تنگه هرمز

تنگه هرمز؛ آبراهی میان خلیج‌فارس و دریای عمان.

معرفی

تنگه هرمز، آبراهی بین استان هرمزگان ایران و استان مسندم عمان است که دریای عمان را به خلیج‌فارس پیوند می‌زند. این گذرگاه، یکی از استراتژیک‌ترین و مهم‌ترین مسیرهای کشتیرانی جهانی به‌ شمار می‌آید. تنگه هرمز ۱۵۸ کیلومتر طول دارد و عرض آن از بندرعباس تا راس‌الشریوط در عمان، بین ۵۶ تا ۱۸۰ کیلومتر متغیر است. عمق این تنگه از خلیج‌فارس بیشتر است و به‌دلیل شیب تند کف، از شمال به جنوب تغییر می‌یابد؛ به‌طوری‌ که در نزدیکی جزیره لارک حدود ۳۶ متر و در ساحل جنوبی کنار شبه‌جزیره مسندم به بیش از ۱۰۰ متر می‌رسد. در مقایسه، حداکثر عمق خلیج فارس ۹۰ متر است.

نام‌گذاری

طبق ادعای برخی تاریخ‌نگاران نام تنگه هرمز در متون باستان نیامده است و این نام در دوران تسلط بریتانیا بر خلیج‌فارس (۱۸۲۰ تا ۱۹۷۱م) از جزیره هرمز اقتباس شده است. از سوی دیگر، طبق سایر منابع تاریخی نام هرمز در قدیم «هورموغ» بوده است. مغ در زبان محلی استان هرمزگان به‌معنای نخل است. برخی نیز بر این باورند که این واژه از ترکیب هور به‌اضافۀ موغ به‌معنی آبراهه موغستان که ایالت قدیم جنوب ایران یا میناب کنونی است، ساخته شده است.

تاریخچه

در نخستین سال‌های قرن شانزدهم میلادی، ناوگان پرتغال به فرماندهی آلفونسو آلبوکرک بر تنگه هرمز مسلط شدند و با اشغال جزیره هرمز، حاکم محلی را تحت فرمان خود درآوردند. اگرچه این واقعه نفوذ پرتغالی‌ها را در کرانه‌های خلیج ‌فارس گسترش داد، اما با قدرت گرفتن شاه‌اسماعیل صفوی و تشکیل حکومت مرکزی در ایران، پایان استعمار بر این تنگه آغاز شد. سرانجام در سال ۱۰۳۱ق، شاه‌عباس با همکاری نیروی دریایی بریتانیا، پرتغالی‌ها را شکست داد و با اخراج آنان، حاکمیت کامل ایران بر جزیره، تنگه هرمز و خلیج فارس را بازگرداند.

تا پیش از سال ۱۳۵۸ش، مسیر اصلی نفتکش‌ها در تنگه هرمز از میان جزیره قوئین کوچک و سواحل صخره‌ای جزیره مسندم می‌گذشت. در این سال، دولت عمان به سازمان مشاوره دریایی بین‌المللی (ایمکو) اعلام کرد که به‌دلیل مخاطرات طبیعی، امکان تضمین امنیت تردد در این مسیر را ندارد. در پی این درخواست، سازمان ایمکو مسیر جدیدی را از شمال جزیره السلامه تا مرزهای دریایی ایران به رسمیت شناخت. از آن زمان، دو مسیر موازی در شمال و جنوب میان جزایر قوئین و مرزهای ایران و عمان برای عبور ایمن نفتکش‌ها تعیین شد.

امروزه امنیت تنگه هرمز به‌دلیل وابستگی جهان به انرژی خلیج فارس، موضوعی بین‌المللی است؛ چرا که بیش از نیمی از نفت مورد نیاز کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه از این گلوگاه عبور می‌کند. جمهوری اسلامی ایران از بیشترین گستره جغرافیایی و توان حفاظتی در این آبراه برخوردار است. از این منظر، تنگه هرمز نه‌تنها یک مسیر تجاری، بلکه دروازه استراتژیک ارتباط ایران با منطقه و جهان محسوب می‌شود.

اهمیت

به نقل از شرکت فوریکسا فعال در حوزۀ رصد اوضاع نفت و انرژی، از مجموعه 100 میلیون بشکه تولید روزانۀ نفت در جهان، 17.4 میلیون بشکۀ آن از تنگۀ هرمز صادر می شود که شامل صادرات کشورهای ایران، عربستان، امارات، عراق و کویت می که همگی عضو سازمان اوپک هستند.، می‌شود. قطر نیز به‌عنوان بزرگترین صادرکننده گاز در جهان، تمام گاز خود را از این تنگه صادر می‌کند.

