استارلینک در ایران

استارلینک

مفهوم شناسی

استارلینک (Starlink) یک منظومه ماهواره‌ای است که از سوی شرکت اسپیس‌اکس برای فراهم کردن اینترنت ماهواره‌ای باندپهن شکل گرفته است. این شبکه از هزاران ماهواره کوچک در مدار نزدیک زمین (LEO) در ارتفاع تقریبی ۵۵۰ کیلومتری تشکیل شده است که در ترکیب با فرستنده و گیرنده‌های زمینی کار می‌کنند. هدف اسپیس‌اکس اتصال اینترنت ماهواره‌ای به مناطق کم‌برخوردار کره زمین و ارائه خدمات با تاخیر کم و سرعت بالا است که به رقیبی جدی برای زیرساخت‌های سنتی کابل نوری تبدیل شده است.

فناوری و معماری شبکه

برخلاف ماهواره‌های زمین‌آهنگ که در نقطه ثابتی قرار دارند، ماهواره‌های استارلینک با سرعتی معادل ۲۷ هزار کیلومتر در ساعت در مدار زمین در حال حرکت هستند. این سرعت بالا ایجاب می‌کند که آنتن‌های زمینی (User Terminal) مجهز به فناوری آرایه فازی (Phased Array) باشند. این فناوری به آنتن‌ها اجازه می‌دهد بدون نیاز به حرکت مکانیکی، پرتو سیگنال را به صورت الکترونیکی بر روی ماهواره‌های در حال عبور قفل کنند.

فرآیند اتصال یا دست‌دادن (Handshake) به شدت به زمان‌سنجی نانوثانیه‌ای و دریافت مختصات جغرافیایی دقیق از طریق سیستم‌های تعیین موقعیت جهانی (جی‌پی‌اس) وابسته است. همچنین، ارتباطات استارلینک در باندهای فرکانسی Ku و Ka انجام می‌شود که ظرفیت انتقال داده بالایی دارند، اما در برابر تداخلات رادیویی زمین‌پایه حساس هستند.

پیشینه استارلینک در ایران

با آغاز اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ ایران و کاهش دسترسی به اینترنت، پایانه‌های استارلینک به‌طور غیررسمی وارد کشور شدند. در آن زمان، وزارت خزانه‌داری آمریکا برای تسهیل این روند، معافیت‌هایی از تحریم‌ها را برای فعالیت استارلینک در ایران صادر کرد و ایلان ماسک امکان ایجاد نمایه کاربری برای ایرانیان را فراهم کرد.

در دی‌ماه ۱۴۰۱ش، مهدی محبی، رئیس اتحادیه دستگاه‌های مخابراتی ارتباطی و لوازم جانبی تهران، خرید و فروش این تجهیزات را رسماً غیرقانونی اعلام کرد و از وزارت ارتباطات و نهادهای مربوطه خواستار برخورد با قاچاق آن شد. با این حال، روند ورود غیرقانونی این دستگاه‌ها سرعت گرفت؛ به طوری که در همان مقطع، در حالی که ایلان ماسک از فعال بودن ۱۰۰ دستگاه در ایران خبر داده بود، مقامات داخلی شمار دستگاه‌های فعال را بین ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ عدد برآورد کردند. اگرچه قیمت رسمی این دستگاه‌ها در جهان حدود ۵۹۹ دلار بود، اما در بازار غیررسمی ایران با قیمت‌های بسیار بالاتری معامله می‌شدند.

کارشناسان داخلی (از جمله دبیر سندیکای صنعت مخابرات) در آن زمان تأکید داشتند که به دلیل ساختار منظومه‌ای استارلینک، ایجاد اختلال یا ارسال پارازیت روی آن برخلاف ماهواره‌های سنتی کار آسانی نیست. با این وجود، در سال ۲۰۲۳ اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU)، استارلینک را مکلف به رعایت قوانین و همکاری با ایران کرد.

در پی اعتراضات و اغتشاشات دی ۱۴۰۴ش در ایران نیز گزارش شد که دولت ایالات متحده هزاران ترمینال ماهواره‌ای استارلینک را به ایران ارسال کرده است تا معترضان و مخالفان به اینترنت آزاد دسترسی داشته باشند.

