آیتالکرسی
آیتالکرسی
معرفی
آیتالکرسی آیهٔ ۲۵۵ از سورهٔ بقره در قرآن کریم است.[۱] برخی مفسران به دلیل پیوستگی مفهومیِ آیات ۲۵۶ و ۲۵۷ با محتوای آیهٔ ۲۵۵، این دو آیه را نیز بخشی از آیتالکرسی به شمار آوردهاند.
احادیث فراوانی در فضیلت این آیه در منابع روایی شیعه و اهل سنت نقل شده است.[۲]
مفهوم کرسی
در احادیث معتبر و صحیح منظور از کلمهٔ کُرسی در این آیه همان عَرش معرفی شده است. برخی روایات نیز بیان میکند مقصود از عرش و کرسی، علم الهی است و بر همه چیز احاطه دارد. با این حال به گزارش محمدباقر مجلسی، حدیثشناس شیعی در نظر أشهر در میان روایات و دانشمندان، زمین در میان آسمانها قرار دارد، هفت آسمان در درون کرسیاند، و کرسی در میان عرش است؛ کرسی همان فلک ثوابت و عرش، فلک اطلس است و از همینرو عرش را به عظمت توصیف کردهاند.[۳] فلک توابت در کیهانشناسی قدیم به آخرین حلقه در سلسله افلاک سیارهای گفته میشد که ستارگان ثابت بر روی آن جای گرفتهاند. فلک اطلس نیز بالاترین و بیرونیترین فلک در کل ساختار کیهانی بود که محرک اصلی و نخستین عامل حرکت برای تمام افلاک زیرین خود، از جمله فلک ثوابت محسوب میشد.
اهمیت و جایگاه
محتوای آیتالکرسی را نشانهای روشن بر حفظ و قیومیت خداوند شمردهاند. از همینرو گفتهاند هر کس آن را بخواند از هرگونه بدی و آسیب در امان میماند.[۴]