تاثیر حضور بیگانه در منطقه

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ایالات متحده با تحمیل سنگین‌ترین تحریم‌های نفتی، در پی مقابله با اراده ملت ایران بوده و این سیاست را همچنان ادامه داده است. در همین راستا، حضور تنش‌آفرین آمریکا در منطقه خلیج ‌فارس، بارها زمینه‌ساز بحران‌های جدی شده است؛ از جمله حادثۀ تیرماه ۱۳۶۷ش که ناو آمریکایی وینسنس، یک هواپیمای مسافربری ایرانی را بر فراز آب‌های خلیج‌فارس هدف قرار داد و موجب شهادت ۲۹۰ مسافر شد.

از سوی دیگر، ناامنی‌های منطقه توسط گروه‌های تروریستی نیز دنبال شده است؛ چنان‌که در سال ۲۰۱۰م، کشتی ژاپنی ام‌ستار در تنگه هرمز توسط گروه گردان‌های عبدالله عزام وابسته به القاعده مورد حمله قرار گرفت. تجهیزات نظامی این گروه‌ها توسط جبهه غرب، به پیشاهنگی آمریکا و رژیم صهیونیستی تأمین می‌شود.

خلیج‌فارس در منطقه‌ای واقع شده که بیش از ۴۸درصد ذخایر اثبات‌شده نفت جهان و حدود ۴۰درصد ذخایر گاز طبیعی کره خاکی را در خود جای داده است. کشورهای ایران، عربستان سعودی، امارات، قطر، کویت و عراق که ازبزرگ‌ترین تولیدکنندگان انرژی در جهان محسوب می‌شوند، عمده صادرات خود را تنها از مسیر اصلی تنگه هرمز عبور می‌دهند. تنگه هرمز اتصال دهنده خلیج‌فارس به دریای عمان و سپس آب‌های آزاد است و تنها یک مسیر صادرات نفت خام نیست. این آبراه، شاهراه انتقال نفت خام، گاز طبیعی مایع‌شده (LNG)، فرآورده‌های نفتی، مواد پتروشیمی و کالاهای اساسی است. نکته‌ای که وجود دارد این است که مسیرهای کشتیرانی محدودیت شدید در تنگه هرمز دارد و هر مسیر رفت و برگشت کشتی‌ها حدود ۳ کیلومتر عرض دارد. میان مسیرها نوار حائل باریکی قرار دارد که مانع از تصادف می‌شود. این تراکم بالا و محدودیت جغرافیایی، تنگه را به حساس‌ترین نقطه دریایی جهان تبدیل کرده است. با توجه به اهمیت راهبردی تنگه هرمز، هرگونه اختلال در این مسیر می‌تواند انرژی، اقتصاد و امنیت جهانی را با بحران مواجه کند.

حجم مبادلات تجاری تنگه هرمز

بر اساس آمارهای بین‌المللی انرژی، روزانه ۲۰ تا ۲۱ میلیون بشکه نفت خام و میعانات گازی یعنی حدود یک‌پنجم مصرف روزانه نفت جهان از تنگه هرمز عبور می‌کند. علاوه بر این، بخش قابل توجهی از صادرات گاز طبیعی مایع‌شده قطر که از بزرگ‌ترین صادرکنندگان LNG جهان است نیز از همین مسیر منتقل می‌شود.

از نظر ارزش اقتصادی، تخمین زده می‌شود سالانه صدها میلیارد دلار کالا و انرژی از این گذرگاه عبور کند. تنها در بخش انرژی، ارزش مبادلات نفت و گاز عبوری از تنگه هرمز در سال می‌تواند به بیش از یک تریلیون دلار برسد؛ رقمی که نشان می‌دهد این آبراه، صرفاً یک مسیر منطقه‌ای نیست؛ بلکه شاه‌رگ اقتصاد جهانی است.

برخی کشورها تلاش کرده‌اند با احداث خطوط لوله جایگزین، وابستگی خود را کاهش دهند؛ مانند خط لوله شرق به غرب عربستان یا خط لوله فجیره در امارات. با این حال، مجموع ظرفیت این مسیرهای جایگزین همچنان فاصله قابل توجهی با حجم عظیم صادرات عبوری از تنگه هرمز دارد.

منابع

• «حقایقی که از تنگه هرمز نمی دانید!»، وب‌سایت شبکه العالم، تاریخ درج مطلب: 24 خرداد 1398ش.
• «درباره تنگه هرمز»، وب‌سایت همشهری آنلاین، تاریخ درج مطلب: 6 شهریور 1387ش.
• «ناگفته‌های تازه درباره تنگه هرمز که اهمیت جهانی دارد»، وب‌سایت صدآنلاین، تاریخ درج مطلب: 22 بهمن 1404ش.
• «همه چیز درباره تنگه هرمز/ از ریشه لغوی این نام تا جنگ‌هایی که در آن رخ داده است/ چرا هرمز مهم‌ترین منطقه استراتژیک ایران است؟»، وب‌سایت خبرفوری، تاریخ درج مطلب: 11 اردیبهشت 1398ش.