حوزه سیاسی تعمیم داد و از سال ۱۹۸۷م به اجرا درآمد. معاهده ماستریخت در ۱۹۹۲م اتحادیه اروپا را بر پایه ساختار سهرکنی شامل اتحاد اقتصادی و پولی، سیاست خارجی و امنیتی مشترک، و همکاریهای قضایی و داخلی بنا نهاد و از سال ۱۹۹۳م لازمالاجرا شد. معاهده آمستردام در ۱۹۹۷م با اصلاح معاهده ماستریخت، بر حوزههای آزادی، امنیت و عدالت و همکاریهای پلیسی و قضایی تأکید کرد و از ۱۹۹۹م اجرایی شد. معاهدۀ نیس در ۲۰۰۱م با اصلاحات ساختاری و سامانه رأیگیری اکثریت کیفی، اتحادیه را برای پذیرش اعضای جدید آماده ساخت و الحاق کشورهای جدید از ۲۰۰۴م آغاز شد. پیشنویس قانون اساسی اروپا در ۲۰۰۴م امضا شد، اما با رأی منفی فرانسه و هلند در ۲۰۰۵م در همهپرسی، روند تصویب با بحران مواجه شد. در ژوئن ۲۰۰۷، با پیشنهاد آلمان، طرح قانون اساسی جای خود را به معاهده لیسبون داد که در دسامبر ۲۰۰۷ به تأیید نهایی رسید و با اصلاح نظام رأیگیری مبتنی بر اکثریت دوگانه از ۲۰۱۷ و ایجاد پست رییس شورای اروپا و نماینده عالی سیاست خارجی، بحران ناشی از رد قانون اساسی را پایان داد.[۵]
مشخصات عمومی
مساحت: حدود ۹,۶۳۰,۰۰۰ کیلومتر مربع
تعداد کشورهای عضو: ۲۷ کشور
کشورهای عضو: آلمان، اتریش، اسپانیا، استونی، اسلواکی، اسلوونی، ایتالیا، ایرلند، بلژیک، بلغارستان، پرتغال، دانمارک، رومانی، جمهوری چک، سوئد، فرانسه، فنلاند، قبرس، لتونی، لوکزامبورگ، لهستان، لیتوانی، مالت، مجارستان، هلند، یونان و کرواسی.
جمعیت: حدود۴۴۷ میلیون نفر .
کشورهای نامزد عضویت: آلبانی، مونتهنگرو، ترکیه، جمهوری مقدونیه و صربستان در لیست انتظار پیوستن به اتحادیه قرار دارند. ایسلند نیز در این لیست بود اما از سال ۲۰۱۳ مذاکرات را متوقف کرده است. بوسنی و هرزگوین و کوزوو از جمله نامزدهای بالقوه هستند.
کشورهای خارجشده: بریتانیا در سال ۲۰۲۰ به دنبال همهپرسی سال ۲۰۱۶ از اتحادیه اروپا خارج شد.
پرچم: شامل ۱۲ ستاره طلایی بر زمینه آبیرنگ است. رنگ آبی نشانه غرب و تعداد ستارهها نشانه کامل بودن و اتحاد است و تعداد اعضای اتحادیه را نشان نمیدهد.
واحد پول: یورو که از اول ژانویه ۱۹۹۹ بهصورت غیرنقدی و از اول ژانویه ۲۰۰۲ بهصورت نقدی در ۲۰ کشور عضو به جریان افتاد.
تولید ناخالص داخلی: حدود ۱۷ تریلیون یورو
بودجه سالانه: حدود ۱۵۰ میلیارد یورو
چارچوب حقوقی
بر اساس قوانین اتحادیه اروپا، اتباع کشورهای عضو میتوانند با گذرنامه یا کارت شناسایی معتبر، آزادانه بین کشورهای عضو مسافرت کرده و تا سه ماه بدون اجازه اقامت در آن کشورها بمانند. شهروندان هر کشور عضو حق شرکت در انتخابات پارلمان اروپایی و نامزدی در آن را دارند. در صورت تخلف نهادهای اتحادیه، امکان شکایت به کارگزار اتحادیه اروپا در استراسبورگ وجود دارد و این حق برای همه ساکنان، شرکتها و اتحادیههای مستقر در کشورهای عضو محفوظ است. کشورهای عضو سالانه حق عضویت پرداخت میکنند و در مقابل از بودجه اتحادیه بهرهمند میشوند. کشورهای ثروتمند معمولاً بیش از دریافتی خود پرداخت میکنند و کشورهای با وضعیت مالی ضعیفتر، بیش از پرداختی خود دریافت مینمایند تا شکاف اقتصادی میان اعضا کاهش یابد.[۶]
سیاست
اهداف
سازمانها و نهادها
اتحادیه اروپا دارای ساختار نهادی متشکل از هفت نهاد اصلی است که هر یک وظایف مشخصی را در چارچوب همگرایی اروپایی ایفا میکنند. این ساختار، حاصل تحولات معاهداتی بهویژه پیمان ماستریخت در سال ۱۹۹۲ است که از سال ۱۹۹۴ به بعد تکامل یافته است. در ادامه، این نهادها به همراه وظایف و ویژگیهای هر یک بهتفکیک معرفی میشوند:[۷]
پارلمان اروپا (استراسبورگ): دارای ۶۲۶ نماینده است که برای دوره پنج ساله از طریق انتخابات مستقیم عمومی در کشورهای عضو برگزیده میشوند، در گروههای سیاسی فراملی سازماندهی میگردند و اختیارات اصلی آن شامل رد بودجه اتحادیه و رأی عدم اعتماد به کمیسیون اروپا است.[۸]
شورای اتحادیه اروپا (بروکسل و لوکزامبورگ): شامل وزیران امور خارجه و اقتصاد ۱۵ کشور عضو است که در شوراهای تخصصی امور عمومی، کشاورزی، محیط زیست، اقتصادی و مالی، ترابری و صنعت به بحث مینشینند و شاخۀ اصلی تصمیمگیری اتحادیه محسوب میشود.