اختلال گسترده و از کار افتادن پایانه‌ها

در دی‌ماه ۱۴۰۴ش (ژانویه 2026)، همزمان با قطعی‌های گسترده اینترنت در ایران، گزارش‌هایی مبنی بر از کار افتادن همزمان حدود ۴۰ هزار پایانه استارلینک در کشور منتشر شد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که این قطعی نه از طریق تخریب فیزیکی، بلکه از طریق یک «زنجیره الکترونی» چندلایه و ترکیب حملات جنگ الکترونیک و ابزارهای نظارتی انجام شده است.

تخمین‌های پیشین نشان می‌داد که تا اواسط سال ۲۰۲۵م، بین ۳۰ هزار تا ۵۰ هزار اشتراک فعال در ایران وجود داشته است. از کار افتادن ۴۰ هزار پایانه به معنای غیرفعال‌سازی ۸۰ تا ۹۰ درصد از کل زیرساخت این شبکه در ایران بود که گزارش‌های مراجعی نظیر نت‌بلاکس (NetBlocks) مبنی بر کاهش ترافیک استارلینک به نزدیک صفر در دی‌ماه ۱۴۰۴ش نیز این عملیات وسیع را تایید می‌کند.

مکانیزم‌های تهاجمی به کار گرفته شده برای این اختلال شامل سه لایه اصلی زیر بود:

۱. فریب سیگنالی جی‌پی‌اس (GPS Spoofing)

نخستین و موثرترین نقطه آسیب‌پذیر استارلینک، وابستگی عملیاتی آن به جی‌پی‌اس است. در شهرهای بزرگ ایران، سیگنال‌های جعلی جی‌پی‌اس با توانی بسیار بالاتر از سیگنال‌های واقعی منظومه پخش شدند. این سیگنال‌ها حاوی کدهای زمانی و مکانی غلط بودند که گیرنده استارلینک را فریب داده و باعث می‌شد دیش آرایه فازی، پرتو خود را به سمت مختصات اشتباه و فضای خالی آسمان شلیک کند که در اصطلاح فنی به آن «کوری جهت‌شناختی» می‌گویند.

۲. اشباع باند فرکانسی و نویز سفید

در لایه دوم، از جمرهای نظامی (پارازیت‌اندازهای قدرتمند مشابه سامانه‌های کراسوخا-۴) استفاده شد. این سامانه‌ها توانستند با ایجاد نویز سفید در کل پهنای باند Ku، سیگنال ماهواره‌ای را که از فاصله ۵۵۰ کیلومتری ارسال می‌شد، در سطح زمین سرکوب کنند. این تداخل باعث کاهش شدید نسبت سیگنال به نویز (SNR) شده و ارتباط پیوند پایین‌دستی را ناپایدار یا کاملاً قطع کرد.

۳. بهره‌برداری از آسیب‌پذیری‌های نرم‌افزاری

در لایه سوم، با بهره‌گیری از آسیب‌پذیری‌های موجود در بخش مدیریت دستورات (Command Handler) پایانه‌ها، حملات سایبری صورت گرفت. با ارسال دستوراتی نظیر «Stow» (دستور جمع شدن دیش برای حمل و نقل) یا دستورات مخربی موسوم به «Kill Command»، بخش مودم دستگاه‌ها دچار کرش (Crash) شد؛ به طوری که بازگردانی آن‌ها تنها با قطع و وصل فیزیکی برق (Power Cycle) امکان‌پذیر بود. این روش در سناریوهای نفوذ سایبری برای از کار انداختن خوشه‌ای از پایانه‌ها استفاده می‌شود.

منابع

• «استارلینک در ایران به آخر خط رسید؟ (جزئیات فنی از کار افتادن ۸۰ درصد از پایانه‌های استارلینک در کشور)»، خبرگزاری خبرآنلاین، تاریخ درج مطلب: 7 بهمن 1404ش.
• اکبری، فاطمه، «معامله دستگاه استارلینک ممنوع شد/ تعداد دستگاه‌های فعال به ۱۰۰۰ عدد رسید!»، وب‌سایت تجارت‌نیوز، تاریخ درج مطلب: 12 دی 1401ش.
• Gramer، Alexander Ward and Robbie (۲۰۲۶-۰۲-۱۲). «Exclusive | U.S. Smuggled Thousands of Starlink Terminals Into Iran After Protest Crackdown». The Wall Street Journal