کمیسیون اروپایی (بروکسل): دارای ۲۰ عضو برای دوره پنج ساله است که کشورهای آلمان، اسپانیا، فرانسه، ایتالیا و انگلستان هر کدام دو عضو و سایر کشورها یک عضو دارند و بهعنوان بازوی اجرایی و بوروکراتیک اتحادیه، مسئولیت پیشنهاد قوانین، نظارت بر اجرای معاهدات و مدیریت امور روزمره را بر عهده دارد.
دیوان عدالت جوامع اروپایی (لوکزامبورگ): شامل ۱۵ قاضی و ۹ وکیل عمومی است که به مدت شش سال قابل تمدید از سوی دولتهای عضو منصوب میشوند و بر تفسیر یکسان و اجرای صحیح قوانین و قراردادهای اتحادیه نظارت میکند و میتواند قوانین داخلی کشورهای عضو را در صورت مغایرت با قوانین اتحادیه بیاثر اعلام نماید.
دیوان حسابرسی اروپایی (لوکزامبورگ): دارای ۱۵ عضو است که سهم هر کشور یک عضو میباشد و بر تطابق هزینههای اتحادیه با اهداف و مقررات بودجهای نظارت میکند.
بانک سرمایهگذاری اروپا (لوکزامبورگ): مرکب از ۱۵ عضو اتحادیه اروپا و به تأمین مالی پروژههای سرمایهگذاری در چارچوب اهداف اتحادیه کمک میکند.
کمیته اقتصادی و اجتماعی جوامع اروپایی (بروکسل): با ۲۲۲ عضو، صرفاً نقش مشورتی در فرآیند تصمیمگیری دارد.[۹]
کمیته مناطق اتحادیه اروپا (بروکسل): با ۲۲۲ عضو، برای مشارکت مناطق و محلات مختلف اتحادیه در توسعه و اجرای سیاستهای اتحادیه فعالیت میکند.[۱۰][۱۱]
واحد پول
پانویس
- ↑ زنگنه، اتحادیه اروپا: از معاهده پاریس تا معاهده لیسبون، ۱۱-۱۳.
- ↑ رنجکش و آقایی مزرجی، «کاربست نظریه ریتبرگردر فرآیند شکل گیری سازمان های بین المللی مورد پژوهی: اتحادیه اروپا»، سیاست جهانی، ۸۵-۸۸.
- ↑ رنجکش و آقایی مزرجی، «کاربست نظریه ریتبرگردر فرآیند شکل گیری سازمان های بین المللی مورد پژوهی: اتحادیه اروپا»، سیاستنامه، ۸۵-۸۸.
- ↑ زنگنه، اتحادیه اروپا: از معاهده پاریس تا معاهده لیسبون، ۲۳.
- ↑ زنگنه، اتحادیه اروپا: از معاهده پاریس تا معاهده لیسبون، ۲۴-۲۸.
- ↑ «مجله اتحادیه اروپا (EU)»، همشهری آنلاین.
- ↑ ذاکریان امیری، «فرآیند اتحاد اروپا»، مجله دین و ارتباطات، ۹۴.
- ↑ ذاکریان امیری، «فرآیند اتحاد اروپا»، مجله دین و ارتباطات، ۹۴.
- ↑ ذاکریان امیری، «فرآیند اتحاد اروپا»، مجله دین و ارتباطات، ۹۴.
- ↑ «نگاهی به اتحادیۀ اروپا»، وبسایت عصر ایران.
- ↑ دفتر مطالعات سیاسی و بینالمللی، اتحادیه اروپا: از بنیانهای نظری تا وضعیت حاضر، ۲۷۷.
منابع
دفتر مطالعات سیاسی و بینالمللی، (۱۳۸۷). اتحادیه اروپا: از بنیانهای نظری تا وضعیت حاضر، ۲۷۷. تهران: اداره چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه.
ذاکریان امیری، مهدی (۱۳۷۸). «فرآیند اتحاد اروپا». مجله دین و ارتباطات (۱۰): ۸۷–۱۰۴.
رنجکش، محمد جواد؛ آقایی مزرجی، رضا (۱۳۹۶). «کاربست نظریه ریتبرگردر فرآیند شکل گیری سازمان های بین المللی؛ نمونه پژوهشی اتحادیه اروپا». مجله سیاست جهانی. ششم (۱۹): ۷۹-۱۰۱.
زنگنه، حمید (۱۳۸۹). اتحادیه اروپا: از معاهده پاریس تا معاهده لیسبون. تهران: اداره چاپ و انتشارات وزارت امور خارجه.
«مجله اتحادیه اروپا (EU)». همشهری آنلاین. ۲۷ اسفند ۱۳۹۷. دریافتشده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.
«نگاهی به اتحادیۀ اروپا». وبسایت عصر ایران. ۱۳ فروردین ۱۴۰۱. دریافتشده در ۳ مرداد ۱۴۰۵.